به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی ایران در شرایطی از جام جهانی کنار رفت که پیش از شروع مسابقات، بسیاری از کارشناسان و هواداران این گروه را یکی از مناسب‌ترین قرعه‌های تاریخ فوتبال ایران می‌دانستند. سه تساوی، بدون شکست، در ظاهر می‌تواند آماری قابل دفاع باشد اما برای تیمی که شانس صعود داشت و حتی می‌توانست در همان بازی اول مسیر خود را هموار کند، این پایان با حسرت بزرگی همراه شد.

عبدالله ویسی، سرمربی باتجربه فوتبال ایران، در گفت‌وگویی صریح درباره حذف تیم ملی، قرعه ایران، بازی با نیوزیلند، تأثیر مشکلات ویزا، بحث بدشانسی، تغییر نسل و نگاهش به جام جهانی ۴۸ تیمی صحبت کرده است.

مشروح گفت‌وگوی عبدالله ویسی با خبرنگار ما را در ادامه می‌خوانید:

*بعد از قرعه‌کشی، خیلی‌ها این گروه را بهترین فرصت ایران برای صعود می‌دانستند. شما هم همین نگاه را داشتید؟
روز اول که قرعه‌کشی شد، فکر می‌کنم فدراسیون فوتبال، مربی‌های تیم ملی، بازیکنان، رسانه‌ها، مسئولان فوتبال، اهالی فوتبال و هواداران تیم ایران خوشحال بودند. همه می‌گفتند بهترین قرعه به نام ما افتاده و تیم‌مان بالا می‌رود. همان موقع آقای قلعه‌نویی از این قرعه‌کشی راضی بودند و می‌گفتند بهتر از این نمی‌شد. من همان روز اول هم گفتم اگر از این گروه بالا نرویم، کار سختی کرده‌ایم. اگر بالا می‌رفتیم، لیاقتش را داشتیم و حق‌مان بود. فقط باید تمرکز می‌داشتیم. بازی اول خیلی برای ما مهم بود و نباید تعیین تکلیف را برای روز آخر می‌گذاشتیم. از همان روز اول همه هم‌صدا و هم‌قول بودند که از این گروه بالا می‌رویم، اما نشد.


*شما گفتید اگر الان از این گروه بالا نرویم، دیگر چه زمانی می‌خواهیم صعود کنیم. هنوز همین نظر را دارید؟
من از روز اول گفتم اگر الان بالا نرویم، هیچ‌وقت بالا نمی‌رویم. از تجربه‌های قبلی استفاده نکردیم. دوباره می‌گوییم ان‌شاءالله و به امید خدا، اما این‌ها چیزی را حل نمی‌کند. این‌ها فقط برای روحیه دادن به خودمان و توجیه کردن دیگران است. تیم ملی به راحتی آب خوردن می‌توانست بالا برود. اگر بالا می‌رفتیم، کار عجیبی انجام نداده بودیم. با همه سختی‌ها، باز هم می‌گویم فوتبالیست‌ها انسان‌های روزهای سخت هستند. قلب مردم که دنبال تیم ملی بود، از تمام سختی‌ها زیباتر و مهم‌تر بود. می‌توانستیم بالا برویم اما نرفتیم و دیگر هم صعود نمی‌کنیم!

*به نظر شما ایران در کدام بازی باید کار صعود را قطعی می‌کرد؟
ما می‌توانستیم مثل استرالیا و تیم‌های گردن‌کلفت دیگر، روز اول صعودمان را قطعی کنیم. نیوزیلند تیمی بود که باید با تمام توان، با تمام قوا و با تمرکز بالا برای بردن آن می‌رفتیم. احساس می‌کنم آنجا ترسو بازی کردیم و تصمیم‌گیری‌های ما خوب نبود. اگر درست تصمیم می‌گرفتیم، حتی می‌توانستیم بلژیک را هم ببریم و حتی مصر را شکست دهیم اما بازی اول می‌توانست سند صعود ما به مرحله بعد را محکم و تأیید کند.

*اگر بخواهید به سختی گروه ایران از ۱۰ نمره بدهید، چه نمره‌ای می‌دهید؟
اگر بخواهم از ۱۰ به گروه‌مان نمره بدهم، ۵ می‌دهم. کیپ‌ورد در گروه اسپانیا بالا می‌رود، آن‌وقت ما در گروهی که با دو برد و حتی با ۷ امتیاز می‌توانستیم بالا برویم، صعود نکردیم. این زشت است. حتی می‌شد بلژیک را برد، اما این کار را نکردیم.

