به گزارش ورزش سه، آرژانتین اگرچه با پیروزی ۳ بر ۱ مقابل سوئیس راهی نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ شد، اما این مسابقه بیش از آنکه قدرت مدافع عنوان قهرمانی را به نمایش بگذارد، برخی از ضعف‌های این تیم را آشکار کرد؛ ضعف‌هایی که حالا انگلیس امیدوار است از آنها برای رسیدن به فینال استفاده کند.

روزنامه گاردین در تحلیلی از این مسابقه نوشته است که سوئیس با یک برنامه دفاعی ساده اما مؤثر، تا حد زیادی موفق شد لیونل مسی را از جریان بازی خارج کند. سوئیسی‌ها با ایجاد تراکم در مرکز زمین و محاصره مسی، اجازه ندادند او در فضاهای همیشگی بین خطوط صاحب توپ شود؛ مناطقی که معمولاً از آنجا با پاس‌های عمقی یا شوت‌های پای چپش بازی را تغییر می‌دهد.

نتیجه این تاکتیک آن بود که مسی برخلاف بازی‌های قبلی، کمتر توانست به سمت دروازه حرکت کند و تنها در چند صحنه اثرگذار ظاهر شد؛ از جمله ارسال کرنری که به گل الکسیس مک‌آلیستر منجر شد و پاسی که زمینه‌ساز گل خولین آلوارز در وقت‌های اضافه بود. او برای اولین بار در این جام موفق به گلزنی نشد.

به اعتقاد گاردین، این نمایش می‌تواند الگوی مناسبی برای توماس توخل باشد. انگلیس با حضور هافبک‌هایی مثل دکلان رایس و جود بلینگام، از توانایی بدنی و تاکتیکی لازم برای اجرای چنین فشاری برخوردار است و می‌تواند با بستن فضاهای مرکزی، ارتباط مسی با سایر بازیکنان آرژانتین را محدود کند.

اما تنها نگرانی اسکالونی به مسی مربوط نمی‌شود. دیدار مقابل سوئیس ضعف دیگری را هم در ترکیب آرژانتین آشکار کرد؛ سمت راست خط دفاعی.

ناهوئل مولینا شب بسیار سختی را مقابل دن اندویه پشت سر گذاشت و بارها از این وینگر سوئیسی جا ماند. اندویه روی گل تساوی سوئیس نقش اصلی را داشت و چند بار دیگر هم از همان جناح موقعیت‌های خطرناکی ایجاد کرد. اسکالونی در نهایت مولینا را تعویض کرد و بعد از بازی گفت که مدافع اتلتیکومادرید از قبل با مصدومیت وارد مسابقات شده است. از طرف دیگر، گونسالو مونتیل، جانشین او، هم شرایط بدنی ایده‌آلی ندارد و این شرایط دست کادر فنی را بسته است.

مشکل فقط به مدافعان کناری محدود نمی‌شود. رودریگو دی‌پل دیگر مثل گذشته پوشش دفاعی کاملی در سمت راست ارائه نمی‌دهد و این ضعف او فشار بیشتری روی مدافعان این جناح وارد کرده است.

اگر انگلیس از مارکوس رشفورد یا آنتونی گوردون در این منطقه استفاده کند، می‌تواند بارها و بارها دفاع آرژانتین را تحت فشار قرار دهد.

گزارش گاردین همچنین به افت بدنی خط هافبک آرژانتین اشاره می‌کند. برخلاف بسیاری از مدعیان جام، هیچ‌یک از هافبک‌های آلبی‌سلسته از نظر دوندگی و سرعت در فهرست بازیکنان برتر تورنمنت قرار ندارند. انزو فرناندز و الکسیس مک‌آلیستر در فاز هجومی عملکرد خوبی داشته‌اند، اما زمان از دست دادن توپ بارها فضای پشت سرشان خالی مانده است. دی‌پل ۳۲ ساله دیگر مثل سالهای گذشته توان پوشش فضاها را ندارد و  در لئاندرو پاردس هم نشانه‌های خستگی دیده می‌شود.

این می‌تواند برگ برنده انگلیس باشد. حضور دکلان رایس و جود بلینگام در مرکز زمین، با قدرت بدنی و دوندگی بالا، ممکن است خط هافبک آرژانتین را تحت فشار دائمی قرار دهد و اسکالونی را وادار به تغییر آرایش تیمش کند.

از سوی دیگر، نبرد هری کین با کریستین رومرو یکی از کلیدهای مسابقه خواهد بود. رومرو که به تازگی از مصدومیت زانو برگشته، مقابل سوئیس چندان مطمئن ظاهر نشد و اگر کین بتواند در محوطه جریمه برتری فیزیکی ایجاد کند، آرژانتین با دشوارترین آزمون دفاعی خود در این جام روبه‌رو خواهد شد.

با این حال، گاردین در پایان هشدار می‌دهد که تمام این نقاط ضعف، نباید باعث دست‌کم گرفتن مدافع عنوان قهرمانی شود. آرژانتین شاید مثل گذشته بر بازی‌ها مسلط نباشد، اما هنوز ویژگی‌ای را دارد که بارها سرنوشت مسابقات را تغییر داده است؛ توانایی خلق یک لحظه جادویی.

اتفاقی که برابر مصر با درخشش مسی و گل انزو فرناندز رخ داد و مقابل سوئیس با شوت تماشایی خولین آلوارز. تیم لیونل اسکالونی شاید همیشه بهترین فوتبال را ارائه نکند، اما ثابت کرده برای پیروزی، تنها به یک لحظه الهام نیاز دارد؛ لحظه‌ای که می‌تواند تمام برنامه‌های حریف را بر هم بزند.