پس از گذشت حدود چهار ماه هنوز یادآوری لحظه های انفجار در مدرسه برای نازنین زهرا سخت است؛ لحظاتی که تجربه آن برای هیچ انسانی آسان نیست چه برسد به کودک. صدا و لرزش های مهیب، آتش و ریزش آوارها اگر نتواند تمام وجود یک کودک را از هم بشکافد، تصویر آن حتما تا همیشه در خاطره اش می ماند و این تنها یک بخش ماجراست، چراکه آن حجم بزرگ آشفتگی به طور همزمان، جز جراحت جسمی و روحی، تبعات زیادی را در زندگی او و اطرافیانش باقی خواهد گذاشت. مانند آنچه برای نازنین زهرا و خانواده اش رخ داده است و پدرش می گوید که جنگ و موشک تاماهاک که بر سر مدرسه فرود آمد، ضربه بزرگ و دامنه داری به زندگی آن ها وارد کرده است.

به گزارش اعتماد، نازنین زهرا از دانش آموزان مدرسه شجره طیبه است؛ دختربچه ای 12ساله که از چهار ماه پیش، در رفت و آمد برای درمان جراحت های جنگ است. حدود ساعت 11 و سی دقیقه ظهر روز نهم اسفند، زمانی که در انتظار پدر بود تا به مدرسه برسد با فرود آمدن تاماهاک بر سر مدرسه وارد سخت ترین روزهای زندگی اش شد.

در همان ثانیه های اول، خود را در میان خرابه های کلاس درس یافت در حالی که به گفته پدرش، اسحاق حیدری یک چشمش به سمت بیرون، آویزان شده بود. یک جسم بزرگ روی بدنش سنگینی می کرد و بوی سوختگی به مشامش می رسید. با چشم دیگر که دقت کرد، متوجه شد آن جسم سنگین در بزرگ ورودی کلاس درسشان است. موج انفجار آن را روی بدنش پرتاب کرده و یک طرف آن در آتش می سوخت. یکی از دختران همکلاسی کمک کرد تا نازنین زهرا بتواند از زیر در بیرون بیاید. فرار کردند و در مسیر فرار، یکی دیگر از همکلاسی ها را -که زیر آوار در حال سوختن بود- نجات دادند.

نازنین زهرا با جراحت های فراوان از آن مهلکه جان سالم به در برد، اما تبعات آن اتفاق، تنها به این به جراحت ها محدود نماند. او در تمام این چهار ماه در انتطار تولد نوزادی بود که قرار بود برادرش باشد و حتی برایش نام امیرعلی را هم انتخاب کرده بود. امیرعلی قرار بود زندگی این خانواده را تکان دهد، اما پنجشنبه شب؛ چهارمین روز تیر ماه و همزمان با عاشورا وقتی هنوز جنین 7 ماهه بود، از دست رفت. چرا؟

پدر نازنین زهرا ماجرا را این طور تعریف می کند. پس از تولد نازنین زهرا تا 12 سال بچه دار نشدیم تا اینکه سه ماه قبل از جنگ، متوجه شدیم که یک نفر دیگر قرار است به ما اضافه شود. آخر از کجا می دانستیم جنگ می شود؟ جنگ که شد همسرم سه ماهه باردار بود و ما در برابر همه آن مشکلات قرار گرفتیم. دخترم آسیب زیادی دید و از همان روز فشار بسیار شدیدی به همسرم وارد شد. دخترمان به خاطر جراحت ها دو بار عمل داشت و دو، سه بار دیگر هم باید به اتاق عمل برود. می دانید هر بار که بچه به اتاق عمل می رود چقدر به مادر استرس وارد می شود.

موضوع اما تنها استرس نبود، نازنین زهرا حدود یکی، دو هفته پیش که برای عمل جراحی به شیراز رفته بود، کرونا گرفت. بعد وقتی به میناب برگشتند مادر هم مبتلا به کرونا شد. در میناب برای درمان اقدام کردند، اما در نهایت ریه جنین آب آورد و در حالی که تنها 7 ماه در شکم مادرش زندگی کرده بود از دنیا رفت. همان روز جواز دفن برایش صادر شد منت ها چون تعطیل بود، بچه ام در سردخانه ماند تا بعد از پایان تعطیلات بتوانیم او را دفن کنیم. حال همسر و دخترم خوب نیست. ما در خانه و جلوی نازنین، ناراحتی مان را خیلی هم ابراز نمی کنیم. گناه دارد، این همه فشار را تحمل کرده.

