تیم ملی ایران به تلخ ترین و دراماتیک ترین شکل ممکن یک برد تاریخی را از دست داد. یک ضربه به تیر دروازه، یک پنالتی از دست رفته و گلی در آخرین ثانیه ها که بعد از خوشحالی باورنکردنی یک ملت آفساید اعلام شد؛ آفساید میلی متری.

این واقعا تلخ ترین پایان بندی یک مسابقه در تاریخ فوتبال ما بود. حداقل در این ساعت ها حس ما این را می گوید. ممکن است بگردیم و در لابلای تاریخ طولانی تیم ملی صحنه های تلخ و دردناک دیگری پیدا کنیم ولی فعلا ذهن ما این را نمی پذیرد که از این هم تلخ تر و دردناک تر می شد. این فقط حس ما نیست. روزنامه انگلیسی ایندیپندنت در یادداشتی مفصل نشان داد آنها هم همین حس ما را دارند. عنوان گزارش این روزنامه انگلیسی این است: تلخ ترین و دراماتیک ترین ماجرای جام جهانی تا این لحظه متعلق به ایران است.

*متن کامل گزارش ایندیپندنت را در ادامه بخوانید:

"برای تیم ملی ایران که حضورش در همین مرحله نهایی جام جهانی ماه ها در هاله ای از ابهام قرار داشت، ادامه این سفر تاریخی در آمریکای شمالی، مثل خیلی از تیم های دیگر، به رشته ای باریک و طاقت فرسا به طول 24 ساعت وابسته شده است؛ اما تنها پس از یکی از هیجان انگیزترین و در عین حال دردناک ترین هفت دقیقه وقت های تلف شده ای که فوتبال تاکنون به خود دیده است.

اگر برای وستهم در ماه مه چنین اتفاقی رخ داد، برای ایران این سرنوشت در ماه ژوئن تکرار شد؛ لحظه ای باشکوه در واپسین ثانیه ها که به بی رحمانه ترین شکل ممکن از آنها گرفته شد. زمان در محوطه جریمه مصر متوقف شده بود؛ شجاع خلیل زاده توپ را وارد دروازه کرد و سپس روی زانوهایش به سمت نیمکت ایران سر خورد تا شادی اش را با هم تیمی های سرمستش تقسیم کند. به نظر می رسید این صحنه، خاطره انگیزترین لحظه جام جهانی 2026 تا اینجا باشد.

اما قلب ایران تنها چند لحظه بعد شکست. مدافع ایران یک چیز را در نظر نگرفته بود؛ منفورترین دو کلمه دنیای فوتبال: "پس از بازبینی". سیمون مارسینیاک، داور لهستانی مسابقه، همین جمله را بر زبان آورد و VAR وارد عمل شد. همه می دانیم ادامه این داستان چگونه است.

حتی پس از آنکه گل خلیل زاده با اختلافی بسیار ناچیز به دلیل آفساید مردود اعلام شد، ایران باز هم تنها چند سانتی متر با پیروزی فاصله داشت. ضربه در مسیر دروازه ی رامین رضاییان با فداکاری مدافعان مصر دفع شد و سپس سعید عزت اللهی با ضربه سر تیر دروازه را به لرزه درآورد و توپ به بیرون رفت. چند لحظه بعد، داور سوت پایان را به صدا درآورد تا به رنج ایران پایان دهد. دیداری که می توانست جایگاه دوم گروه و رویارویی با استرالیا در روز جمعه در دالاس را برای ایران به ارمغان بیاورد، آنها را وارد برزخ فوتبالی کرده است؛ آن هم در حالی که مقر VAR این جام جهانی نیز اتفاقاً در همان شهر دالاس قرار دارد.

با این حال، باید تصویر بزرگ تر را هم دید. تیمی که برخلاف همه پیش بینی ها و با وجود تمام مشکلات موفق شد در جام جهانی حاضر شود، کشوری که با یکی از میزبانان مشترک مسابقات درگیر جنگ است و دائما با تنش درگیر بوده، توانست مرحله گروهی را بدون شکست پشت سر بگذارد. سه مسابقه، سه تساوی و تفاضل گل صفر. آیا همین برای صعود به عنوان یکی از تیم های سوم برتر کافی خواهد بود؟ احتمالاً بله.