*درباره جام جهانی ۴۸ تیمی چه نظری دارید؟ از این فرمت راضی بودید؟
از اول با این شکل موافق نبودم، چون کیفیت بازی‌ها پایین می‌آمد. دیدیم گل‌های زیادی رد و بدل شد و شاید از نظر زیبایی خوب بود، اما کیفیت بازی‌ها را پایین آورد. شاید از نظر کمیت خوب بود، چون کشورهای زیادی درگیر مسابقات شدند، تیم‌های زیادی به کانادا، مکزیک و آمریکا سفر کردند، حال مردم‌شان خوب شد و سرگرم شدند. وقتی می‌دیدم مردمی که کشورشان برای اولین بار به جام جهانی آمده خوشحال هستند، من هم خوشحال می‌شدم اما در مجموع به نظرم از نظر فنی خیلی خوب نبود.

*خیلی‌ها می‌گویند تیم ملی بدشانس بود، دو گل آفساید و یک پنالتی از دست رفته داشت. این تحلیل را قبول دارید؟
ما اصلاً بدشانس نبودیم. بدشانسی را به تیمی مثل ترکیه می‌گویند که یک برد می‌آورد و حذف می‌شود و در دو بازی بالای ۵۰ موقعیت گل دارد اما گل نمی‌شود. آفساید بدشانسی نیست، آفساید است؛ مثل پنالتی، اوت، کرنر، هند یا خطا. تیم‌های دیگر هم گل آفساید داشته‌اند. نمی‌شود این‌ها را بدشانسی دانست.

*مشکلات ویزا، جابه‌جایی‌ها و سختی‌های بیرون از زمین چقدر در حذف تیم ملی تأثیر داشت؟
ندادن ویزا اذیت کرد. اگر همه نامهربانی‌ها، کم‌لطفی‌ها و نامردی‌ها را کنار هم بگذاریم، واقعاً رفتارهای زیادی علیه تیم ما انجام شد. این‌ها قابل درک است، اما باز هم فوتبالیست‌ها مردان روزهای سخت هستند. هیچ فوتبالیستی را از هتل پنج‌ستاره نمی‌آورند که فوتبالیست شود. همه ما از زمین خاکی آمده‌ایم، با کفش‌های پاره آمده‌ایم، سختی کشیده‌ایم و بهترین شرایط را نداشتیم. مثلاً مهدی طارمی باید زندگی‌اش را تعریف کند و بفهمیم چقدر سختی کشیده است. این سختی‌ها باید به بازیکن انرژی بدهد و نه تنها تمرکزش را به هم نمی‌زند، بلکه اراده‌اش را قوی‌تر کند. هیچ چیزی برای فوتبالیست از هدف و اراده بالاتر نیست. با ویزا ندادن، معطل کردن در فرودگاه و اذیت کردن، نباید برای خودمان توجیه بسازیم. بله، اذیت کردند و نامردی کردند، اما ما می‌توانستیم از گروه بالا برویم. جام جهانی جای بهانه نیست.

*یعنی با وجود تمام سختی‌ها، حذف را قابل توجیه نمی‌دانید؟
نه، من نمی‌خواهم ایراد فنی بگیرم، نه از کادر فنی، نه از بچه‌ها. خسته نباشند، زحمت کشیدند، خوب بودند اما می‌توانستند بهتر از این باشند. اینکه می‌گویند با سه مساوی برگشتیم و نباختیم، حرف درستی نیست. ما در جام جهانی ۲۰۱۸ با چهار امتیاز حذف شدیم. نباختیم که نباختیم، مگر بردیم؟ ما حتی یک بازی را هم نبردیم. مردم باهوش هستند، نباید با مردم بازی کنیم. تیم قابل احترام بازی کرد، سختی کشید اما می‌توانست بهتر باشد و مردم را خوشحال کند. من از طرفداران جدی تیم ملی هستم. با هزینه شخصی خودم دو جام جهانی رفتم، دو جام ملت‌ها رفتم، حتی یک بلیت هم به من ندادند. سر تمرینات تیم ملی هم رفتم و هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید من ضد تیم ملی یا امیر قلعه‌نویی هستم. امیر قلعه‌نویی هم دوست نزدیک من است و هیچ انتقادی شخصی از او ندارم، اما می‌گویم می‌توانستیم بهتر باشیم و صعود کنیم و دل مردم شاد شود. خود من هم در تلویزیون گفتم خسته نباشید. برای اولین بار نباختیم، اما می‌توانستیم دو برد داشته باشیم و بالا برویم و حالش را ببریم. چرا باید با سه مساوی برگردیم؟ این بهترین فرصت ما برای صعود بود و از دست رفت.

