به نقل از همشهری آنلاین مهران رجبی بازیگر شناخته شده سینما و تلویزیون بدرقه و تشییع رهبر شهید انقلاب را این گونه روایت کرد:

امروز که در میان این جمعیت عظیم برای بدرقه رهبر شهید انقلاب ایستاده ام، بیش از هر زمان دیگری معنای آیه ای را که هر روز در نماز می خوانیم، با تمام وجود درک می کنم؛ اهدنا الصراط المستقیم. ما روزی چند بار از خدا می خواهیم که ما را به راه راست هدایت کند، اما کمتر به این فکر می کنیم که پایان این راه چیست. اگر انسان در این مسیر بماند، اهل حق باشد، اهل خدمت باشد، اهل مجاهدت باشد و همه زندگی اش را برای رضای خدا خرج کند، زیباترین پایان همین است؛ شهادت.
شهدا، مصداق کامل اهدنا الصراط المستقیم هستند. آن قدر در این مسیر استوار قدم برمی دارند که خداوند، خود خریدار جانشان می شود. به گمان من، اگر رهبر عظیم الشأن ما پس از این همه سال مجاهدت، صبوری، تحمل سختی ها، جانبازی، خون دل خوردن و تلاش برای عزت اسلام و ایران به شهادت نمی رسید، انگار حق این همه بندگی و مجاهدت ادا نشده بود. شهادت، پاداشی نیست که به هر کسی عطا شود؛ هدیه ای است که خدا فقط به بندگان خاص و محبوب خود می دهد.

امروز اگرچه ما داغداریم و دل هایمان سنگین است، اما یقین دارم خود او از این هدیه الهی خرسند است؛ زیرا پایان راه مردان خدا همین است. قرآن از روزی سخن می گوید که ذلک یوم الخلود ؛ روز جاودانگی. شهادت پایان زندگی نیست، آغاز حیاتی ماندگار است.
گاهی یک کودک با شهادتش دل های میلیون ها انسان را متحول می کند و گاهی یک رهبر، پس از دهه ها خدمت، با شهادتش راهی را که پیموده برای همیشه در تاریخ ماندگار می سازد. هر شهید، مأموریتی دارد و خداوند برای هر کدام تقدیری ویژه رقم زده است.

من باور دارم اندیشه ای که برای خدا باشد، هرگز با رفتن صاحبش از میان نمی رود. ممکن است جسم یک انسان از میان ما برود، اما اگر سخنش حق باشد، اگر راهش راه خدا باشد، آن اندیشه تا همیشه زنده می ماند. مگر امروز هنوز فردوسی با چو ایران نباشد تن من مباد در میان ما نیست؟ مگر مولانا و حافظ با کلامشان زنده نیستند؟ حقیقت، ماندنی است؛ چون ریشه در خدا دارد.
رهبر شهید انقلاب نیز از میان ما رفته، اما راه، اندیشه، ایمان، مجاهدت و مکتبی که برای آن عمر خود را گذاشت، باقی خواهد ماند. این ها چیزی نیست که با رفتن یک انسان پایان پیدا کند. امروز در این بدرقه باشکوه، در کنار اشک های مردم، بیش از غم، احساس افتخار می کنم؛ افتخار به اینکه مردی که همه عمرش را وقف خدا، اسلام، ایران و مردم کرد، سرانجام به همان مقامی رسید که شایسته اش بود.

از ته دل دعا می کنم: خدایا، عاقبت همه ما را ختم به خیر کن. اگر لیاقت داریم، پایان زندگی ما را نیز در راه خودت و با رضایت خودت قرار بده؛ چرا که رستگاری واقعی، رسیدن به همین منزل است.