تا شامگاه شنبه، امیر قلعه نویی و شاگردانش خواهند فهمید که آیا اقامتشان در کمپ تیمی در تیخوانای مکزیک ادامه خواهد یافت یا خیر. آنها در دیداری مقابل مصر که پیروزی در آن صعود را قطعی می کرد، تا آخرین لحظه جنگیدند و تنها چند ثانیه با خلق لحظه ای فراموش نشدنی فاصله داشتند، اما در نهایت با تلخی از رسیدن به آن بازماندند.

در سوی دیگر، مصر به عنوان تیم دوم گروه راهی مرحله حذفی شد؛ چرا که بلژیک با پیروزی چهار گله مقابل نیوزیلند صدر جدول را به دست آورد. محمد صلاح و هم تیمی هایش حالا باید به مصاف استرالیا بروند، در حالی که ایران فعلاً در رتبه ششم جدول تیم های سوم قرار دارد، جدولی که هشت تیم برتر آن راهی مرحله بعد می شوند، و در صورت حفظ این جایگاه، پنجشنبه آینده در ونکوور برابر سوییس قرار خواهد گرفت.

اما هنوز رقابت های سه گروه دیگر به پایان نرسیده و همه چیز ممکن است تغییر کند. با توجه به فرمت جدید و بحث برانگیز مسابقات، شرایط می تواند در مدت زمانی بسیار کوتاه کاملاً دگرگون شود.

مصر که رویای صدرنشینی گروه را در سر داشت، تنها پنج دقیقه پس از آغاز بازی پیش افتاد. محمود صابر پس از آنکه علیرضا بیرانوند ضربه نه چندان خطرناک محمد صلاح را دفع کرد، از توپ سرگردان استفاده کرد و با شوت پای چپ خود، توپ را از میان دستان دروازه بان و مدافعی که روی خط دروازه برای دفع آن تلاش می کرد، وارد دروازه کرد.

ایران اما خیلی زود واکنش نشان داد. مهدی طارمی، کاپیتان تیم، در محوطه جریمه زودتر از محمد عبدالمنعم به توپ رسید و مارسینیاک، همان داوری که در فینال جام جهانی 2022 سه پنالتی اعلام کرده بود، این بار هم بدون تردید نقطه پنالتی را نشان داد. با این حال، مصطفی شوبیر جهت ضربه را به درستی تشخیص داد و با واکنشی خوب توپ را مهار کرد.

اندوه طارمی اما تنها سه دقیقه دوام آورد. شوبیر ضربه میلاد محمدی را تنها توانست با یک دست دفع کند و توپ مقابل رامین رضاییان قرار گرفت. مدافع راست ایران از زاویه ای بسیار بسته، توپ را به سقف دروازه کوبید تا بازی در همان پانزده دقیقه ابتدایی با نتیجه مساوی دنبال شود؛ مسابقه ای پرهیجان و نفس گیر در آخرین دیدار گروه G.

از آن لحظه به بعد، هم مسابقه و هم وضعیت جدول گروه در تعادل کامل قرار گرفت. در حالی که بلژیک به تدریج اختلاف خود را مقابل نیوزیلند افزایش می داد، محمود حسن ترزگه بار دیگر بیرانوند را به زحمت انداخت و رضاییان فرصت دیگری به دست آورد، اما ضربه پای چپ او از داخل محوطه به بالای دروازه رفت.

با آغاز نیمه دوم و انتشار اخبار بازی ونکوور، مسئولیت حمله بیش از پیش بر دوش ایران افتاد. بازی هر دو تیم عصبی تر، پرتنش تر و در عین حال زیباتر شد. در واپسین دقایق، طارمی با ضربه سر توپ را به تیر دروازه کوبید، هرچند داور پیش از آن خطا را به سود دروازه بان مصر اعلام کرده بود. به نظر می رسید این آخرین تلاش ایران باشد، اما همه اشتباه می کردند.

سپس آن پایان فراموش نشدنی از راه رسید؛ لحظه ای که تنها فوتبال می تواند خلق کند و تماشاگران را وادار کند سال ها بعد بگویند: "من آنجا بودم."

اما خیلی زود واقعیت خود را نشان داد؛ فوتبال دیگر مثل گذشته نیست. بازبینی ویدیویی، که از ورزش های آمریکایی الهام گرفته، آن لحظه جادویی را از ایران گرفت. اینکه این اتفاق به سود فوتبال است یا به زیان آن، پاسخش را باید از ایران پس از پایان بازی های روز شنبه پرسید.