*به نظر شما تیم ملی مقابل مصر باید چه رویکردی می‌داشت؟
مقابل مصر با مساوی هم می‌توانستیم بالا برویم، اما تا دقیقه ۹۵ تحت فشار بودیم. اگر هدف تیم ملی این بود که نبازیم و حذف شویم، این فکر خیانت است. می‌باختیم و حذف می‌شدیم بهتر بود. اینکه بگویند برابر مصر نبازیم، اگر صعود کردیم که چه بهتر ولی اگر حذف شدیم در پاسخ بگوییم بدون باخت اوت شده‌ایم! این تفکر زشت است و برای من قابل قبول نیست. باید مقابل مصر حمله می‌کردیم. مصر پس از تعویض محمد صلاح آسیب‌پذیر بود. می‌توانستیم دو تعویض هجومی انجام بدهیم، مثل پنج دقیقه آخر. به خدا می‌توانستیم به مصر گل بزنیم و حتی سرگروه بالا برویم. افسوس می‌خورم، چون اگر پرچم‌مان مقابل این همه بدی بالا می‌رفت، خیلی لذت‌بخش بود. الان نمی‌شود از این خوشحال باشیم که بدون باخت برگشتیم. ما برگشتیم، حتی اگر دو برد هم داشتیم اما صعود نمی‌کردیم، باز هم برگشته بودیم. ما به مرحله بعد نرفتیم و این توجیه خوبی نیست.

*بعضی‌ها بعد از حذف تیم ملی، از نتیجه بازی‌های دیگر و حتی احتمال تبانی حرف زدند. نگاه شما چیست؟
می‌گویند فلان بازی تبانی بود و دو تیم مساوی می‌خواستند. اگر خود ایران هم با مصر مساوی می‌خواست، همین‌طور بازی می‌کرد. اگر من هم مربی تیمی باشم که مساوی می‌خواهد، برای مساوی می‌روم تا تیمم بالا برود. وقتی تکلیف روشن است، هر تیمی برای خودش حساب و کتاب می‌کند. ما خودمان بالا نرفتیم و منتظر بودیم بقیه تیم‌ها نتیجه‌ای بگیرند که ما صعود کنیم. ما می‌گوییم چرا الجزایر یا اتریش نباخت تا ما صعود کنیم! این حرف‌ها چیست که چرا فلان تیم نباخت تا ما بالا برویم؟ آنها برای خودشان برنامه داشتند. اگر تبانی بود، دقیقه ۹۴ گل نمی‌زدند و روی همان تساوی دو بر دو بازی تمام شد. این حرف‌ها منطقی نیست، یکم عقل داشته باشیم! 

*اگر امروز شما سرمربی تیم ملی بودید، اولین تغییری که بعد از این جام جهانی ایجاد می‌کردید چه بود؟
زمان تغییر نسل دو، سه سال پیش بود. باید این کار را زودتر انجام می‌دادیم تا در این جام جهانی با بازیکنان جوان‌تر برویم. البته بچه‌ها زحمت کشیدند و خوب بودند، من باز هم تأکید می‌کنم ایراد فنی از قلعه‌نویی، کادر فنی و بازیکنان نمی‌گیرم، اما هر تیم ملی باید در زمان خودش پوست‌اندازی کند. بعضی بازیکنان به اندازه خودشان بازی کردند. برخی چند دوره جام جهانی و جام ملت‌ها را تجربه کردند و دیگر باید جوان‌ها را وارد می‌کردیم. اگر چهار، پنج جوان با تیم به جام جهانی می‌رفتند، حالا می‌توانستند در جام ملت‌ها با تجربه، انگیزه، شادابی و شرایط بهتر به ما کمک کنند.متأسفانه این کار را نکردیم، اما هنوز هم دیر نشده و می‌شود نسل جدید را ساخت.

*پیش‌بینی شما از مدعیان قهرمانی چیست؟
هنوز برای صحبت درباره فینالیست‌ها زود است. باید یک مرحله حذفی بگذرد و بعد بهتر می‌شود نظر داد، اما فرانسه را می‌توان یک پای فینال دانست. تیم بسیار خوب، خطرناک، پرمهره و زیبا بازی می‌کند. فوتبالش چشم‌نواز و عالی است.