تیم ملی فوتبال ژاپن یکی از تلخ ترین شکست های تاریخ خود را تجربه کرد. آنها در دقیقه 5+90 گل دوم را از برزیل دریافت کردند. با این حال، این شکست هیچ تأثیری بر سنت همیشگی شان یعنی تمیز کردن سکوها،حتی پس از چنین نتیجه ناامیدکننده ای نداشت؛ این فقط به نتیجه تیم خودشان هم مربوط نمی شد.

آنها بلافاصله کار را آغاز نکردند. در حالی که بیشتر هواداران برزیل برای جشن گرفتن ورزشگاه را ترک کردند، ژاپنی ها در سکوهای پشت دروازه ماندند. آنها منتظر تیم خود بودند که در مرکز زمین جمع شده بود و مدت زیادی درباره موضوعی با یکدیگر گفت وگو می کرد. پانزده دقیقه پس از سوت پایان بازی، بازیکنان ژاپن برای تشویق هواداران به سمت جایگاه پشت دروازه رفتند و پس از آن، عملیات پاکسازی آغاز شد.

ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که همه کاره بودن هواداران ژاپنی قابل توجه است. کیسه های زباله، پیش از آغاز مسابقه و حتی در جریان بازی، کاربرد دیگری نیز داشتند. در واقع، به همین دلیل بود که این کیسه ها آبی رنگ بودند. هواداران آنها را از هوا پر می کردند و بالای سر خود تکان می دادند تا تیمشان را تشویق کنند.

پس از پایان مسابقه از همان کیسه ها برای جمع آوری زباله استفاده کردند. همه هواداران ژاپنی در پاکسازی مشارکت نداشتند. برخی تنها کیسه های خود را که روی آنها نوشته هایی به زبان ژاپنی چاپ شده بود را به عنوان یادگاری مسابقه در وسایل شان قرار دادند.

علاوه بر این، ممکن است بسیاری از هواداران ژاپنی پس از پایان مسابقه ورزشگاه را ترک کرده باشند اما تعداد افرادی که باقی مانده بودند، برای جمع آوری زباله ها کافی بود. اتفاقاً زباله هم کم نبود. ورزشگاه های ایالات متحده غرفه های متعدد فروش غذا دارند و با حضور 70 هزار تماشاگر، حجم زیادی از خوراکی و نوشیدنی فروخته می شود. به نظر می رسید که بیشتر تماشاگران دست کم چیزی خریده بودند.

در مقطعی از بازی، وبلاگ نویس معروف IShowSpeed در جایگاه هواداران ژاپن ظاهر شد. او، همراه با مأموران امنیتی تلاش کرد از هواداران ناراحت حمایت کند. می توان حدس زد که این همدلی تا چه اندازه صادقانه بود، به ویژه با توجه به اینکه پیراهن تیم ملی برزیل را بر تن داشت و فیلمبردارش نیز لحظه ای او را تنها نمی گذاشت. در نهایت، چند نفر از هواداران شروع به سر دادن شعار مسی، مسی کردند و این وبلاگ نویس جایگاه را ترک کرد.

30 دقیقه پس از سوت پایان، مسئولان ورزشگاه با احترام از هواداران خواستند که ورزشگاه را ترک کنند.

حدود 10 دقیقه بعد، هواداران به آرامی جایگاه را ترک و در مسیر خروج نیز زباله های باقی مانده را جمع می کردند. در همان زمان، با جوانی ژاپنی به نام کازوما این فرهنگ نظافت را چنین توضیح داد: ما یک ضرب المثل داریم؛ وقتی جایی را ترک می کنی، باید آن را بهتر از زمانی که واردش شدی، تحویل بدهی. این را از کودکی از پدر و مادرم شنیده ام. پدربزرگ و مادربزرگم هم همین را می گفتند. بعدها معلمم نیز آن را برای مان توضیح داد. در واقع، همه درباره آن صحبت می کنند. این سنت ماست؛ حتی می توان گفت بخشی از سبک زندگی ماست. اگر کسی این رفتار را عجیب بداند، برای مان اهمیتی ندارد که چه فکری می کند.

هوادار دیگری به نام یوشی نیز گفت: فقط به تمیز کردن محیط اطراف خود عادت کرده ایم. این مسئولیت ما و شیوه زندگی ماست. همه چیز از مدرسه شروع می شود؛ جایی که خودمان کلاس ها و محیط مدرسه را تمیز می کنیم و یاد می گیریم با هم از محل زندگی و کارمان مراقبت کنیم. برگزار کنندگان جام جهانی 2026 مسئول نظافت ورزشگاه هستند اما من آنها را نمی شناسم. آنها فقط کیسه زباله در اختیار ما می گذارند. تنها کاری را انجام می دهم که همیشه به آن عادت داشته ام؛ یعنی زباله های خودم را جمع می کنم. توجه رسانه ها و وبلاگ نویس ها؟ برای ما اهمیتی ندارد. ما فقط یک کیسه در دست داریم و می دانیم که باید زباله هایمان را داخل آن بریزیم، همین.