حمیدرضا کفاش در اعتماد نوشت: در عرصه سیاست، گاه روزهایی فرا می رسد که سنگینی آن می تواند اراده هر انسانی را در هم بشکند؛ روزهایی که سکوت، از هزاران فریاد رساتر است و تنهایی، از هر هجومی جانکاه تر. مسعود پزشکیان نیز در مقطعی از حیات سیاسی خود، چنین روزهایی را تجربه کرد. در میان غوغای رقابت ها و کشاکش های قدرت، خود را در موقعیتی یافت که نه از حمایت گسترده جریان های سیاسی برخوردار بود و نه از پشتوانه پرقدرت رسانه ای. حتی برخی نزدیکان و حامیان پیشین او نیز، از آنچه احتیاط سیاسی یا کم تحرکی می پنداشتند، دلسرد شده بودند.

در نگاه بسیاری، او سیاستمداری بود که بیش از آنکه در متن تحولات دیده شود، در حاشیه ایستاده است؛ حضوری آرام در میانه میدان پرهیاهوی سیاست. اما آنچه او را از بسیاری متمایز می کرد، نه قدرت شبکه های سیاسی بود و نه مهارت در ائتلاف های پیچیده؛ بلکه سرمایه ای بود که در روزگار کمیاب شده است: صداقت. او کمتر اهل شعار بود و بیشتر اهل گفت وگو، کمتر به نمایش سیاسی دل می بست و بیشتر به مسوولیت اخلاقی می اندیشید.

در روزگاری که سیاست اغلب با محاسبات پیچیده و رقابت های فرساینده تعریف می شود، پزشکیان کوشید بر اصولی تکیه کند که ریشه در اخلاق، شفافیت و مسوولیت پذیری داشت. شاید همین منش بود که گاه او را در معرض سوءبرداشت ها قرار می داد. در جهانی که سیاستمداران را با میزان قدرت نمایی و توانایی در بازی های پیچیده سیاسی می سنجند، صداقت و سادگی کمتر به چشم می آید.

بسیاری تصور می کردند نقش او در معادلات کلان کشور رو به پایان است و دیگر جایگاه تعیین کننده ای در عرصه تصمیم سازی نخواهد داشت. اما تاریخ سیاست بارها نشان داده است که آرام ترین چهره ها، گاه در حساس ترین لحظات به میدان فرا خوانده می شوند. در یکی از مهم ترین و پیچیده ترین مقاطع سیاسی کشور، مسوولیتی سنگین بر دوش او نهاده شد؛ مسوولیتی که موفقیت یا ناکامی آن می توانست پیامدهایی فراتر از مرزهای داخلی داشته باشد.

ماموریتی دشوار که نیازمند صبر، تدبیر، اعتمادسازی و توان گفت وگو بود. پزشکیان این مسوولیت را نه با هیاهو، بلکه با همان منش همیشگی خود دنبال کرد؛ آرام، متین و استوار. او کوشید نشان دهد که در سیاست نیز می توان بدون تندگویی، بدون جنجال و بدون دشمن تراشی حرکت کرد و در عین حال موثر بود. در این مسیر، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه می کرد، پایداری او بر اصول اخلاقی و انسانی بود. او تلاش کرد زبان تفاهم را جایگزین زبان تقابل کند و نشان دهد که تدبیر، گاه از هیجان کارآمدتر و گفت وگو، از منازعه ثمربخش تر است.

به تدریج، تصویری که از او در ذهن بسیاری شکل گرفته بود، دگرگون شد. سیاستمداری که زمانی به کم اثر بودن متهم می شد، اکنون به عنوان چهره ای اهل تعامل، قابل اعتماد و دغدغه مند نسبت به منافع ملی شناخته می شد. جایگاه او نه با فریاد و نمایش، بلکه با صبر و مداومت تقویت شد. این تجربه بار دیگر یادآور ساخت که قدرت، همیشه در صدای بلند خلاصه نمی شود.

گاه بزرگ ترین تاثیرها را کسانی بر جای می گذارند که آرام سخن می گویند اما بر اصول خود استوار می مانند. شاید مهم ترین درس این مسیر آن باشد که در سیاست نیز، همانند آموزه های نهج البلاغه، صداقت، عدالت، بردباری و خدمت به مردم، ارزش هایی هستند که اگرچه در کوتاه مدت کم فروغ به نظر می رسند، اما در بلندمدت سرمایه ای ماندگار برای اعتماد عمومی و مشروعیت سیاسی خواهند بود و چنین است که برخی سیاستمداران نه با هیاهوی قدرت، بلکه با اخلاق، صبر و مسوولیت پذیری در حافظه جمعی ملت ها ماندگار می شوند.