تیم ملی فوتبال ایران نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی 2026 صعود کند؛ این تیم با مجموعه همراهش که وعده کسب 4 امتیاز در این مرحله را داده بودند، بدون برد و تنها با کسب 3 امتیاز که حاصل از 3 تساوی مقابل تیم های نیوزیلند، بلژیک و مصر بود، از رسیدن به جمع 32 تیم پایانی جام جهانی بازماند. ایران نمایش بحث برانگیزی مقابل نیوزیلند داشت و سپس با ترکیبی سراسر تدافعی به مصاف تیم های بلژیک و مصر رفت به این امید که بتواند با کسب سه امتیاز، به عنوان یکی از برترین تیم های سوم به مرحله حذفی صعود کند. نداشتن شجاعت و شهامت لازم برای حمله به دروازه رقبا نهایتا اثر منفی اش را گذاشت و تیم ملی از گردونه جام کنار رفت؛ آن ها حتی از حضور در جمع 8 تیم برتر سوم گروه های مختلف هم عاجز ماندند.

بضاعت همین بود

ایران در شرایطی به جام جهانی رفت که از مدت ها قبل می شد حدس زد با این شرایط امکان کسب نتیجه نیست. نه ساختار فدارسیون و مدیریت آن، شکل و شمایل یک ترکیب برنده را داشت و نه البته کادر فنی تیم ملی و سبک و سیاقی که این تیم در زمین مسابقه به نمایش می گذاشت. از همه این ها عجیب تر بالارفتن سن و سال بازیکنان بود؛ به طوری که ایران در جام جهانی دومین تیم پیر این تورنمنت لقب گرفت. مشخصا آینده نگری در این مورد صورت نگرفت و نتیجه لازم هم کسب نشد تا شکست روی شکست نصیب ایران شود. قلعه نویی که ماه های زیادی شعار جوانگرایی در تیم ملی را سرداده بود، با کهنه سربازهایش به آمریکا سفر کرد به این امید که بتواند از مرحله گروهی بالا برود. او به طور مشخص از جوانان فوتبال ایران عبور کرد تا با تصمیماتی که حالا مشخص شده سراسر غلط است بتواند شعارهای بدون پشتوانه ای که قبل از جام داده را عملی کند.

خیانت بزرگ به فوتبال

حالا که نتایج تیم ملی در جام جهانی مشخص شده، چیزی برای پنهان کردن نیست. خیانت بزرگی در حق فوتبال ایران صورت گرفته است. تیم ملی که می توانست با بها دادن به جوانانش، برای سال های آینده پشتوانه سازی کند و به طور مشخصی در جام ملت های آسیا با قدرت وارد میدان شود، پیرتر شد و درجا زد. این ها درحالی است که بهانه هایی مثل آنکه این فوتبال بازیکن جوان خوب هم ندارد پذیرفته نیست؛ همین حالا به غیر از یکی دو نفر، می شود کل بازیکنان بالای 30 سال این تیم را عوض کرد و به لحاظ نمایش فوتبالی، خللی در برنامه های تیم ملی ایجاد نشود.

از سوی دیگر، دمیدن در فوتبال هجومی و تماشاگرپسند هم عملا و رسما یکی دیگر از شعارهای محقق نشده تیم ملی است. نمایش این تیم نشانی از بازی در سطوح بین المللی ندارد. البته که این موارد چندان جدید نیستند؛ پیش از این بارها در این موارد هشدار داده شده بود ولی به جای شنیدن چنین نقدهایی و رفع ورجوع کردن آن ها، فدراسیون فوتبال، مجموعه تیم ملی و تعدادی از رسانه ها که مشخصا از مسیر اصلی دور شدند، با تاختن به منتقدان، خیانت بزرگی به فوتبال ایران کردند. حالا برنامه های نداشته این فوتبال با مدیرانی که نه جوان هستند نه آینده روشنی برای این فوتبال متصور، 4 سال دیگر به تعویق افتاده است. تازه این ها با درنظر گرفتن اصلاح امور در سریع ترین حالت ممکن است وگرنه در صورت تمدید چنین خیانتی و تهی کردن فوتبال از انگیزه و نیروی جوانی آن هم با این سبک و نمایش فنی، مشخص نیست این عقب راندگی را تا کجا پیش ببرد.

وطن فروشی؟ این حنا دیگر رنگ ندارد

جالب است در مسیر انتقادهای دلسوزانه از شرایط تیم ملی که بدون نیاز به هیچ تجهیزاتی می شد مشکلات را دید، جریانی علیه منتقدان به راه افتاد. این جریان که موج سوارِ اتفاقات رخ داده در فضای سیاسی - اجتماعی ایران بودند با تاکید بر واژه وطن فروش و اطلاق آن به منتقدان تیم ملی، سعی کردند خود را بیش از آن هایی که به طور واقعی دل شان برای تیم ملی می سوخت را عزیز و عزیزکرده کنند؛ جالب است حتی همین روزها که مشخص شده برنامه های فدراسیون و کادر فنی تیم ملی هیچ کمکی به رشد فوتبال ایران نکرده و آن را به عقب رانده، هنوز هم تعدادی از اعضای همین جریان که برخی از آن ها در فدراسیون و تعدادی دیگر در رسانه های پراکنده شده اند، برای حفظ جایگاه و شرایط راحتی که در آن حضور دارند، ابایی از زدن انگ وطن فروشی به منتقدان شرایط موجود ندارند. با این حال دیگر بعید است چنین حنایی رنگ داشته باشد؛ نه حب وبغضی در کار است نه منفعت طلبی؛ اگر کسی از شرایط تیم ملی انتقاد می کرد و این روزها نقدهایش را به درستی مطرح می کند، دلسوز تیم ملی است وگرنه دست یازیدن به عبارات عامه پسند که به مذاق عده ای خوش بیاید، غیر از تمدید خیانتی که در حق فوتبال کرده، آورده دیگری به همراه ندارد.