به گزارش "ورزش سه"، در برنامه «برجام» شب گذشته، بحث مفصلی درباره عملکرد تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ و شرایط حضور این تیم در آمریکا شکل گرفت. در این برنامه، پژمان راهبر سختگیری‌های کشور میزبان و تأخیر در ورود تیم ملی به آمریکا را از عوامل تأثیرگذار بر عملکرد ایران دانست، اما خداداد عزیزی این دلایل را از نظر فنی قابل قبول ندانست و آنها را توجیهی برای حذف تیم ملی عنوان کرد.

در ابتدای این بخش از برنامه «برجام»، متنی درباره شرایط سخت تیم ملی ایران در جریان حضور در آمریکا و حواشی میزبانی این رقابت‌ها توسط جواد خیابانی مجری این برنامه خوانده شد.

خیابانی:
*تیم ملی یک روز قبل از هر مسابقه وارد شهر میزبان می‌شد و بلافاصله پس از پایان بازی نیز ورزشگاه را ترک می‌کرد. تنها در بازی آخر، تیم دو روز زودتر به سیاتل رفت.

*در این میان، دو بازیکنی که برای تست دوپینگ انتخاب می‌شدند، تا دو ساعت پس از پایان مسابقه در کنار سایر بازیکنان حضور نداشتند و ریکاوری تیم نیز فقط در حوضچه‌های رختکن ورزشگاه‌های سوفای و سیاتل و به‌صورت گروهی انجام می‌شد.

*علاوه بر این، در تمامی سفرها بازرسی‌های پلیس مهاجرت با حساسیت زیادی انجام شد. سعید الگویی و مهدی طارمی نیز حداقل ۴۵ دقیقه جدا از سایر اعضای تیم در گیت فرودگاه نگه داشته شدند و مورد سؤال قرار گرفتند.

*از نگاه بازیکنان تیم ملی، کشور میزبان علاقه‌ای به حضور ایران در این تورنمنت نداشت. صحبت‌های وزیر خارجه آمریکا مبنی بر اینکه از حذف ایران خوشحال شده‌اند و حتی «کمی هم رقصیده‌اند»، در کنار سختگیری‌های بی‌سابقه‌ای که برای تیم ملی ایران اعمال شد، این ذهنیت را در بازیکنان ایجاد کرد. این در حالی بود که آمریکا می‌توانست بدون ایجاد این شرایط، صرفاً با صدور کارت‌های شناسایی، امنیت مورد نظر خود را تأمین کند.

*در واقع، به نظر نمی‌رسد راهی برای تحت فشار قرار دادن بازیکنان تیم ملی وجود داشته که آمریکا از آن استفاده نکرده باشد. میزبان تمام این مسیرها را امتحان کرد و این حس را به بازیکنان القا کرد که هرچه زودتر این کشور را ترک کنند. این موضوعی است که تقریباً تمام بازیکنان تیم ملی به آن اذعان دارند.

*البته در کنار این مسائل، حمایت هواداران ایرانی فراتر از انتظار بازیکنان بود و آنها در هر سه مسابقه، از سوی تماشاگران ایرانی حاضر در ورزشگاه به‌شدت تشویق شدند.

پس از خوانده شدن این متن، بحث اصلی برنامه میان جواد خیابانی، خداداد عزیزی و پژمان راهبر درباره تأثیر این شرایط بر عملکرد تیم ملی و روند آماده‌سازی شاگردان امیر قلعه‌نویی آغاز شد:

راهبر در ابتدا گفت: درباره بازی با نیوزیلند یک نکته وجود دارد. تاریخ ورود ایران به کمپ تیخوانا ۱۷ خرداد بود، در حالی که تاریخ برنامه‌ریزی‌شده برای ورود به کمپ آریزونا ۱۲ خرداد بود.

به دلیل اینکه ویزای تیم صادر نشد، سفر با تأخیر انجام شد و تیم پنج روز دیرتر راهی آمریکا شد. به همین دلیل، فاصله زمانی حضور ایران در کمپ تیخوانا تا اولین بازی مقابل نیوزیلند، تنها ۹ روز شد.

در مقابل، نیوزیلند از ۸ خرداد وارد آمریکا شده بود و تا نخستین بازی‌اش مقابل ایران، ۱۸ روز فرصت داشت؛ یعنی تقریباً دو برابر ایران برای ریکاوری و سازگاری با اختلاف زمانی.

