روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود به لزوم مذاکره ایران و آمریکا و تداوم آن پرداخته است. در این بخش آمده است: با قطع نظر از باندهای سیاسی که برای رسیدن به قدرت مرتکب مخالفت با سیاست های جاری کشور می شوند، عده ای از مردم درباره قابل اعتماد بودن طرف آمریکایی تفاهم نامه سؤالات و ابهاماتی دارند. به این سؤال ها باید پاسخ داد و ابهامات را باید برطرف کرد و از این طریق باید مانع استمرار اختلافات و جلوگیری از گسترش تفرقه و چنددستگی شد.

این دسته از مردم فکر می کنند مذاکره را فقط باید با طرفی که قابل اعتماد است انجام داد، زیرا وقتی طرف قابل اعتماد نباشد نمی توان روی وعده هایش حساب کرد و به نتیجه بخش بودن مذاکره و تفاهم و توافق اطمینان داشت.

در این بنای مرکب از مقدمه و نتیجه گیری، در صحت مقدمه هیچ تردیدی وجود ندارد و نمی توان منکر غیرقابل اعتماد بودن طرف آمریکایی شد ولی نتیجه این مقدمه صحیح این نیست که مذاکره صورت نگیرد. کسانی که چنین نتیجه ای را از آن مقدمه کاملاً صحیح استخراج می کنند تصورشان از مذاکره اینست که طرف باید موجودی صادق و درستکار باشد و هرگز مرتکب خلاف نشود.

مشکل اصلی در همین تصور است، زیرا مذاکره نه فقط در جنگ بلکه در تمام امور و شئون اعم از بین المللی و داخلی و حتی در ابعاد کوچک محلی و فردی، دربرگیرنده طرف های قابل اعتماد و غیرقابل اعتماد است. علت اینست که اصولاً مذاکره برای رفع خصومت، جلوگیری از وارد شدن خسارت بیشتر و برقراری صلح و آرامش است.

این امور را نمی توان فقط در وجود طرف های قابل اعتماد جستجو کرد و یافت بلکه بنای انسان ها در تمام جوامع بر اینست که برای رسیدن به مطالبات خود در هر حال تلاش می کنند و هرگز به خاطر غیرقابل اعتماد بودن طرف مقابل از تلاش مسالمت آمیز برای وصول مطالبات خود باز نمی ایستند. در تاریخ معاصر نمونه های زیادی برای این مدعا وجود دارد ولی روشن ترین و مستندترین مورد را ما مسلمان ها در انعقاد پیمان های پیامبر اسلام با کفار و مشرکین سراغ داریم.

مشرکین مکه همان هایی بودند که قصد به قتل رساندن پیامبر را داشتند و آن حضرت برای حفاظت از جان خود، مخفیانه از مکه خارج شدند و به مدینه هجرت کردند. جعفربن ابیطالب و جمعی از مسلمانان صدر اسلام نیز برای مصون ماندن از تعرض مشرکین مکه به حبشه پناه بردند و عده ای از مسلمانان نیز به دست همین مشرکین در مکه و در جنگ هایی که آن ها بر پیامبر اکرم تحمیل کردند به شهادت رسیدند و در عین حال آن حضرت از مذاکره و انعقاد پیمان با آن ها استقبال کردند.

آنچه در شرایط کنونی مهم است اینست که ما به جای اعتراض به تصمیم مسئولین سیاسی کشور، تمام توان خود را برای تقویت دو ستون از ستون هایی که اقتدار کشور بر آن ها تکیه دارد بکار ببندیم تا بتوانیم در جریان مذاکره مطالباتمان را بطور کامل به دست بیاوریم. یک ستون، تقویت قدرت دفاعی است که از فرصت آتش بس و مذاکرات باید برای انجام آن استفاده شود. ما با همین قدرت دفاعی بود که توانستیم نقشه شوم مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی برای براندازی نظام جمهوری اسلامی و تجزیه ایران را نقش بر آب کنیم. بنابراین، هیچ چیز نباید مانع تقویت قدرت دفاعی کشور شود.

ستون دیگر، وحدت کلمه و انسجام است که برای دشمن از اهمیت زیادی برخوردار است. می دانیم و می دانند که در بخشی از جنگ ترکیبی، آمریکا و رژیم صهیونیستی در نظر داشتند با کنار زدن مردم از صحنه، عناصر وابسته به خود را وارد عمل کنند و از آن ها به مثابه پیاده نظام برای تکمیل اقدامات نظامی خود استفاده نمایند. رسیدن به این هدف فقط از طریق ایجاد تفرقه میان مردم میسر بود که خوشبختانه هوشیاری مردم مانع تحقق آن شد.

این روزها بار دیگر دشمنان به اختلاف بر سر تفاهم نامه چشم دوخته اند و تلاش می کنند از این طریق وحدت کلمه را از ما بگیرند و توطئه خود را عملی کنند. مخالفت رژیم صهیونیستی با تفاهم نامه، کارشکنی لابی صهیونیستی در آمریکا علیه آن و ضدیت افراطیون سنا و کنگره آمریکا با پایان جنگ، روشن ترین نشانه های اهمیت و حساسیت وحدت کلمه و انسجام ما در این مقطع تاریخی است.

دشمن غیرقابل اعتماد را از طریق تقویت وحدت و انسجام و قدرت دفاعی است که می توان از هوس حمله دور کرد. تقویت این دو ستون بازدارنده اکنون مهم ترین وظیفه هر ایرانی است.