پژوهشگران با ساخت یک لباس غواصی ویژه، موفق شده اند حشرات سایبورگ را به موجوداتی دوزیست تبدیل کنند که می توانند ساعت ها در محیط های بدون اکسیژن زنده بمانند و حرکت کنند.

به گزارش فرارو، گروهی از دانشمندان فناوری جدیدی توسعه داده اند که می تواند آینده ربات های کوچک برای عملیات های پیچیده را تغییر دهد؛ آن ها یک لباس غواصی بسیار کوچک برای سوسک ها طراحی کرده اند که به این حشرات اجازه می دهد نه تنها روی زمین، بلکه در زیر آب نیز به فعالیت ادامه دهند.

این فناوری، یک گام تازه در مسیر ساخت ربات های سایبورگ زنده محسوب می شود؛ ربات هایی که به جای استفاده از موتورهای مصنوعی، از توانایی های طبیعی موجودات زنده برای حرکت، عبور از موانع و حضور در فضاهای غیرقابل دسترس بهره می گیرند.

سوسک ها به دلیل مقاومت بالا، اندازه کوچک و توانایی حرکت در مسیرهای پیچیده، یکی از مناسب ترین گزینه ها برای این نوع فناوری هستند. اما یک مشکل بزرگ وجود داشت: بدن این حشرات برای زندگی روی خشکی طراحی شده و توانایی تنفس زیر آب را ندارد.

پژوهشگران برای حل این مشکل، یک سامانه غواصی مینیاتوری ساختند که مانند یک کوله پشتی روی بدن سوسک قرار می گیرد. این سامانه شامل یک پوسته انعطاف پذیر ضدآب، یک مولد اکسیژن کوچک و لوله هایی است که اکسیژن تولیدشده را مستقیماً به سیستم تنفسی حشره منتقل می کنند.

در این لباس غواصی کوچک، ترکیبی از پراکسید هیدروژن و دی اکسید منگنز قرار دارد که از طریق یک واکنش شیمیایی کنترل شده، اکسیژن تولید می کند. این فرآیند بدون نیاز به باتری یا قطعات الکترونیکی پیچیده انجام می شود و به سوسک اجازه می دهد برای مدت طولانی زیر آب زنده بماند.

آزمایش ها نشان داد سوسک های مجهز به این فناوری توانستند تا سه ساعت در زیر آب دوام بیاورند و همچنان حرکت کنند. به این ترتیب، دانشمندان موفق شدند یک حشره خشکی زی را به یک ربات دوزیست زنده تبدیل کنند.

این دستاورد می تواند کاربردهای گسترده ای داشته باشد؛ از جست وجو و نجات افراد در مناطق سیل زده گرفته تا بررسی تونل ها، خطوط لوله، شکاف های باریک و محیط هایی که ورود ربات های معمولی یا انسان به آن ها دشوار است.

با این حال، این فناوری پرسش های تازه ای درباره مرز میان موجود زنده و ماشین ایجاد می کند. ترکیب بدن یک حشره با تجهیزات کنترل شونده، بخشی از مسیر جدیدی است که دانشمندان برای ساخت سامانه های هوشمند کم مصرف و انعطاف پذیر دنبال می کنند؛ ربات هایی که شاید در آینده بتوانند به جاهایی بروند که هیچ ماشین ساخته شده ای تاکنون قادر به ورود به آن نبوده است.