حال اسحاق حیدری هم چندان تعریفی ندارد و آنقدری ناراحت است که بعد از دست دادن امیرعلی به چشم های غمگین دخترش نگاه کرده و به او گفته که نسل ما را خراب کردند. برای او سخت ترین لحظه، همان لحظه ای بود که زیر آوار دنبال دخترش می گشت و خبر نداشت که در بیمارستان است بعد هم البته از آن لحظه ای یاد می کند که فهمید بچه دوم از دست رفته است. دامنه این جریان بعد از سه ماه هنوز دامنگیر ماست.

مجروحیت نازنین زهرا آن طوری که پدرش می گوید از سمت یک چشم است؛ کاسه چشم، بینی، فک و دندان هایش خرد شده و هنوز غذا خوردن برایش دردناک است. گلایه دارد که مدرسه و استان برای روند درمانی کم کاری کرده اند اگرچه قدردان برخی اقدامات درمانی از سوی وزرات بهداشت هم هست.

همان روز رفتیم بندر و در بخش خصوصی چشم را بعد از اقدامات درمانی بستند، اما تا یک ماه همین طور عفونت می کرد. تازه بعد از اینکه عفونت چشم بهبود یافت، قابلیت عمل پیدا کرد. با هماهنگی وزارتخانه و دانشگاه علوم پزشکی شیراز عمل جراحی انجام شد، یک لیوان ترکش و تیر و تخته از پشت چشم نازنین زهرا بیرون آوردند و زیر و پشت چشم؛ قسمتی که به واسطه ترکش ها سوراخ شده بود را پروتز گذاشتند. حالا هم درگیر درمان دندان ها هستیم، اما مدرسه برای هزینه ها پاسخگو نیست. چند ماه قبل تا زمانی که رسانه ها سراغ ما نیامده بودند خبری از ما نداشتند و خدا شاهد است که تا یک ماه، کسی در خانه ما را نزد در حالی که آن روزها با وجود قطعی اینترنت کار خودم هم با مشکل مواجه شده بود.

اسحاق تنها 41 سال دارد. 14 سال راننده تاکسی بود، اما ماشینش خراب شد و حالا در کار جوجه کشی و فروش پرنده های زینتی مثل کبوترهای خاص از طریق فضای مجازی است. می گوید تا پیش از ماجراهای جنگ درآمد بدی نداشته و گاهی حتی تا 100 یا 200 میلیون هم می رسید، اما حالا درآمدش یک چهارم شده. در زمان جنگ دوازده روزه، اتفاقات دی ماه و بعد جنگ چهل روزه که اینترنت ها قطع شد به کسب و کارش ضربه وارد شد به نوعی بیکار شد و هیچ درآمدی نداشت. فشار اقتصادی و نبود محل درآمد در این سه برهه زمانی برای او و خانواده اش یکسان بود، اما اصابت موشک به مدرسه در نخستین روز جنگ و مجروحیت دخترش شرایط را نسبت به گذشته متفاوت کرد.

باید به فکر خرج زندگی می بود، همزمان غصه می خورد و برای دخترش، زمان طلایی درمان را در نظر می گرفت، آن هم در شرایطی که جراحت، صورت نازنین زهرا را هدف گرفته بود. خانه نشین شده بودم و در همین حال باید هزینه می کردم البته که فاکتورهای برخی هزینه ها در بخش خصوصی حدود 160 تا 170 میلیون تومانی می شد که با بدبختی آن را از مدرسه دریافت کردم، مثلا گفتم؛ گرفتارم حتی پولی ندارم غذا بخورم پرداخت نشه، چنین و چنان می کنم. خلاصه… در نهایت پرداخت کردند، اما بعد دیگر انگار با ما قهر کردند و سمت ما نیامدند.

