روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود دلسوزان ایران و نظام را به خویشتن داری دعوت کرده است.

در این بخش آمده است: من به همه نصیحت می کنم راجع به جنگ که الآن ما مبتلا هستیم نباید اظهارنظر بکنند که به نظر من اینطور است. نظر شما هرچه هست، اما اعلام نباید بکنید. نباید یک مطلبی را که موجب تشویش خاطر رؤسای ارتش است، موجب تشویش خاطر رییس جمهور هست، موجب تشویش خاطر دولت هست، یک حرف هایی زده بشود بدون اینکه مطلع باشید دارید چه می کنید. شما خیال می کنید که می خواهید خدمت بکنید و به حسب واقع خدمت نیست. توجه به این مسائل باید کرد و هرکس رفت جبهه و برگشت نباید فریاد بکند که جبهه چه بود. شما و من تشخیص نمی دهیم که در جبهه باید چه بشود. جبهه را آن هایی که متخصصند تشخیص می دهند که باید چه جور باشد و جبهه را چه جور نگهداری کنند و چطور موازین جنگ را اجرا بکنند… صحیفه امام، جلد 13، صفحه 528

این هشدار را امام خمینی در 25 دیماه 1359 یعنی در اولین ماه های جنگ تحمیلی 8ساله به کسانی داده بود که بدون آنکه مسئولیتی در زمینه جنگ داشته باشند اظهارنظر می کردند و جامعه را دچار مشکل می نمودند. علاوه بر آنچه در قانون اساسی آمده، مقررات جنگ و صلح هم ایجاب می کند تصمیم گیری در این زمینه برعهده رأس حکمرانی باشد و فرماندهان ارشد نظامی و بالاترین رده های سیاسی کشور با تبادل نظر و مشاوره های تخصصی مبتنی بر اطلاعات، مقدورات و مصالح جامعه در فراهم ساختن مقدمات چنین تصمیمی فعال باشند. آنچه از این چرخه جامع به دست می آید می تواند تعیین کننده مقدرات کشور باشد و همه باید به آن پای بندی نشان دهند. طبعاً هر تصمیمی در زمینه جنگ و صلح و سایر اقدامات مرتبط گرفته شود مسئولیتش با تصمیم سازان و تصمیم گیران است و آن ها هستند که باید پیامدهای تصمیمات خود را بپذیرند.

این فرایند چیزی نیست که به موضوع جنگ و صلح اختصاص داشته باشد. تمام موضوعات مرتبط با حیات انسان در جوامع مختلف مشمول همین مقررات هستند و اصولاً قوام و دوام جوامع انسانی به انضباط برخاسته از مسئولیت پذیری وعدم دخالت افراد و جمع ها و جریانات غیرمرتبط با موضوعات بستگی تام دارد. آنچه در هشدار امام خمینی درباره دخالت افراد غیرمرتبط با جنگ آمده دقیقاً بر همین اصل مبتنی است کمااینکه موفقیت ایران در دفاع مقدس 8ساله نیز با رعایت همین هشدارهای بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ارتباط تام داشت.

شرایط خاص امروز کشورمان که به مراتب حساس تر از دوران جنگ تحمیلی 8ساله است، ایجاب می کند به هشدار امام بیش از هر زمان دیگری توجه شود. رعایت این هشدار از نزدیکان امام بیش از دیگران مورد انتظار است. وقتی در بالاترین سطح تصمیم سازی و تصمیم گیری مقرر می شود تفاهم نامه امضا شود و مذاکرات مربوط به رسیدن به توافق برای پایان جنگ جریان داشته باشد، نباید عده ای که مسئولیتی در زمینه جنگ و صلح ندارند علیه این تصمیم فضاسازی کنند. چه بسا یک اظهارنظر نادرست موجب زیان هایی شود که زمینه را برای تهدیدهای بزرگ علیه کشور، مردم و نظام فراهم سازد. افرادی که خود را دلسوز ایران و نظام می دانند باید بیش از دیگران اهل خویشتن داری و رعایت مقررات و ضوابط باشند.

به این واقعیت روشن هم توجه شود که تفاهم، توافق و صلح با دشمن به معنای تسلیم شدن نیست بلکه تدبیر است. تدبیر برای یک کشور که می خواهد بماند و فرصتی برای قدرتمند شدن به دست بیاورد تا بتواند با زورگویان بین المللی مقابله کند، یک ضرورت است. دوستداران ایران باید با تدبیر همراهی کنند و از مقابله با تدبیر بپرهیزند.