تندروها هزینه های تنش را با واحد افتخار می سنجند، نه معیشت مردم . اما آنچه بیش از هر چیز نگران کننده است، این است که تندروهای داخلی و تندروهای اسراییلی، دقیقاً یک هدف را دنبال می کنند؛ شکست توافق. از ناتوانی در تفکیک پیروزی نظامی از موفقیت سیاسی تا غفلت از هزینه فرصت، پنج شکاف ذهنی بزرگ وجود دارد که تفکر تندروانه را از واقعیت جدا می کند.

جنگ طلبان گمان می کنند قدرت نظامی لزوماً به دستاوردهای سیاسی تبدیل می شود؛ در حالی که تاریخ خلاف این را نشان داده است. آمریکا در ویتنام و افغانستان برتری قاطع نظامی داشت اما در دستیابی به اهداف سیاسی شکست خورد. تندروهای داخلی ایران نیز گاه از این منطق غافل اند که ادامه تنش، الزاماً به تقویت جایگاه ایران منجر نمی شود.

تندروها معمولاً هزینه های جنگ را با واحد افتخار و مقاومت می سنجند، نه با واحد معیشت مردم . اما وقتی تورم به 88 درصد می رسد و میلیون ها نفر به زیر خط فقر می روند، این محاسبه کافی نیست.

تندروها نمی بینند که منابعی که صرف ادامه تنش می شود، چه فرصت هایی را از مردم می گیرد؛ توسعه اقتصادی، پیشرفت علمی، رفاه اجتماعی.

همان طور که بخشایش اردستانی در گفتگو با فرارو اشاره کرده است، تندروهای داخلی ایران و تندروهای اسراییلی عملاً هم هدف شده اند؛ هر دو می خواهند توافق بی نتیجه بماند، اما با انگیزه های کاملاً متفاوت. این یعنی جنگ طلب داخلی، ناخواسته ابزار دست دشمن می شود.

تندروها اغلب بازدارندگی را با تشدید تنش اشتباه می گیرند. بازدارندگی یعنی طرف مقابل بداند که تجاوز هزینه دارد؛ اما تشدید مداوم تنش بدون هدف سیاسی مشخص، تنها به فرسایش منابع و انزوای بیشتر می انجامد.

منبع: فرارو