پس از انجام کارهای پزشکی قانونی قصد دارم بابت دیه و کوتاهی های انجام شده در درمان، موضوع را قضایی کنم تا مشخص شود کدام دستگاه در این زمینه مسوول است. من حتی از شیراز با مسوول مجتمع تماس گرفتم و گفتم؛ هزینه ایاب و ذهاب و غذا را پرداخت کنید، خودتان می دانید شرایط چطور است. من یک هفته است که اینجا هستم، اما در جواب من گفت؛ برو خدا رو شکر بچه ات زنده است. گفتم؛ آخر این جواب است؟ باز هم درود به شرف دوستان در دانشگاه علوم پزشکی شیراز.

به طور کلی اما او معتقد است که در زمینه مجروحین جنگ، ضعیف عمل می شود در حالی که مجروح خیلی زیاد است. خدا شاهد است نازنین زهرا تنها نیست، تعداد زیاد است و گرفتاریم، اما نازنین زهرا جزو مواردی است که جراحت بیشتری دارد و ترکش خورده. جراحت بقیه بیشتر سوختگی بود که تا حدی درمان شد ولی کسانی که مورد اصابت ترکش قرار گرفتند باید به طور مداوم جراحی شوند و هر کدام از اقدامات درمانی شان زمانی دارد. مثلا الان زیر چشم نازنین پروتز گذاشته اند و گفتند باید پروسه زمانی سه تا چهار ماهه آن بگذرد تا درمان شود و برویم برای عمل بعد، چون یک پلک هم افتادگی دارد. در این مدت ریکاوری، فکر کردم دندان هایش را درست کنیم، چون موج انفجار باعث شده دندان هایش هم به هم بریزد. سرش را که پایین می آورد گوشش سوت می کشد.

اسحاق حیدری از حدود چندین دهه پیش ساکن میناب است و خوب می داند که مثلا این محوطه ای که حالا مورد اصابت موشک های امریکایی قرار گرفته، منطقه نظامی نبوده است، بنابراین هنوز هم متعجب است که چرا یک مدرسه دخترانه هدف حمله بوده. اینجا زمانی پادگان و مرکز آموزشی نیروی دریایی بود و بچه های مردم برای سربازی به اینجا می آمدند، اما حدود 10 تا 15 سال پیش تخلیه شده بود. اینجا را تغییر کاربری دادند و تجاری شده بود. مغازه، آبمیوه فروشی، درمانگاه و داروخانه و یک کارواش داشت که خودم داخلش رفته بودم. اینها را اجاره داده بودند، اما الان همه تخریب شده و یک دکتر هم از درمانگاه شهید شد. با ماهواره ها و تجهیزاتی که دارند نمی توانیم بپذیریم اشتباه کرده اند و نفهمیده زده اند، چون حتی در اپلیکیشن اسنپ هم این مکان به عنوان مدرسه کاملا مشخص است. بچه ها دقیقه قبل داشتند در حیاط فوتبال بازی می کردند، عجیب است که صبر کرده بچه ها داخل بروند و بعد موشک را پرتاب کرده است.

روز حادثه، پدر نازنین با وجود فاصله چهار، پنج کیلومتری اش از مدرسه، جزو چند نفر اولی بود که سر صحنه رسید. در خانه نشسته بودیم و از همه جا بی خبر هنوز نمی دانستیم که جنگ شده. من داشتم با نت کلنجار می رفتم که کارم را شروع کنم، اما وصل نمی شد. یکی از دوستام تماس گرفت که مگر خبر نداری جنگ شده و تهران را زده اند؟ گفتم اینجا که هیچ خبری نیست. ساعت حدود 11 و چهارده دقیقه هم معلم نازنین زهرا که بعد خودش هم به همراه فرزندش شهید شد با خانمم تماس گرفت که دنبالش برویم. خلاصه ماشینم را از خانه پدرم برداشتم و به سمت مدرسه رفتم. به دو کیلومتری مدرسه نرسیده بودم که دود ناشی از اصابت موشک را دیدم. به یک کیلومتری مدرسه که رسیدم موشک دوم اصابت کرد. وقتی رسیدم با سرعت به سمت در مدرسه دخترانه رفتم. هنوز راه را نبسته بودند و نیروی نظامی و هلال احمر هم نرسیده بودند. چند نفری از والدین هم آنجا بودند و دنبال بچه های خود می گشتند.

