همایون امیرزاده در روزنامه اطلاعات نوشت: باید میان نقد دلسوزانه و تضعیف انسجام ملی تفکیک قائل شد. انسجام ملی به معنای یکسان اندیشی نیست؛ ملت های بزرگ در دل اختلاف نظر رشد می کنند. آنچه خطرناک می نماید، نه نقد، بلکه تبدیل اختلاف دیدگاه به فرسایش سرمایه اجتماعی و بی اعتمادی عمومی است.

امروز ایران در موقعیتی متفاوت از گذشته قرار دارد. توان نظامی کشور، ظرفیت های بازدارندگی، عمق راهبردی و قدرت اثرگذاری منطقه ای ایران، واقعیت هایی هستند که حتی دشمنان نیز نمی توانند آن ها را نادیده بگیرند. در کنار این مؤلفه ها، جایگاه راهبردی تنگه هرمز نیز بار دیگر اهمیت خود را نشان داده است؛ گذرگاهی که دهه هاست یکی از حساس ترین شریان های انرژی جهان به شمار می رود و هرگونه تنش در آن می تواند محاسبات قدرت های بزرگ را دگرگون کند.

بسیاری از تحلیلگران معتقدند که در کنار توان نظامی ایران، ظرفیت های ژئوپلیتیکی کشور از جمله موقعیت تنگه هرمز، در محاسبات طرف های مقابل نقش مهمی ایفا کرده و هزینه هرگونه تشدید بحران را به شکل محسوسی افزایش داده است. این واقعیت نشان می دهد آنچه امروز بر سر میز گفت وگو قرار دارد، محصول ضعف نیست؛ محصول قدرت است.

کشور ضعیف را به مذاکره دعوت نمی کنند؛ به او دیکته می کنند. و مولفه ای که نتیجه مذاکره را تعیین می کند قدرت ملی است. بی تردید قدرت ملی تنها در توان نظامی خلاصه نمی شود؛ اقتصاد، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و انسجام داخلی نیز از ارکان اصلی اقتدار پایدار کشورها هستند و ایران عزیز ما هم از این قاعده مستثنی نیست.

از همین رو، باید میان خونخواهی و شتابزدگی تفاوت قائل شد. خونخواهی یک احساس مقدس ملی است، اما تبدیل آن به راهبرد نیازمند عقلانیت و تدبیر است. ملت های بزرگ خشم خود را به قدرت تبدیل می کنند، نه به اختلاف. دشمن از خشم ملت ایران چندان نگران نیست؛ از روزی نگران است که این خشم با عقلانیت، انسجام و تدبیر همراه شود.

در این میان پرسشی جدی نیز وجود دارد: اگر در مسائل راهبردی به سازوکارهای رسمی کشور اعتماد نکنیم، به چه مرجعی اعتماد خواهیم کرد؟ شورای عالی امنیت ملی یک جریان سیاسی یا حزب نیست، بلکه برآیند ارزیابی عالی ترین نهادهای امنیتی، نظامی، اطلاعاتی و سیاسی کشور است. همان نیروهای مسلحی که در میدان از عزت ایران دفاع کرده اند و همان فرماندهان و متخصصانی که تهدیدها را بهتر از هر کس دیگری می شناسند، در فرآیند تصمیم سازی آن حضور دارند.

شایسته نیست هنگامی که از اقتدار ملی سخن می گوییم به این مجموعه استناد کنیم، اما هنگام جمع بندی راهبردی، تشخیص آن را نادیده بگیریم. امروز مسئله، دفاع از یک دولت یا جناح نیست؛ مسئله حفظ قدرت چانه زنی در مذاکرات پیچیده و چند لایه با مکارترین دشمن ایران است. هر مذاکره کننده ای، صرف نظر از نام و گرایش سیاسی اش، زمانی می تواند امتیاز بگیرد که از پشتوانه ملی برخوردار باشد. هیچ فرمانده ای با عقبه متزلزل پیروز نمی شود و هیچ سیاستمداری با پشتوانه متفرق، دستاورد بزرگ به دست نمی آورد.

هیچ پدر و مادری که امروز بر مزار فرزند شهید خود ایستاده است، از ما جدال سیاسی نخواسته است. هیچ خانواده داغداری مطالبه نکرده که ایرانیان در برابر یکدیگر صف آرایی کنند. مطالبه آنان عزت ایران است؛ و عزت ایران بیش از هر چیز به وحدت، اقتدار و بلوغ سیاسی نیاز دارد.

شهیدان ما برای پیروزی یک جناح جان ندادند؛ برای سربلندی ایران جان دادند. خون آنان نباید میان ما دیوار بکشد؛ باید میان ما پل بسازد. ایران هرگاه در برابر تهدیدهای خارجی ایستاده، بیش از هر چیز بر سرمایه همبستگی ملی تکیه کرده است. این سرمایه به آسانی به دست نیامده و نباید در هیاهوی رقابت های سیاسی فرسوده شود.

اگر دشمن امروز چشم به ایران دوخته است، بیش از هر چیز منتظر دیدن شکاف در صفوف ماست. و چه پاسخی کوبنده تر از این که بداند ایرانیان می توانند اختلاف نظر داشته باشند، اما هرگز اجازه نمی دهند اختلاف نظر، قدرت ملی شان را تضعیف کند.

تاریخ بارها ثابت کرده است که دشمن از موشک ها، قوای مسلح شرافتمند و اتحاد مردم ایران آسیب می بیند، اما از تفرقه ایرانیان جان می گیرد. مبادا آنچه را دشمن در میدان نتوانست به دست آورد، ما در هیاهوی دوقطبی های سیاسی به او هدیه کنیم.