درحالی که تب فوتبال به صد درجه نزدیک می شود، در لایه های زیرین مسابقات یک نبرد سیاسی و انتخاباتی در ایالات متحده جریان دارد که نقش اول آن را شهردار نیویورک، زهران ممدانی بازی می کند.

به گزارش اعتماد، این روزها و همزمان با رقابت های جام جهانی بحث انتخابات مقدماتی درون حزبی در امریکا به شدت داغ شده است. پیروزی سه نماینده چپگرا در انتخابات درون حزبی دموکرات نه تنها جناح رقیب که خود دموکرات ها را هم به تعجب واداشته است. این اتفاق چند ماه پس از انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک رخ داده است. فردی که این روزها تلاش می کند با استفاده حداکثری از تریبون فوتبال خودش را بیشتر پروموت کند. واکنش رسانه ها به این تلاش اما تبدیل به یک جنگ رسانه ای شده است.

به عنوان مثال نشریه گاردین در مورد حضور ممدانی در استادیوم ها و واکنش های فوتبالی وسیع گزارشی ستایشگرانه منتشر کرد و نوشت: وقتی می پرسید آیا نیویورک دچار تب جام جهانی شده است یا خیر، یک نام زیاد شنیده می شود و آن نام لیونل مسی نیست. آدیتیا شتی که در حوزه فناوری اطلاعات کار می کند، گفت: این حس به ویژه به خاطر مشارکت [زهران ممدانی، شهردار نیویورک] ایجاد شده است که مثل یک میزبان برای مردم عمل می کند.

این فرد همراه لاله عمادی است که در بخش سلامت کار می کند و هر چند یک فوتبالی شدید نیست، اما کاملا غرق در جام جهانی شده است. او گفت: حس رفاقت و همدلی برای بیرون رفتن و تماشای مسابقه، مرا فوق العاده هیجان زده کرده است. احساس می کنم شهر کار بسیار بزرگی برای بیرون کشیدن مردم و به حرکت درآوردن آن ها انجام داده است. شهردار کلی توصیه و پیشنهادهای تخفیفی شام و نوشیدنی برای تماشای جام جهانی با قیمتی عالی ارائه داده است. او واقعا به نمایندگی از شهر این رویداد را در آغوش کشیده است.

این موضوع که ممدانی بر موجی فوق العاده از موفقیت های ورزشی سوار است، به او کمک کرده روایت خود را پیش ببرد. دو تیم محبوب او در چند هفته گذشته به قهرمانی رسیده اند: تیم نیکس اولین قهرمانی خود در NBA را از سال 1973 به خانه برد و آرسنال نیز پس از 22 سال، اولین عنوان قهرمانی خود در لیگ برتر انگلیس را کسب کرد. ممدانی در همه جا حضور دارد و از نظر احساسی در تمام جنبه های جام جهانی مشارکت می کند: در مسابقات حاضر می شود، هشدارهای هواشناسی را پست می کند و درباره نتایج نظر می دهد. مهم ترین کنش او در این دوره جام جهانی چالش قیمت بلیت مسابقات بوده است.

گاردین نوشت: درحالی که جانی اینفانتینو، رییس فیفا، استدلال می کرد که پرداخت مبالغ هنگفت برای بلیت در بازار امریکا برای هواداران امری طبیعی است و به قانون ساده عرضه و تقاضا برمی گردد، ممدانی بلیت های 50 دلاری را برای نیویورکی ها تضمین کرد. وقتی فیفا تصمیم گرفت که ورود بطری های آب به استادیوم ها ممنوع شود ممدانی با این قانون مخالفت نمود و هنگامی که سازمان حمل و نقل نیوجرسی

(NJ Transit) در ابتدا بلیت های 150 دلاری قطار به مقصد استادیوم مت لایف را اعلام کرد، این ممدانی و کتی هوکول، فرماندار نیویورک بودند که اتوبوس های شاتل 20 دلاری را راه اندازی کردند.

نشریه گاردین در بخش دیگری از گزارش خود نوشت: در حال حاضر، این تورنمنت تا حد زیادی خالی از حضور ترامپ بوده است که تضاد واضحی با حضور همه جایی ممدانی دارد. مسلما رییس جمهور کارهای بیشتری نسبت به ممدانی در سبد کار خود دارد، اما او موفق شد در جریان فینال های NBA در یکی از بازی های نیکس شرکت کند، جایی که هو شد. این ریسکی است که او احتمالا دوباره در بازی فینال جام جهانی متحمل خواهد شد، جایی که اینفانتینو اعلام کرده است او و ترامپ به طور مشترک جام را اهدا خواهند کرد.

این واقعیت که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه امریکا، شخصا مداخله کرد تا مطمئن شود مادر ووزینیا دروازه بان کیپ ورد، برای تماشای بازی پسرش ویزا دریافت می کند و اینکه محدودیت های سفر برای ایران کاهش یافته است، به نظر می رسد نشانه ای از این باشد که برخی در دولت ترامپ متوجه شده اند در این جام جهانی سه گل از ممدانی عقب هستند.

با وجود چنین توصیفاتی حضور پررنگ ممدانی در عرصه فوتبال مخالفان و منتقدان جدی هم دارد. تعداد زیادی از رسانه های نیویورک اقدامات ممدانی را پوپولیستی و در راستای فرار از مسوولیت های اصلی عنوان کردند. منتقدان با اشاره به شرایط سخت در نیویورک و مشکلات لجستیکی و راه بندان های بی شمار اظهار داشته اند که ممدانی که پیش از شهرداری تنها یک نماینده مجلس ایالتی بوده، تجربه اجرایی بسیار کمی دارد و جام جهانی که بزرگ ترین آزمون مدیریتی اوست آن قدرها خوب پیش نمی رود و اگر لجستیک شهر، ترافیک یا امنیت در طول مسابقات به هم بریزد، تمام این شور و شوق فوتبالی به ضرر او تمام خواهد شد.

منتقدان همچنین هشدار داده اند ممدانی با شعار کاهش بودجه پلیس (NYPD) رای آورد، اما فشار مسابقات جام جهانی او را مجبور کرد که با شیفت های 12ساعته اجباری برای پلیس نیویورک موافقت کند؛ موضوعی که ناامیدی برخی حامیان چپگرای او را به همراه داشت. برخی ناظران معتقدند او استاد پروپاگانداست و در عمل به دستاورد خاصی نمی رسد.

یکی از تحلیلگران در این رابطه نوشته: راه انداختن کمپین های پر سر و صدا در شبکه های اجتماعی علیه فیفا با عنوان پایان طمع (Game Over Greed) دستاورد ساختاری نداشته است. فیفا کار خود را جلو برد و قیمت ها به شدت بالا ماند. ممدانی درنهایت فقط توانست هزار بلیت 50 دلاری (از طریق قرعه کشی) برای شهری با 8 میلیون جمعیت بگیرد؛ این کار بیشتر یک نمایش تبلیغاتی است تا حل واقعی مشکل گرانی مسابقات برای طبقه کارگر. به نظر می رسد جام جهانی و در راس آن نیویورک به عنوان یکی از شهرهای میزبان عرصه یک نبرد بزرگ سیاسی بین دو جناح مختلف شده است.