به گزارش "ورزش سه"، آنچه در لحظات پایانی دیدار تیم‌های ملی الجزایر و اتریش رخ داد، احتمالاً تا سال‌های سال برای ما باورنکردنی و غیرقابل هضم باقی خواهد ماند. در شرایطی که در ۱۵ دقیقه پایانی جریان مسابقه آنقدر آرام دنبال شد که همه ما به حذف تیم ملی ایران باور پیدا کرده بودیم، ریاض محرز در دقیقه ۹۳ و با یک فرار تماشایی، گل برتری تیم ملی الجزایر را به ثمر رساند. پس در آن لحظات همه بدشانسی‌های اخیر تیم ملی را در ذهن مرور کرده و به این جمع‌بندی رسیدیم که همه چیز دست به دست هم داده تا این شادی بی حد و حصر را تجربه کنیم. حتی ممکن است برخی از هواداران تیم ملی متوجه کابوس چند لحظه بعد نشده باشند؛ در دقایقی که احتمالاً بخش قابل توجهی از مردم ایران مشغول خوشحالی و شاید تماس با یکدیگر و صحبت در مورد این دقایق اعجاب‌انگیز و غیر قابل تصور بودند، همه چیز در سمت مقابل علیه ما پیش رفت. 

شاید در دنیای ریاضی و منطق، امکان‌پذیر نباشد که یک تیم در دقیقه ۹۳ و در شرایطی که تنها ۴ دقیقه وقت اضافه اعلام شده، به گل برتری برسد و آنقدر زود دروازه خود را باز شده ببیند. اما این اتفاق رخ داد و یک سوی معادله تیم ملی ایران بود, در واقع رقم خوردن این تساوی برای الجزایر چندان هم تلخ نبود و حتی شاید آنها مسیر ساده‌تری را در ادامه جام جهانی پیش روی خود می‌بینند. اما با گل دقیقه ۹۴ ساشا کالادزیچ، کابوس حذف تیم ملی ایران از جام جهانی ۴۸ تیمی به حقیقت منجر شد.

این ۲۴ ساعت احتمالاً تا ابد از ذهن هواداران فوتبال در ایران پاک نخواهد شد. ما در مقابل تیم ملی مصر و به خصوص در نیمه دوم به معنای واقعی کلمه شایسته کسب پیروزی بودیم. دوبار کوبیدن توپ به تیرک دروازه و یک گل مردود توسط شجاع خلیل‌زاده, اتفاقی که البته مسبوق به سابقه بوده و در دیدار مقابل بلژیک نیز ما تنها چندین سانتیمتر برای ثبت گل تاریخی مهدی طارمی برابر تیبو کورتوا کم آوردیم. اما در واقع همه چیز هم بدشانسی و اتفاق نیست؛ تیم ملی ایران باید تحت هر شرایطی در مسابقه نخست و برابر نیوزلند به برتری می‌رسید و از قبل از آغاز تورنمنت نیز مشخص بود که راه حل و چاره صعود ما، کسب پیروزی برابر این تیم ضعیف و ناشناخته بود. اما ما در اولین گام فرصت‌سوزی کردیم و مانند همیشه، زمانی درصدد جبران برآمدیم که دیگر دیر شده بود. 

نبود اردوی مناسب، فقدان مسابقات تدارکاتی و شرایط وحشتناک و عجیب و غریب فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی مورد قبول اکثر هواداران منصف فوتبال ایران قرار دارد. اما به هر حال ما باید و تحت هر شرایطی در اولین بازی برابر نیوزلند به پیروزی می‌رسیده و اجازه نمی‌دادیم شرایط به شکلی رقم بخورد که حالا این کابوس تلخ یک بار دیگر گریبان ما را بگیرد. البته حالا تصویر مستقیمی از اردوی تیم ملی وجود ندارد و نمی‌دانیم بازیکنان و کادر فنی دقیقاً چه شرایطی را تجربه می‌کنند. اما حال و روز امیر قلعه‌نویی و بازیکنان غیر قابل حدس نیست و احتمالاً سکانسی شبیه اشک‌های رامین و پورعلی گنجی بعد از برابر دیدار با پرتغال یا آن چهره‌های مستاصل و غمگین پس از بازی برابر آمریکا در جام جهانی ۲02۲ در حال تکرار خوردن است. 

همه چیز هم معطوف به بدشانسی نیست؛ ما خودمان هم از فرصت‌های خودمان استفاده لازم را نمی‌بریم و بی‌تردید کادر فنی و بازیکنان باید بابت این عملکرد خود پاسخگو باشند. می‌دانیم که نمایندگان آسیایی عملکرد چندان خوبی نداشتند و سه تیم آسیایی به نام‌های عراق، اردن و ازبکستان بدون کسب یک امتیاز از این مسابقات حذف شدند. حتی کره جنوبی نیز نتوانسته در جام جهانی ۴۸ به دور بعدی راه پیدا کند، اما اینها احتمالاً از آن دست توجیه‌هایی است که باید مورد استفاده کادر فنی قرار بگیرد و هواداران فوتبال در ایران، چنین مواردی را دلیل کافی و موجه برای رقم خوردن این کابوس بزرگ نمی‌دانند.

اما هرچه بود تمام شد و این لحظات تلخ نیز به تصاویر دردناک تاریخ فوتبال ایران الصاق می‌شود.