به گزارش ورزش سه، تقویم‌تان را خالی کنید، ساعت بازی را یادداشت کنید و هر تصوری که از نشستن برای تماشای یک مسابقه معمولی فوتبال دارید، کنار بگذارید. دیدار آرژانتین و انگلیس چیزی فراتر از یک مسابقه فوتبال است؛ رقابتی ریشه‌دار، سرشار از دشمنی تاریخی که سال‌هاست از مرزهای ورزش فراتر رفته است.

بی‌شک در روزهای منتهی به مسابقه، بار دیگر صحبت از جزایر فالکلند (مالویناس) خواهد شد. هرچند تاریخ فوتبالی دو کشور آن‌قدر پرحادثه است که حتی بدون اشاره به جنگ ۷۴ روزه‌ای که ۴۴ سال پیش رخ داد، این بازی به اندازه کافی حساس و جنجالی باشد.

وقتی از لیونل اسکالونی درباره پیامش به هواداران آرژانتین پیش از رویارویی با انگلیس پرسیدند، او با تأکید پاسخ داد: «این فقط یک مسابقه فوتبال است. آن‌ها مربی فوق‌العاده‌ای دارند و این فقط یک مسابقه فوتبال است، همین.»

اما معنای پنهان حرف‌های اسکالونی کاملاً روشن بود. درست مانند شعاری که پس از پیروزی دراماتیک سه بر یک آرژانتین مقابل سوئیس در ورزشگاه اروهد کانزاس‌سیتی بارها شنیده می‌شد:
«El que no salta es un inglés»
یعنی: «هر کس نپرد، انگلیسی است.»

هواداران آرژانتین برای خواندن این شعار هیچ بهانه‌ای لازم ندارند، اما با نزدیک شدن دیدار مقابل انگلیس، این شعار معنای پررنگ‌تری پیدا کرده بود.

انگلیس و آرژانتین از یک جهت دشمنان قدیمی هستند، اما از جهتی دیگر نه. آخرین تقابل آن‌ها ۲۱ سال پیش و در نوامبر ۲۰۰۵، در یک دیدار دوستانه (واژه‌ای که در مورد این مسابقه کمی عجیب به نظر می‌رسد) در سوئیس برگزار شد. در آن زمان لیونل مسی تنها ۱۸ سال داشت و به دلیل اخراج در نخستین بازی ملی‌اش مقابل مجارستان محروم بود.

به همین دلیل، رویارویی با انگلیس برای مسی تجربه‌ای کاملاً تازه خواهد بود؛ بازیکنی که اکنون ۲۱ سال است برای تیم ملی بازی می‌کند و بیش از ۲۰۵ بازی ملی در کارنامه دارد.

اما دوری از یکدیگر باعث نشده احساسات میان دو کشور فروکش کند. هرچند دیدن دیوید بکام و دیگو سیمئونه که چند هفته قبل در میامی کنار هم عکس یادگاری گرفتند، نشان می‌دهد بخشی از کینه‌های گذشته کم‌رنگ شده است. بکام همان بازیکنی است که در جام جهانی ۱۹۹۸ پس از ضربه زدن به سیمئونه اخراج شد؛ مسابقه‌ای تاریخی که آرژانتین در ضربات پنالتی پیروز آن شد.

چهار سال بعد، در جام جهانی ۲۰۰۲، همین بکام با گل پنالتی خود پیروزی انگلیس مقابل آرژانتین را رقم زد، اما ذهن‌ها حتی بیشتر به سال ۱۹۸۶ بازمی‌گردد؛ به دیگو مارادونا و گل قرن. و البته به مشهورترین صحنه تقلب تاریخ فوتبال؛ همان گلی که بعدها به «دست خدا» معروف شد و با مشت مارادونا وارد دروازه پیتر شیلتون شد.

مارادونا بعدها در زندگینامه‌اش نوشت: «گاهی فکر می‌کنم آن گل با دست را حتی بیشتر از گل قرن دوست دارم. چرا؟ چون انگار کیف پول انگلیسی‌ها را دزدیده بودم.»

البته آرژانتین برای ایجاد هیجان نیازی به بازی با انگلیس نداشت. این تیم تا همین‌جا هم با ترکیبی از احساسات، شخصیت برنده و البته نبوغ لیونل مسی خود را به نیمه‌نهایی رسانده است.

قهرمان جهان تیمی است که کنترل چندانی روی مسابقات ندارد، از نظر دفاعی آسیب‌پذیر است، هماهنگی تیمی ایده‌آلی ندارد و بیشتر با لحظات درخشش فردی بازی‌ها را می‌برد. حتی اسکالونی پس از برد مقابل سوئیس اعتراف کرد که تیمش برای رد و بدل کردن پنج یا شش پاس متوالی هم مشکل داشت.

او صادقانه گفت: «واقعیت این است که امروز شانس با ما بود. آن‌ها یک بازیکن را از دست دادند و از همان لحظه ما جلو کشیدیم.» اشاره او به اخراج بریل امبولو در دقیقه ۷۲ بود؛ زمانی که جریان بازی در حال چرخش به سود سوئیس بود.

مرحله حذفی برای آرژانتین اصلاً آسان نبوده است. این تیم مقابل کیپ‌ورد در وقت اضافه و با گل به خودی پیروز شد، برابر مصر تا دقیقه ۷۹ در آستانه حذف قرار داشت و با درخشش مسی نجات پیدا کرد و مقابل سوئیس نیز تنها پس از اخراج امبولو و در وقت اضافه کار را تمام کرد.

با وجود تمام این سختی‌ها، چیزی که بیش از همه تحسین‌برانگیز است، پیوند احساسی عمیق میان این تیم و مردم آرژانتین است. اسکالونی پیش از بازی سوئیس از ویدیوی پسر ۱۰ ساله‌ای به نام ناچو صحبت کرد که در مراسم روز استقلال آرژانتین ناگهان سخنرانی رسمی را قطع کرد و فریاد زد: «زنده باد آرژانتین! زنده باد تیم ملی! زنده باد مسی! برویم برای چهارمین قهرمانی!»

این ویدیو به شدت در آرژانتین وایرال شد. اسکالونی گفت: «این واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد. از ته دل بود. ما برای دیدن چنین صحنه‌هایی فوتبال بازی می‌کنیم. فوتبال فقط برای بردن نیست. اینکه پسری در آن سن چنین حرفی بزند، یعنی ما میراثی ساخته‌ایم.»

خبر خوب برای انگلیس این است که آرژانتین ضعف‌های زیادی دارد، اما خبر بد برای این تیم هم این است که آرژانتینی‌ها دقیقاً همین احساس را درباره انگلیس دارند. توماس توخل پس از برد مقابل نروژ گفت: «از عملکرد تیمم راضی نیستم. امروز خوش‌شانس بودیم.»

شاید همین نقص‌های مشترک دو تیم، مهم‌ترین دلیل باشد که باعث می‌شود دیدار چهارشنبه شب در آتلانتا کاملاً غیرقابل پیش‌بینی باشد. دو تیمی که هیچ‌کدام بهترین فوتبال خود را ارائه نکرده‌اند، اما هر دو استاد زنده ماندن و عبور از بحران بوده‌اند.

همین موضوع باعث شده تقابل انگلیس و آرژانتین بیش از هر بازی دیگری در این جام جهانی، نوید مسابقه‌ای پرتنش، احساسی و سرشار از هرج‌ومرج را بدهد؛ دیداری که ممکن است هر اتفاقی در آن رخ دهد.