اسحاق حیدری در آن ثانیه ها هیچ امیدی نداشت که دخترش را پیدا کند و با ناامیدی میان آوارها می گشت همزمان نازنین زهرا در سمتی دیگر به همراه معلم و دو دانش آموز همین مدرسه سعی داشتند به بیمارستان برسند و سر خیابان دست تکان می دادند تا یک ماشین گذری به آن ها کمک کند.

نیم ساعت، چهل دقیقه در میان آوارها دنبال دخترم می گشتم. خانمم تماس گرفت و گفت که میگن نازنین بیمارستانه. گفتم؛ دروغ می گن حتما قراره دوباره اینجا موشک بخوره به خاطر همین می خوان تخلیه کنن. دوباره هم تماس گرفت و تاکید کرد که برو بیمارستان. رفتم بیمارستان و وقتی که رسیدم داخل، دیدم نازنین وسط راهرو است و مثل قیر خون بالا می آورد. این بچه ها جزو پنج، شش مجروح نخستی بودند که به بیمارستان میناب رسیده بودند و هنوز خیلی شلوغ نبود ولی خیلی ضعیف عمل کردند. در بیمارستان بودند که اعلام شد می خواهند به بیمارستان هم حمله کنند، بنابراین صندلی نگهبان را آوردند و نازنین را روی آن گذاشتند تا در حیاط بیمارستان سوار ماشین شود.

با سرعت به سمت بندرعباس رفتیم و بعد از هماهنگی به یک کلینیک خصوصی مراجعه کردیم. شرایط بندرعباس هم خیلی جنگی بود و از همان روز اول فرودگاه و نیروی دریایی آنجا را می زد. البته در کلینیک خصوصی هم پزشک نبود، اما پرستار بخشی از ترکش ها را بیرون کشید و بقیه ترکش ها ماند تا 12 ظهر فردا که دکتر کار آن ها را انجام داد و چشم را بستند. سه، چهار روز بعد هم عفونت شروع شد و تا یک ماه و نیم درگیر عفونت بودیم. در آن روزها هیچ کس سراغ ما را نگرفت، اما بعد رسانه ها ماجرا را خبری کردند و به واسطه یکی از خبرنگاران برای دبیرکل هلال احمر هم نامه نوشتم، پیدایشان شد.

پدر نازنین زهرا درباره درمان دندان های دخترش به بنیاد شهید مراجعه کرده است، اما چون هنوز درصد جانبازی مشخص نیست، گفته اند نمی توانیم کاری کنیم. روزهای اول رفتم بنیاد شهید به من گفتند شهدا در اولویت هستند. گفتم دکتر گفته اگر 150 میلیون را نداشته باشی که هزینه کنی، چشم دخترت باید تخلیه شود. بعضی اقدامات نیاز به فوریت دارد. آن بنده خدا که شهید شده جایش در بهشت است مثل بچه من که 7 ماهه از بین رفت و یک نفر همانجا به من گفت؛ برو خدا رو شکر کن هفت ماهه است و جایش در بهشت است.

شهدا که جایشان خوب است باید به داد زنده ها برسیم که هزار بلای دیگر سرشان نیاید و گرفتار تبعات بعدی نشوند. بنیاد شهید برای محل اقامت در شیراز هماهنگی هایی را کرده بود، اما برای دندان ها گفتند باید درصد جانبازی مشخص شود. قرار است دکتر از تهران بیاید پرونده را ببیند و تایید کند، اما هنوز که نیامده. گفتم خب الان مثلا اگر این درصد پایین باشد نباید دندان هایی که در مدرسه این طور شده، درست شود؟ خودمان که این دندان ها را خرد نکردیم.

