به گزارش "ورزش سه"، ونکوور نه‌تنها میزبان آخرین مسابقه جام جهانی ۲۰۲۶ در خاک کانادا بود، بلکه محل ثبت یک صفحه تاریخی نیز شد. تیم ملی سوئیس توپ و میدان را به کلمبیا واگذار کرد، در لحظات حساس از شانس و درخشش دروازه‌بانش بهره برد و در نهایت با پیروزی ۴-۳ در ضربات پنالتی، برای نخستین بار از سال ۱۹۵۴ راهی مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی شد.

سوئیس حتی پیش از سوت آغاز مسابقه با یک ضربه بزرگ روبه‌رو شد. یوهان مانزامبی، یکی از پدیده‌های این جام، در آخرین تمرین پیش از بازی مقابل کلمبیا از ناحیه زانو مصدوم شد و از فهرست مورات یاکین برای این دیدار خط خورد.

غیبت بازیکنی که در سه بازی اخیر سه گل و دو پاس گل ثبت کرده بود، باعث شد سوئیس بیش از گذشته رویکردی نتیجه‌گرایانه در پیش بگیرد. این تیم مالکیت توپ را عمداً به کلمبیا سپرد و با آرایش فشرده ۱-۵-۴ و خطوطی منظم، به دفاع پرداخت.

کلمبیا با خامس رودریگز کنترل بازی را در اختیار داشت، اما نخستین فرصت جدی مسابقه را روی یک ضدحمله سریع خلق کرد. جفرسون لرما توپ را در زمین حریف پس گرفت، لوئیس سوارز و خامس چند پاس کوتاه و سریع ردوبدل کردند و در دقیقه ۲۲ گوستاوو پوئرتا با شوتی دقیق دروازه را هدف گرفت، اما گرگور کوبل با واکنشی فوق‌العاده مانع گلزنی شد. وقفه برای نوشیدن آب به سوئیسی‌ها فرصت داد تا نفس تازه کنند و نقطه ضعف سمت راست خط دفاعی کلمبیا را شناسایی کنند.

فابین ریدر از فضای پشت سر دنیل مونوز استفاده کرد و از سمت چپ نفوذ کرد، اما کامیلو وارگاس در دقیقه ۳۰ با واکنشی خوب دروازه تیمش را نجات داد. کلمبیا با آرامش مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما شاگردان نستور لورنزو در یک‌سوم هجومی زمین دقت لازم را نداشتند و همین موضوع در نیمه دوم به ضررشان تمام شد.

یاکین بین دو نیمه آردون یاشاری را بیرون کشید و دجیبریل سو را به میدان فرستاد و این تعویض نتیجه داد. سوئیس منظم‌تر بازی کرد و با ایجاد همکاری‌های کوتاه، بارها از سمت راست خط دفاعی کلمبیا که مونوز و پوئرتا مسئول آن بودند، حمله کرد.

با این حال، از حوالی دقیقه ۶۰ دوباره کلمبیا ابتکار عمل را به دست گرفت. لوئیس دیاز و لوئیس سوارز حملات خطرناکی ترتیب دادند و مهاجم اسپورتینگ در دقیقه ۶۳ پس از توپ‌ربایی از گرانیت ژاکا بالاخره از مدافعان سوئیس عبور کرد، اما ضربه‌اش از کنار دروازه به بیرون رفت.

در نیم ساعت پایانی، کمبود خلاقیت و ترس از اشتباه، باعث شد هر دو تیم محتاط‌تر شوند. درگیری‌های فیزیکی و برخوردهای متعدد جای فوتبال روان را گرفت و دقایق پایانی مسابقه برای تماشاگران چندان جذاب نبود.

به جز چند صحنه محدود، وارگاس و کوبل روز آرامی را سپری کردند. در ادامه، سو و اندویه آخرین موقعیت نسبتاً خطرناک سوئیس را ساختند، اما سرنوشت بازی به وقت‌های اضافه گره خورده بود. در وقت اضافه نیز روند مسابقه تغییر چندانی نکرد تا اینکه جون لوکومی در دقیقه ۹۹ با ضربه‌ای از داخل محوطه جریمه تیر دروازه سوئیس را به لرزه درآورد.

چند دقیقه بعد، یاسر کامپاز هم با شوتی سنگین شانس خود را امتحان کرد، اما کوبل با واکنشی خوب بار دیگر ناجی تیمش شد.

هیچ‌یک از دو تیم نتوانست کاملاً بر بازی مسلط شود و وقت اضافه اول نیز بدون گل به پایان رسید. تنها یک اشتباه می‌توانست سرنوشت مسابقه را تغییر دهد و نزدیک بود همین اتفاق رخ دهد. گرانیت ژاکا که یکی از بهترین بازیکنان زمین بود، در دقیقه ۱۱۶ هنگام دفع توپ اشتباه کرد و کامپاز را در موقعیت تک‌به‌تک قرار داد، اما وینگر روزاریو سنترال در حالی که آماده تبدیل شدن به قهرمان تیمش بود، کنترل توپ را از دست داد و فرصت طلایی را هدر داد.

در نهایت همه چیز به ضربات پنالتی کشیده شد. داوینسون سانچز نخستین بازیکنی بود که پنالتی را از دست داد. سپس مانوئل آکانجی نیز پنالتی خود را به بیرون زد. اما مهم‌ترین لحظه شب زمانی رقم خورد که کوچو هرناندز ضربه‌ای دقیق به سمت دروازه زد، اما گرگور کوبل با پروازی تماشایی آن را مهار کرد.

دروازه‌بان دورتموند ابتدا نقش قهرمان را ایفا کرد و سپس این نقش را به روبن وارگاس سپرد. مهاجم سویا با آرامش کامل آخرین پنالتی را تبدیل به گل کرد و سوئیس را برای نخستین بار از سال ۱۹۵۴ به مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی رساند.

با این صعود، حضور تیم‌های اروپایی در مرحله یک‌چهارم نهایی پررنگ‌تر شد و تنها آرژانتین و مراکش نمایندگان غیراروپایی این مرحله هستند. نکته دیگر اینکه سوئیس در مرحله یک‌چهارم نهایی باید در کانزاس‌سیتی به مصاف آرژانتین برود.