حسن رشوند در کیهان نوشت: بررسی و مطالعه زندگی مردان الهی مالامال از پندها و اندرزهایی است که اگر پیروان آن ها همت کنند و به اندازه تلاش و توان خود از آن بهره جویند هیچ گاه جامعه با تنگنا و چالش لاینحل مواجه نمی شود. در تاریخ اسلام بارها خوانده و شنیده ایم که رسول خدا پس از آخرین سفر حج خویش و واقعه با شکوه غدیرخم و تعیین ولی امر مسلمین برای امت، وقتی بر حضرت معلوم شد که این دنیای فانی را وداع خواهند گفت؛ پیوسته در میان اصحاب خطبه می خواندند و دغدغه های خویش را بازگو می کردند و وصیت می کردند که امت من داخل فتنه ها نشوند، دست از راه و روشش بر ندارند، در دین خدا بدعت نگذارند و در هر شرایط، در مسیر اهل بیت (ع) گام برداشته و از دستورات آن ها سرپیچی نکنند.

مگر پیامبر اسلام در حالی که به سختی و با کمک وصی خویش و فضل بن عباس از بستر بیماری برخاسته بود، در جمع مردم مدینه حاضر نشدند و با صدای بلند این گونه نفرمودند: ای مردم؛ آتش افروخته شده و فتنه ها همچون پاره ای شب تار روی آورد. ای مردم؛ همانا شیطان نومید شده از اینکه در سرزمین شما مورد پرستش قرار گیرد ولی پاره ای از کارهایتان که آن ها را کم اهمیت و کوچک می شمارید سبب خشنودی اوست.

اما چه شد که در کمتر زمانی و با وجود اینکه خلف شایسته او سکان هدایت جامعه را برعهده داشت، به گژراهه رفتند و آنی را کردند که پیش از او پیامبر بر آن هشدار داده بودند.

با همین نگاه به هشدارهایی که امام راحلمان در واپسین ماه های حیات پربرکت خویش داشتند، توجه کنید: آنجا که آن پیر خوش ضمیر در سوم اسفند 1367 در تعیین استراتژی نظام و رسالت حوزه های علمیه مشهور به منشور روحانیت می فرمایند: نگران تقابل و تعارض جناح های مؤمن انقلابم که مبادا منتهی به تقویت جناح رفاه طلب بی درد و نق بزن گردد. هر جناح برای حذف و طرد طرف مقابل خود واژه و شعاری انتخاب می کند، یکی متهم به طرفداری از سرمایه داری و دیگری متهم به التقاطی می شود که من برای حفظ اعتدال جناح ها همیشه تذکرات تلخ و شیرینی داده ام.

به این فراز از سخنان امام توجه کنید؛ انگار این سخنان را برای امروز ما و برخی اختلافاتی که برخی افراد این روزها بی توجه به شرایط کشور با انگ زدن و تهمت به این مسئول یا آن مسئول فریاد می زند، گفته اند.

آنجا که می فرمایند: ممکن است هر کس در فضای ذهن و ایده های خود نسبت به عملکردها و مدیریت ها و سلیقه های دیگران و مسئولین انتقادی داشته باشند ولی لحن و تعابیر نباید افکار جامعه و آیندگان را از مسیر شناخت دشمنان واقعی به طرف مسایل فرعی منحرف کند و خدای ناکرده همه ضعف ها و مشکلات به حساب مدیریت و مسئولین گذاشته شود، این عمل کاملا غیرمنصفانه است و اعتماد مسئولین نظام را از بین می برد و زمینه را برای ورود بی تفاوت ها و بی دردها به صحنه انقلاب آماده می کند.

امام شهید ما هم که قول و عمل او آینه ای از سیره امام راحل و جدّ بزرگوارشان پیامبر اکرم (ص) بود نیز در طول 37 سال رهبری امت همانی را توصیه می کردند که آن بزرگواران توصیه و هشدار داده بودند و اوج این هشدارها و توصیه ها همان گونه که امام راحل در دو سال پایانی عمر با برکتشان داشتند، در دو سال آخر منتهی به شهادتشان اتفاق افتاده است.

