شاید مدافعان امیر قلعه نویی و موافقان ادامه حضور او روی نیمکت تیم ملی بگویند ایران بدون شکست جام جهانی را به پایان رساند و فقط بدشانس بود که نتوانست به مرحله بعد صعود کند. شاید از پنالتی از دست رفته، آفساید، اشتباهات داوری، بدشانسی صحبت کنند، اما هیچ کدام از این ها اصل ماجرا را تغییر نمی دهد.

واقعیت این است که تیم ملی در نخستین جام جهانی 48 تیمی، جایی که حتی 8 تیم سوم هم راهی مرحله حذفی می شدند، نتوانست از گروهش صعود کند. آن هم در گروهی که بسیاری پیش از شروع مسابقات آن را یکی از مناسب ترین فرصت های تاریخ فوتبال ایران برای رسیدن به دور بعد می دانستند. حذف حتی به عنوان تیم سوم، چیزی جز یک ناکامی نیست؛ هرچند عده ای تلاش کنند روی این ناکامی سرپوش بگذارند.

حتی اگر ایران به جمع 32 تیم پایانی هم می رسید، باز هم دستاوردی تاریخی محسوب نمی شد؛ چرا که در تمام ادوار گذشته، تیم ملی از همان ابتدا جزو 32 تیم حاضر در جام جهانی بود. هدف واقعی، شکستن طلسم صعود از مرحله گروهی بود؛ هدفی که این بار هم محقق نشد.

در کنار همه این مسائل، انتقادهای زیادی به تصمیمات فنی امیر قلعه نویی وارد است؛ از تعویض های دیرهنگام و تفکرات محافظه کارانه گرفته تا نداشتن شجاعت برای تغییر روند بازی در لحظات حساس و البته بردن چند بازیکن ناآماده. شاید هر کسی دلیل متفاوتی برای حذف ایران مطرح کند، اما نتیجه نهایی تغییری نمی کند؛ تیم ملی در جام ملت های آسیا و سپس جام جهانی به هدفش نرسید و این دو تورنمنت را باید ناکامی بزرگ فوتبال ایران دانست.

هنوز مشخص نیست فدراسیون فوتبال چه تصمیمی درباره آینده نیمکت تیم ملی خواهد گرفت و آیا با امیر قلعه نویی به جام ملت های آسیا خواهد رفت یا خیر، اما اتفاقی که در کره جنوبی رخ داد می تواند یک الگوی قابل توجه باشد.

هونگ میونگ بو، سرمربی کره جنوبی، بعد از حذف تیمش از جام جهانی اعلام کرد از سمت خود استعفا می دهد. او در صحبت هایش تأکید کرد که از روز اول تنها به مسئولیتش فکر کرده و حالا نیز تمام مسئولیت ناکامی تیم را بر عهده می گیرد. این در حالی است که امیر قلعه نویی پس از حذف ایران نه تنها مسئولیت این ناکامی را نپذیرفت، بلکه حتی عذرخواهی روشنی هم از مردم و هواداران انجام نداد. شاید مهم ترین تفاوت همین باشد؛ پذیرفتن مسئولیت. بعد از چند سال حضور روی نیمکت تیم ملی و ناکامی در جام ملت های آسیا و جام جهانی، شاید وقت آن رسیده باشد که امیر قلعه نویی نیز مانند همتای کره ای خود به پایان این مسیر و کناره گیری از هدایت تیم ملی فکر کند.