جریان تندرو در سال های گذشته بارها نشان داده که در ساختن بحران، دوقطبی سازی و فرار از پاسخگویی مهارت دارد؛ اما همین جریان در برابر هزینه های تصمیم های خود، از پرونده محمود احمدی نژاد گرفته تا سیاست خارجی و اداره کشور، همواره از پذیرش مسئولیت طفره رفته است. تناقض در مسئولیت پذیری تاریخی، اتکای مداوم به فرار به جلو در سیاست خارجی و فقدان یک ایده ایجابی برای حکمرانی، سه نشانه اصلی این رویکرد است.

جریان تندرو که در سال های 1384 و 1388 با تمام توان، سرمایه اجتماعی و سیاسی خود را پشت سر محمود احمدی نژاد قرار داد و دولت او را معجزه هزاره سوم و نزدیک ترین دولت به آرمان های انقلاب خواند، در سال های بعد و پس از زاویه گرفتن احمدی نژاد از هسته سخت قدرت (به ویژه ماجرای خانه نشینی 11 روزه و شکل گیری حلقه انحرافی)، به طور کامل از او تبری جست.

این جریان هرگز حاضر نشد هزینه سیاسی و اقتصادی تصمیمات دولت های نهم و دهم (از جمله قطعنامه های شورای امنیت، تورم فزاینده و از بین رفتن درآمدهای نفتی) را بپذیرد و با تقلیل مشکلات به انحراف چند نفر ، خود را از جایگاه پاسخگو به جایگاه منتقد تغییر داد.

ادعای همیشگی این جریان درباره دیپلماسی و تقابل با غرب است. تندروها همواره معتقدند که سیاست تنش زدایی (مانند برجام) باعث گستاخی دشمن می شود و اگر ایران در برابر فشارهای آمریکا و غرب، رویکرد تهاجمی تری اتخاذ می کرد و تنش ها را به بالاترین سطح می رساند، آمریکا به دلیل هزینه های بالای درگیری، عقب نشینی کرده و زمین گیر می شد.

این نگاه که مبتنی بر تئوری مرد دیوانه (Madman Theory) یا بازی بزدل (Chicken Game) در روابط بین الملل است، بدون در نظر گرفتن ظرفیت های اقتصادی داخل، تاب آوری جامعه و توازن قوای نظامی در جهان مطرح می شود و صرفاً کارکردی شعاری برای حفظ پایگاه اجتماعی این جریان دارد.

کوبیدن بر طبل توخالی استعاره ای از نداشتن برنامه عملیاتی برای اداره کشور است. جریان رادیکال نشان داده است که در ایجاد بلوک های اعتراضی، برهم زدن بازی رقبا (مانند برهم زدن سخنرانی ها، حمله به سفارتخانه ها یا کارشکنی در مذاکرات) بسیار توانمند است، اما زمانی که خود در مسند قدرت اجرایی قرار می گیرد (مانند مجلس یا بخش هایی از دولت)، قادر به ارائه تئوری اقتصادی مشخص برای مهار تورم، جذب سرمایه خارجی یا حل بحران های محیط زیستی نیست. در نتیجه، برای سرپوش گذاشتن بر این ناکارآمدی، همواره بحران سازی خارجی یا دوقطبی سازی های فرهنگی (مانند بحث حجاب یا فیلترینگ) را در دستور کار قرار می دهد.

منبع: فرارو