رهبر شهید انقلاب با توجه به فضای ناامیدسازی در جامعه توسط دشمنان در سال های اخیر، در دیدار رمضانی دانشجویان در اسفند 1403 و دیدار با مسئولان دستگاه قضایی در تیرماه 1404.10 ضابطه برای مطالبه گری درست و منطقی ارائه دادند که عبارتند از؛ 1- همیشه احتمال صحت کار مسئولان را بدهید 2- از تهمت بپرهیزید3-گاهی حتی طرح سؤال جایز نیست 4- بن بست نمایی نکنید5- انتقاد با لحن مناسب باشد 6- پیش از انتقاد، تحقیق کنید 7- تبیین کنید، نه جنجال 8- از بحث های جناحی بپرهیزید 9- شور انقلابی داشته باشید ولی بی صبری مضر است10- اتحاد ملی را با هر سلیقه ای حفظ کنید.

به عنوان مثال در توصیه به اینکه همیشه احتمال صحت کار مسئولان را بدهید، فرمودند: بعضی از ایرادها و انتقادهای دانشجویان به مسئولان بر اثر بی اطلاعی است؛ چرا مثلاً فرض کنید وعده صادق در فلان وقت انجام نگرفت و فلان وقت انجام گرفت؟ اگر در فلان وقت انجام می گرفت، فلان حادثه اتفاق نمی افتاد. خب، این درست نیست. آن کسانی که متصدی این کارها هستند به انقلاب دلبستگی شان، وابستگی شان، عشقشان و آمادگی شان کمتر از من و شما نیست؛ نمی شود متهم کرد. حساب دارند و با محاسبه کار می کنند. آنچه که انجام می دهند، اگر شما هم جای آن ها بودید، همین کار را انجام می دادید. این احتمال را همیشه در ذهنتان داشته باشید. متهم نکنید افراد را .

یا در رابطه تهمت نزدن به مسئولان فرمودند: انتقاد کنید، نقد اشکال ندارد. منت ها نقد کردن با تهمت زدن فرق می کند. مراقب باشید وقتی نقد می کنید، کسی را متهم نکنید .

یا در جای دیگر فرمودند: ممکن است کسی در یک قضیه مربوط به نظامی یا دیپلماسی یا غیره به یک مسئولی اعتراض داشته باشد، ما نمی گوییم اعتراض را نگویند. چرا، منتها: اولا لحنی که برای بیان اعتراض و بیان انتقاد انتخاب می شود لحن قابل قبولی باشد. ثانیا (انتقاد) بعد از تحقیق باشد. بعد از اطلاع یابی باشد .

این روزها شاهدیم که طرفداران یک شخصیت سیاسی برای اثبات نگاه خود درباره این فرمایش رهبر انقلاب که فرمودند: بنده علی الاصول نظر دیگری داشتم با بدترین شکل شخصیت های یک جریان سیاسی دیگر و بعضا مسئولین نظام را مورد انتقاد قرار می دهند و متقابلا این اتفاق از طرف طرفداران آن شخصیت های سیاسی نیز می افتد و مسایل بی اهمیتی در صدر اخبار قرار می گیرد و رسانه های دشمن که به دنبال سوژه های اختلافی برای برهم زدن وحدت کشور هستند با برجسته سازی این اخبار جو جامعه را مسموم و شعارهای اساسی مردم که بیش از 120 روز است پشتوانه ای برای رزمندگان میدان بوده است را به انحراف می کشانند.

این در حالی است که امام شهید ما قبلا در این رابطه هشدار داده بودند که؛ تبیین لازم است. رفع مغالطه هایی که گاهی انجام می گیرد لازم است. اما ایرادهای غیر لازم را به میان کشیدن و درباره اش بحث کردن و بر روی مسائل کوچک جنجال کردن این مُضّر است. این ها با هم فرق دارد.