راهبر: امروز با آقای قربانعلی‌پور، مربی بدنساز تیم ملی، صحبت می‌کردم. ایشان گفتند: «شک نکنید اگر زودتر به آمریکا می‌رفتیم، نیوزیلند را با دو گل اختلاف شکست می‌دادیم. ما در بازی اول از نظر بدنی تحت فشار بودیم.»

خداداد: چرا ما باید شک نکنیم؟

خیابانی: شاید اگر زودتر می‌رفتیم، حتی می‌باختیم.

راهبر: نه، ما با اختلاف دو گل پیروز می‌شدیم و سه امتیاز را می‌گرفتیم.

خداداد: فاصله بازی اول ما با نیوزیلند ۹ روز بوده و فاصله آنها ۱۸ روز. من اصلاً با شرایط نیوزیلند کاری ندارم. برای اینکه بدن شما ریکاوری شود و از نظر اختلاف ساعت و شرایط آب‌وهوایی آماده مسابقه باشید، سه یا نهایتاً چهار روز کافی است.

همان‌طور که آقای خیابانی گفتند «ما نان و گندم نخوردیم ولی دست مردم دیدیم»، اما من می‌گویم هم خورده‌ام، هم دیده‌ام و هم خودم به آمریکا رفته‌ام. شما در عرض ۴۸ ساعت تا حد زیادی با اختلاف ساعت هماهنگ می‌شوید. اگر ۳۶ ساعت نخوابید، بدن خودش را با زمان جدید تنظیم می‌کند و از شدت خستگی به خواب می‌رود. بعد از چهار یا پنج روز هم کاملاً به خوابیدن در ساعت جدید عادت می‌کنید. پنج روز هم برای تمرین و ریکاوری زمان مناسبی است.

راهبر: نه، ما باید در زمان تعیین‌شده می‌رفتیم و دیر رفتیم.

خداداد: من فکر می‌کردم تیم ملی سه یا چهار روز قبل از مسابقه به آمریکا رسیده و تحت فشار بوده، اما حالا می‌بینیم ۹ روز آنجا بوده است. اینکه آقای قربانعلی‌پور می‌گویند اگر زودتر می‌رفتیم، نیوزیلند را می‌بردیم، به نظر من یک توجیه است و قابل قبول نیست.

ضمن اینکه کمپی که آمریکا برای ایران در نظر گرفته بود، در تیخوانا یا لس‌آنجلس بود و فاصله زیادی هم نداشت؛ حدود ۴۵ دقیقه.

راهبر: شما سوار هواپیما نشدید و آن بازرسی‌ها را ندیدید.

خداداد: شما وقتی از تهران به مشهد یا از مشهد به تهران هم می‌روید، یک روز قبل سوار هواپیما می‌شوید.

راهبر: سفر از مکزیک به آمریکا، بازرسی بدنی، کنترل پاسپورت و نگه داشتن افراد، کاملاً متفاوت است.

خداداد: این بخش‌هایی که شما می‌گویید برای من قابل قبول است، اما اینها دلایل فنی نیست.

راهبر: من هم نگفتم دلایل فنی است؛ اینها نکات و شرایطی بود که تیم با آن روبه‌رو شد.

خداداد: من این توجیه را نمی‌پذیرم.

راهبر: روند بدنی تیم در دو بازی بعدی نشان می‌دهد که این موضوع بی‌تأثیر نبوده است. در بازی با مصر، در ۲۰ دقیقه پایانی فشار آوردیم و از نظر آمادگی بدنی کاملاً با بازی اول تفاوت داشتیم.

خداداد: آن چیزی که شما خواندید و گفتید که «بدترین رفتارها با تیم ملی شد و هیچ کاری نبود که علیه ما انجام نداده باشند»، برای من قابل قبول نیست. نمی‌دانم این صحبت را با چه کسی مطرح کرده‌اید.

راهبر: آمریکا به‌عنوان میزبان، چه کاری می‌توانست علیه تیم ملی انجام دهد که انجام نداده باشد؟

خداداد: مثلاً چه کاری باید انجام می‌داد که انجام نداده است؟ تیم به آمریکا رسید، وارد هتل شد و اتفاق عجیب‌وغریبی هم رخ نداد که بگوییم حق با آنها بوده است. تنها موردی که به نظر من کاملاً درست است، این بود که نباید بعد از مسابقات دوباره به تیخوانا برمی‌گشتند.