او همزمان از خیریه ها و افرادی که به نام نازنین زهرا کمک جمع آوری می کنند هم گلایه دارد. آبروی ما را بردند تا چیزی می شود یک خیر معرفی می کنند. به قرآن محمد ما گدا نیستیم. از طرف فامیل چند بار با من تماس گرفتند و گفتند که در گروه ها به اسم نازنین لینک کمک گذاشته اند. کمک هایی هم که به اسم دخترم جمع می کنند، معلوم نیست کجا می رود. یک نفر حتی به من گفت یک بچه گوشواره هایش را به اسم کمک به نازنین زهرا درآورد، اما اینکه کجا رفته؟ معلوم نیست. ما نیازی نداریم که کسی بخواهد کمک جمع کند. دولت باید هزینه های درمان را بر عهده بگیرد.

زشت است که آدم را به این و آن بچسبانند. مثلا بابت دندان ها به من می گویند در شیراز بمان یک خانم دکتر آنجا کار را انجام می دهد در حالی که در استان خودمان دکترهای زیادی هستند که می توانند این کار را انجام دهند. بعد هم ارتودنسی این طور نیست که یک دفعه تمام شود و باید مرحله به مرحله انجام شود و شاید لازم باشد هر سه روز یک بار بخشی از آن انجام شود. من اینجا زندگی دارم و باید کار کنم. قضیه چشم متفاوت بود، اینجا نمی شد، بنابراین یک هفته، ده روز شیراز ماندیم. پزشک برای بینی اش گفته چهار سال بعد باید عمل شود، اما برای افتادگی پلک چپ قرار است دوباره به شیراز برویم.

حالا مهم ترین درخواست او و همسرش درمان نازنین زهراست. هیچ چیز اضافی نمی خواهیم فقط مثل روز اول شود.

رفت و آمدهایی که این مدت نازنین زهرا برای درمان از این شهر به آن شهر داشت او را خیلی اذیت کرد، چون پیش از جنگ هم بیشتر خانه نشین بود و خیلی اهل بیرون رفتن نبود. نزدیک40 روز می رفت بندرعباس و برمی گشت. تقریبا هر روز صبح می رفتیم. اما مصائب نازنین زهرا تنها به همین اواخر محدود نمی شود، چهارساله بود که متوجه شدند تومور مخچه دارد و برای درمان تحت عمل جراحی سنگینی هم قرار گرفت، بنابراین از همان زمان امکان انجام ورزش سنگین نداشت.

حتی برای ورزش های مدرسه هم منع داشت و باید خیلی مواظب می بود که توپ هم به سرش برخورد نکند. کمی قبل تر از روی اپن آشپرخانه افتاده و پشت سرش ضربه خورده و مخچه اش آبسه کرده بود. ما آن زمان متوجه نشده بودیم، اما با گذشت زمان، روی تعادل در راه رفتنش تاثیر گذاشت. تازه به راه افتاده بود و ما فکر می کردیم عدم تعادل به همین علت است بعد که پیگیر شدیم، فهمیدیم که ضربه باعث آبسه شده و بعد به این صورت درآمده.

پدر اینجا مکث می کند و می گوید: بعد از جراحی اما مشکل برطرف شده بود و با همه آن سختی ها، شاگرد اول کلاس بود.

نازنین زهرا هفته های اول جنگ شرایط عجیب و غریبی داشت، یک دفعه در خواب جیغ می کشید و با کابوس ها می پرید، اما حالا از آن روزها کمی فاصله گرفته. شاید تنها چیزی که این روزها همچنان کمی آرامش می کند همان بازی های کامپیوتری است که همیشه به آن علاقه داشته. خیلی کم حرف می زند و دوست ندارد حرف هایش درباره آن روز بازتاب پیدا کند. دوست ندارد، لحظه انفجار برایش یادآوری شود و به آن روز و آن ساعت برگردد. جنگ برای خیلی ها با خاموش شدن صدای موشک ها تمام شد، اما برای او و خانواده اش، هنوز در رفت وآمد میان بیمارستان ها، اتاق های عمل و جای خالی کودکی ادامه دارد که هیچ وقت فرصت به دنیا آمدن پیدا نکرد.