امام شهید و این یگانه دوران که بیش از 4 ماه است از نفس مسیحایی او محرومیم در نهایت در باب اتحاد ملی که مهم ترین عنصر برای مانایی انقلاب و بقای کشور است در جمع مسئولان دستگاه قضایی می فرمایند: افراد با جهت گیری های سیاسی گوناگون، با جهت گیری های سیاسی گاهی متقابل، با وزن مذهبیِ کاملاً متفاوت، در کنار هم ایستادند و این وحدت بزرگ را، این اتحاد عظیم ملّی را به وجود آوردند.

من حرفم این است: این را حفظ کنید، این را نگه دارند. این با اختلاف سلیقه سیاسی منافات ندارد، با اختلاف وزن مذهبی منافات ندارد. این در کنار هم ایستادنِ برای دفاع از یک حقیقت است، دفاع از کشور است، دفاع از نظام است، دفاع از ایران عزیز است

در واقع می توان گفت که اصول 10گانه رهبر شهید انقلاب، مرز میان نقد سازنده و ناامیدسازی را روشن می سازد و التزام عملی به این 10 ضابطه، جامعه را از یأس و تفرقه مصون نگه داشته و مسیر پیشرفت را با بصیرت و همدلی هموار می کند.

وحدت همان حلقه مفقوده ای است که بعضا مورد غفلت همه ما قرار می گیرد و بیشتر از مردم باید مورد توجه مسئولان در این شرایط سخت کشور باشد. این روزها در مباحثه ها و گفت وگوهای دو یا چندجانبه نیروهای انقلاب با هم در باب مذاکره و تفاهم نامه با آمریکا اختلاف نظرهایی دیده می شود که بخشی از آن طبیعی است و باید به آن احترام گذاشت.

اما زمانی که این مباحثه ها تلخ می شود و از مرز قرمز هتک حرمت ها عبور می کند، باید در ابعاد، انگیزه ها، اهداف و بازیگران صحنه تصنعی دوقطبی و تفرقه، تردید کرد و روند تولید شبهه و اختلاف و کشاندن آن به درگیری و بی اعتمادی نسبت به هم و نسبت به مسئولان ارشد نظام را مسدود کرد؛ چرا که نتیجه چنین کاری چیزی جز ایجاد یاس در مردم، نگرانی از آینده، بی اعتمادی به مسئولین، خالی شدن خیابان و کوچه باز کردن برای دشمن نیست.

در نظام ولایی که همه مشروعیت ها و مجوزها به رأس هرم این نظام، یعنی ولی فقیه منتهی می شود، موضع و نظر رهبری فصل الخطاب است و این موضع باید محل اعتبار و اعتماد و رسیدن به آرامش برای مردمی باشند که ممکن است نظرات و سلایق سیاسی متفاوتی داشته باشند. این الفبای قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی و نظام ولایی ایران است و طبعا مورد قبول همه است.

اگر از عمق جان اعتقاد به ولی فقیه و رهبری حکیم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای (مدّ ظلّه العالی) داریم و همچنین وفادار به سیره دو امام سفر کرده انقلاب هستیم باید وحدت و اتحاد ملی را مبنای رفتار خویش قرار دهیم و به این امر ولی خویش که در پیام شان به مناسبت سالروز آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم تاکید کردند: از جمله مصادیق تقوا، رعایت نعمت عظیم وحدت ملّی و انسجام بی بدیلی است که حول پرچم ایران اسلامی به ملّت بعثت یافته ارزانی شده و در زمره مهم ترین عوامل ظفر در مقابل شیطان بزرگ می باشد. شکر این موهبت، اهتمام آحاد ملّت خصوصاً نخبگان فکری و سیاسی از جمله نمایندگان مجلس به صیانت از این وحدت و پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجسته کردن تفاوت های اجتماعی است ، باید به شدت پایبند باشیم که در این صورت، حتما مشمول دعای حضرت بقیه الله الاعظم (عج) که این کشور متعلق به آن حضرت است، قرار خواهیم گرفت.