به گزارش "ورزش سه"، در فاصله سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۲ تنها ۳۲ تیم در جام جهانی حضور داشتند و در نسخه ۲۰۲۲ قطر، ۵۴ کشور آفریقایی برای تنها پنج سهمیه رقابت می‌کردند، در حالی که اروپا با ۵۵ کشور، ۱۳ سهمیه داشت. 

در جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود، این عدم توازن تا حدی اصلاح شده و آفریقا ۹ سهمیه مستقیم دریافت کرده است. همچنین جمهوری دموکراتیک کنگو با پیروزی در پلی‌آف مقابل جامائیکا سهمیه دهم را به دست آورد. بیشتر تیم‌های آفریقایی توانستند از این فرصت استفاده کنند.

برخی از این تیم‌ها عملکرد قابل توجهی داشتند. کیپ ورد که برای نخستین بار در جام جهانی شرکت می‌کند، با تساوی مقابل اسپانیا شگفتی بزرگی رقم زد و به مرحله حذفی رسید. 

غنا نیز با کسب یک امتیاز ارزشمند برابر انگلیس عملکردی منظم داشت و آفریقای جنوبی پس از شکست مقابل مکزیک توانست با قرار گرفتن در رتبه دوم گروهش صعود کند. مراکش نیز با امتیازی برابر با برزیل مرحله گروهی را به پایان رساند و در دیدار مستقیم، در نیمه نخست تیم قدرتمند کارلو آنچلوتی را تحت فشار قرار داد. مصر نیز با رهبری محمد صلاح برای نخستین بار در تاریخ خود از مرحله گروهی عبور کرد. با این حال، تیم‌هایی مانند سنگال مسیر دشوارتری داشتند و با رقبای قدرتمندی روبه‌رو شدند.

با وجود این پیشرفت‌ها، پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا یک تیم آفریقایی می‌تواند قهرمان جام جهانی شود؟ 

تجربه مراکش در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، که به نیمه‌نهایی رسید، نشان داد چنین چیزی دور از دسترس نیست. با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند رسیدن به این هدف نیازمند توسعه زیرساخت‌ها است. آرونا دیندانی، مهاجم سابق ساحل عاج، تأکید می‌کند که ایجاد زمین‌های مناسب و امکانات تمرینی برای کودکان مهم‌ترین گام در مسیر پیشرفت فوتبال آفریقا است. او می‌گوید بسیاری از بازیکنان آفریقایی به اروپا می‌روند زیرا امکانات توسعه در کشورهایشان هنوز کافی نیست.

برخی کشورها در این زمینه پیشرفت‌های مهمی داشته‌اند. مراکش با ساخت مرکز فوتبال محمد ششم و سرمایه‌گذاری گسترده در آکادمی‌ها، به الگویی برای دیگر کشورهای آفریقایی تبدیل شده است. ساحل عاج نیز با ایجاد مراکز تمرینی مدرن و زیرساخت‌های جدید، گام‌های بزرگی برداشته است. این سرمایه‌گذاری‌ها به تدریج نتایج خود را نشان می‌دهد و باشگاه‌های اروپایی نیز به استعدادهای جوان آفریقایی توجه بیشتری نشان می‌دهند.

علاوه بر توسعه داخلی، استفاده از بازیکنان دو تابعیتی نیز نقش مهمی در تقویت تیم‌های آفریقایی دارد. بسیاری از بازیکنان آفریقایی‌تبار که در اروپا متولد شده‌اند، می‌توانند برای کشورهای ریشه‌ای خود بازی کنند. در سال‌های اخیر، تعدادی از این بازیکنان تصمیم گرفته‌اند تیم‌های آفریقایی را انتخاب کنند و این موضوع می‌تواند قدرت این تیم‌ها را افزایش دهد.

با این حال، چالش‌های مدیریتی و سازمانی همچنان وجود دارد. مشکلاتی مانند ضعف برنامه‌ریزی، اختلافات مالی با بازیکنان و شرایط نامناسب سفر یا اقامت در برخی رقابت‌ها نشان می‌دهد که فوتبال آفریقا هنوز نیازمند اصلاحات ساختاری است. کارشناسان معتقدند اگر این مشکلات برطرف شود و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و استعدادهای جوان ادامه یابد، آفریقا می‌تواند در آینده نه‌چندان دور برای قهرمانی جهان رقابت کند. به باور بسیاری، این قاره ظرفیت رسیدن به چنین موفقیتی را دارد؛ پرسش تنها این است که چه زمانی این رؤیا به واقعیت تبدیل خواهد شد.