تیم ملی فوتبال ایران بعد از سفری طولانی از مکزیک به تهران برگشت. ملی پوشان ایرانی که با کسب 3 تساوی از صعود به مرحله حذفی آن هم در جام جهانی 48 تیمی بازماندند، با حال و هوای متفاوتی پا به فرودگاه مهرآباد گذاشتند تا در برنامه ای عجیب که مشخص نشد چرا و چگونه تدارک دیده شده، مورد استقبال قرار بگیرند! فارغ از جمعیتی که به استقبال تیم ملی رفته و اصلا انتظار مسئولان فدراسیون فوتبال را برآورده نکرد (می توانند در حرف های شان خلاف این را بگویند)، تعدادی از اظهارات مطرح شده هم به قدری عجیب بود که اگر کسی فوتبال ایران را دنبال نمی کرد، تصورش بر آن بود که تیم ملی با نمایشی درخشان توانسته به مرحله بعدی جام جهانی صعود کند.

امیر حاضر به پذیرش مسئولیت نیست

ایران در شرایطی پا به جام جهانی آمریکا گذاشت که شرایط لجستیکی خوبی برای این تیم فراهم نشده بود. آن ها سختی هایی داشتند و تغییر اجباری کمپ از توسان در آمریکا به تیخوانا در مکزیک هم تا حدودی اوضاع را برای شان بدتر کرد. با وجود این سختی ها ولی کسی باور نمی کرد این تیم ملی توان عبور از نیوزیلند، ضعیف ترین تیم جام جهانی، را نداشته باشد. این اتفاق اما افتاد تا تیم ملی با ثبت یک نتیجه مساوی مقابل نیوزیلند، صعودش به مرحله حذفی را به اماواگر بسپارد. ایران در جدال با بلژیک در یک بازی سراسر دفاعی که البته منطقی به نظر می رسید به تساوی رسید و نهایتا در جدال با مصر هم سومین تساوی اش در جام را ثبت کرد. با این تفاوت که در 10 دقیقه پایانی دیدار مقابل مصر، ایران هجومی بازی کرد و کمی میل به گلزنی و برتری از خود نشان داد.

غیر از این، شرایط فنی تیم ملی تعریف چندانی نداشت. حداقل اینکه سیاست های کادرفنی برای صعود به مرحله حذفی جواب نداد تا ایران حتی نتواند در بین 8 تیم برتر سوم جام جهانی قرار بگیرد. حذف، سرنوشت قطعی تیم ملی ایران در این جام شد تا حسرت بزرگ فوتبال ایران در گروهی بسیار مناسب از بین برود.

همین شرایط کافی بود تا علاقه مندان به فوتبال در ایران منتظر عذرخواهی اعضای تیم ملی در بازگشت از مکزیک باشند. با این وجود، در اقدامی عجیب، امیر قلعه نویی به عنوان نفر اول این تیم، نه تنها حاضر به پذیرش مسئولیت نشد، بلکه نشان داد از جام جهانی طلبکار هم هست.

باز ایکس جی و آمارسازی!

قلعه نویی در بازگشت به ایران گفت وگوی کوتاهی داشت؛ برخلاف انتظار برای شنیدن عذرخواهی او بابت عدم صعود تیم ملی، امیر همان مسیر همیشگی را پیش گرفت. او دوباره به سراغ آمار مورد علاقه اش در 4 سال اخیر رفت و از ایکس جی خوب تیم ملی حرف زد؛ با این وجود از آنجا که نمی توانست این مورد را به همه بازی ها تعمیم دهد، تمرکزش را روی بازی آخر با مصر گذاشت.

امیر قلعه نویی گفت: اگر آمار درست باشد، در بازی با مصر بیشترین امید گل بازی های تیم ملی فوتبال در ادوار جام جهانی را داشتیم. این خیلی مهم است و در حساس ترین بازی آنقدر هجومی بازی کردیم. دو تا به تیر زدیم، پنالتی خراب شود و به زعم من گل ما مقابل مصر درست بود (گل شجاع خلیل زاده). مصر تیم خیلی بزرگی است و قبل از حضور در جام جهانی 2026 با برزیل بازی کرده بود و نیوزیلند نیز با انگلیس و ما با جوانان تیخوانا بازی کردیم. با همه این شرایط بچه ها بسیار خوبی انجام دادند و باید از آنها تشکر کرد.

با این شرایط، تکلیف مشخص است؛ قلعه نویی مثل گذشته قرار است با اتکا به آمار بیهوده، نتایج و ناکامی تیم ملی را توجیه کند. او حتی تکنولوژی آفساید را هم قبول ندارد و تاکید می کند گل شجاع خلیل زاده آفساید نیست. این طلبکاری از فیفا فقط بخشی از ماجرا است؛ چرا که صحبت های او نشان می دهد خبری از تغییر در رویه قلعه نویی نیست؛ او نه تنها عذرخواهی نمی کند بلکه با همان سبک و سیاق قبلی، در پی توجیه نتایج است تا برای چنددهمین بار نشان دهد، فوتبال را از زاویه ای می بیند که به سود خود و همکارانش در تیم ملی باشد. حال اینکه زاویه دیدش با مخاطبان هم خوانی ندارد، چندان برای او و مجموعه اش اهمیتی ندارد.