بدون تردید، مهدی طارمی را باید یکی از بهترین بازیکنان این سال های فوتبال ایران دانست. طارمی حتما از نظر رفتاری منتقدان زیادی دارد، اما حتی اغلب همان ها هم اتفاق نظر دارند که این بازیکن از حیث فنی و فوتبالی، سطح بالایی دارد. رزومه اش هم همین مساله را نشان می دهد و لازم نیست برای اثبات این گزاره در مورد بازیکنی که بعد از سی سالگی پیراهن اینترمیلان را پوشیده، چندان انرژی صرف کنیم.

طبیعتا طارمی در تیم ملی هم موثر بوده. او طی 108 بازی ملی، 60 گل به ثمر رسانده و یکی از برترین گلزنان تاریخ این تیم به شمار می آید. با این حال، کارنامه طارمی در تیم ملی، با لعزش های لحظه آخری گره خورده؛ آنچه به شکل عجیبی، بهترین موقعیت ها را برای رقم خوردن بزرگ ترین موفقیت ها از این تیم گرفته. شاید مشهورترین نمونه از این دست، از دست رفتن موقعیت عالی گلزنی از سوی طارمی در لحظات پایانی بازی با پرتغال باشد. این مسابقه که در چارچوب دور آخر مرحله گروهی جام جهانی 2018 برگزار می شد، در واپسین ثانیه ها با تساوی یک بر یک ادامه داشت و ایران می توانست با یک گل دیگر به دور بعد برسد. با این حال طارمی قدر فرصت بسیار خوبی که نصیبش شده بود را ندانست و توپ را از دست داد. اشک ها و فریادهای او در پایان آن مسابقه، به قابی مشهور در فوتبال ایران تبدیل شد و تا مدت ها وایرال بود.

این ماجرا در جام جهانی 2026 هم به شکل دیگری تکرار شد. طبیعتا اگر ایران در بازی سوم مرحله گروهی برابر مصر پیروز می شد، بدون هیچ حرف و حدیثی به عنوان تیم دوم به مرحله بعد می رسید و آنجا هم باید با استرالیا بازی می کرد که قرعه نسبتا خوبی به شمار می آمد. با این حال طارمی بار دیگر یکی از فرصت سوزی های بزرگش را تکرار کرد و این بار پنالتی از دست داد. او در نیمه نخست و زمانی که بازی یک بر صفر به سود مصر دنبال می شد، خودش به شیوه معمولش یک پنالتی گرفت و در ادامه با ضربه ای نه چندان خوب، آن را از دست داد. اگرچه در نهایت این بازی با تساوی یک بر یک به پایان رسید، اما فرصت سوزی طارمی، در عدم صعود تیم ملی دخیل شد و به تاریخ پیوست؛ بازیکنی 33 ساله که شاید این آخرین جام جهانی اش بوده باشد.