به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی آرژانتین درخواست کرد که در دیدار مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل تیم انگلیس، با پیراهن افسانه‌ای خود بازی کند و فیفا با این درخواست موافقت کرد. این در حالی است که تیم ملی انگلیس با کیت کلاسیک و تمام‌ سفید خود بازی خواهد کرد.

تیم ملی لیونل اسکالونی تنها یک بار در بازی مرحله گروهی مقابل اردن پیراهن آبی، شورت مشکی و ساق‌بند مشکی پوشید. اگرچه فدراسیون فوتبال آرژانتین توضیح رسمی برای این درخواست ارائه نکرد، اما این انتخاب با دو مورد از پیروزی‌های به‌ یاد ماندنی آرژانتین مقابل انگلیس مرتبط دانسته شد.

اولین مورد، مرحله یک‌ چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ (با نتیجه ۱-۲) و دومین مورد، مرحله یک‌ هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ (با نتیجه ۲-۲ در وقت قانونی و ۳-۴ در ضربات پنالتی) بود. آرژانتین در هر دو بازی با پیراهن‌های آبی به میدان رفت.

هرچند در این میان، داستان سال ۱۹۸۶ داستانی ویژه است. تغییر این پیراهن در لحظه آخر تاریخ‌ساز شد. کیت آبی معروفی که دیه‌گو مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک مقابل انگلیس به تن داشت، در ابتدا برای آن مسابقه آماده نشده بود. در مطلبی که توسط فیفا منتشر شده، آمده است که کارلوس بیلاردو، سرمربی وقت، معتقد بود تجهیزات ذخیره موجود برای شرایط دما و رطوبت مکزیکوسیتی بیش از حد سنگین هستند.

در نبود جایگزین، یکی از مقامات فدراسیون تنها چند ساعت پیش از بازی، دو مدل پیراهن آبی از یک فروشگاه ورزشی خرید و مارادونا همان مدلی را انتخاب کرد که قرار بود به پیراهنی افسانه‌ای تبدیل شود. نشان روی پیراهن آرژانتین با دست دوخته شده بود و شماره‌های نقره‌ای با عجله روی آن پرس شده بودند. با همان لباس بداهه، آرژانتین هم انگلیس را با نتیجه ۱-۲ شکست داد، دیداری که به خاطر دو گل مارادونا در تاریخ ثبت شد: گل بحث‌برانگیز «دست خدا» و آن شاهکاری که بعدها «گل قرن» نام گرفت.

خرافات یا انتخابی نمادین؟

پیراهن آبی به یکی از قدرتمندترین نمادهای فوتبال آرژانتین تبدیل شده است. در آرژانتین، فرهنگ فوتبال پیوند نزدیکی با چیزی دارد که محلی‌ها آن را «کابالا» (مجموعه‌ای از آیین‌ها و رسوم که اعتقاد بر این است که خوش‌شانسی می‌آورند) می‌نامند. بی‌بی‌سی این سنت را مستند کرده و نشان داده است که بسیاری از هواداران، هر مسابقه را تحت شرایط یکسانی تماشا می‌کنند، لباس مشابهی می‌پوشند یا آدابی را رعایت می‌کنند که در طول تورنمنت‌های پایانی تقریباً به امری واجب تبدیل شده‌اند.

در طول تاریخ تیم ملی، نمونه‌های متعددی از این دست وجود داشته است: در جام جهانی ۱۹۷۸، برخی بازیکنان عادت داشتند پیش از مسابقات فیلم ترسناک تماشا کنند و در دوره ۱۹۸۶، کارلوس بیلاردو از بازیکنان خواسته بود که همیشه روی صندلی‌های ثابتی در اتوبوس تیم بنشینند.