تیم ملی فوتبال پس از حذف از جام جهانی 2026 امروز به کشور بازمی گردد و قرار است مراسم استقبالی برای اعضای این تیم برگزار شود. ایران در گروهی که بسیاری آن را یکی از مناسب ترین گروه های این دوره می دانستند، با سه تساوی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر از صعود بازماند؛ آن هم در جامی که با افزایش تعداد تیم ها، 8 تیم سوم نیز فرصت حضور در مرحله حذفی را پیدا کردند، بنابراین حذف صرفاً یک ناکامی معمولی نیست، بلکه از دست رفتن فرصتی است که در ادوار گذشته اساساً وجود نداشت،

این نخستین ناکامی فوتبال ایران نیست و احتمالاً آخرین آن هم نخواهد بود، سال هاست که مجموعه ای از عوامل فنی، مدیریتی و زیرساختی بر عملکرد فوتبال ایران تأثیر گذاشته اند، همه این واقعیت ها را می توان پذیرفت، اما پذیرش این دشواری ها نباید به معنای پایین آوردن سطح انتظار از تیم ملی باشد، مسئولیت هدایت تیم ملی با آگاهی از همین شرایط پذیرفته می شود و طبیعی است که نتیجه نیز بر همان اساس مورد قضاوت قرار گیرد.

واقعیت این است که صِرف حضور در جام جهانی سال هاست که دیگر افکار عمومی را راضی نمی کند. فوتبال ایران برای بازگرداندن شور و اعتماد مردم، بیش از هر زمان دیگری به موفقیت هایی نیاز دارد که بتواند رضایت جامعه را به دنبال داشته باشد. خاطره صعود تاریخی به جام جهانی 1998 و آنچه بعدها حماسه ملبورن نام گرفت، تنها به خاطر یک پیروزی فوتبالی در حافظه مردم ماندگار نشد؛ آن تیم توانست موفقیت بزرگی و خاصی را در زمان خودش به جا بگذارد و به همین دلیل، همچنان در یادها مانده است.

احترام به تیم ملی با حماسه سرایی تفاوت دارد. احترام، قدردانی از تلاش است؛ حماسه سرایی، تبدیل یک ناکامی به پیروزی در روایت، این دو را نباید با یکدیگر مخلوط کرد.

فوتبال ایران تیمی نیست که سقف آرزوهایش صرفاً حضور در جام جهانی باشد. انتظار از این فوتبال، عبور از مرحله گروهی و رقابت با تیم های بزرگ جهان است. وقتی این هدف محقق نشده است، طبیعی است که عملکرد تیم مورد نقد قرار گیرد؛ همان گونه که در بسیاری از کشورهای صاحب فوتبال، ناکامی تیم ملی با مطالبه گری و نقد جدی همراه می شود، نه با ساختن قهرمان از نتیجه ای که رضایت بخش نبوده است.

تیم ملی با مشکلات و موانع زیادی به جام جهانی رفت و البته که در این تورنمنت نیز دردسرهای زیادی را متحمل شد؛ از مشکلات ویزا تا اتفاقات ریز و درشت دیگر که کم هم نبودند، از این جهت و به خاطر تلاش های صورت گرفته شایسته احترام است، اما استقبال و حماسه را باید برای روزهایی نگه داشت که فوتبال ایران واقعاً کاری کرده باشد که تاریخ، نه تبلیغات، آن را حماسه بنامد.