کریستیانو رونالدو در ۴۱ سالگی همچنان نشان می‌دهد عطش رقابتی‌اش هیچ کم نشده است. 

کاپیتان پرتغال در ششمین حضورش در جام جهانی، فقط به دنبال هدایت تیمش به سوی قهرمانی نیست، بلکه هدف بزرگ دیگری را هم دنبال می‌کند: نزدیک شدن به رکورد تاریخی ۱۰۰۰ گل رسمی؛ دستاوردی که تنها برای معدودی از فوتبالیست‌ها قابل تصور است.

رونالدو پس از فصلی فشرده با النصر، با انگیزه‌ای بالا وارد جام جهانی شد تا هم جام را فتح کند و هم با بازی در بیشترین دقایق ممکن، شانسش را برای گلزنی افزایش دهد. 

او با دو گل مقابل ازبکستان، تعداد گل‌هایش را به ۹۷۴ رساند و همچنین به تنها بازیکنی تبدیل شد که در تمام جام‌های جهانی‌ای که در آن حضور داشته، حداقل یک گل به ثمر رسانده است.

با این حال، تداوم حضور کامل او در مسابقات بحث‌هایی را نیز به همراه داشته است. برخی معتقدند مسئله فقط عملکرد فردی رونالدو نیست، بلکه فشار بدنی واردشده به او ممکن است در ادامه روی کار تیمی پرتغال تأثیر بگذارد. 

این نگرانی پس از تساوی بدون گل مقابل کلمبیا بیشتر شد؛ دیداری که رونالدو در آن شاخص گل مورد انتظار ۰.۱۷ و پاس گل مورد انتظار ۰.۰۳ ثبت کرد.

گرمای شدید میامی و دقایق زیاد بازی نیز به این نگرانی‌ها افزوده است. رونالدو هر ۲۷۰ دقیقه مرحله گروهی را بازی کرده و با احتساب وقت‌های تلف‌شده، این عدد تقریباً به ۳۰۰ دقیقه می‌رسد. همین موضوع باعث شده مدیریت دقایق بازی او به یک بحث مهم تبدیل شود، به‌خصوص اگر پرتغال به مراحل پایانی برسد.

روبرتو مارتینر، سرمربی پرتغال، تأکید کرده که استفاده از رونالدو بیشتر یک تصمیم استراتژیک است تا نشانه‌ای از اجبار. او معتقد است تجربه، رهبری و ذهنیت برنده رونالدو برای تیم حیاتی است.

 حالا پرتغال باید در مرحله یک‌شانزدهم نهایی به مصاف کرواسیِ لوکا مودریچ برود؛ مسابقه‌ای حساس که می‌تواند نشان دهد آیا رونالدو همچنان با همان قدرت همیشگی پیش می‌رود یا فشار مسابقات بالاخره روی عملکردش اثر خواهد گذاشت.