به گزارش ورزش سه ، بعضی تیم‌ها با امکانات می‌جنگند، بعضی تیم‌ها با ستاره‌ها و بعضی تیم‌ها با اعتبار فوتبالشان. اما گاهی تیم‌هایی هم هستند که باید با همه دنیا بجنگند؛ با کمبودها، با مشکلات، با بی‌اعتمادی‌ها و حتی با پیش‌بینی‌هایی که از قبل برای شکستشان نوشته شده است. تیم ملی ایران مقابل بلژیک از همین جنس بود.

پیش از مسابقه، کمتر کسی به ایران شانس می‌داد. در یک سوی میدان تیمی قرار داشت که ستاره‌هایش در بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپا بازی می‌کنند و ارزش ترکیبش با بسیاری از تیم‌های ملی دنیا قابل مقایسه نیست. در سوی دیگر اما تیمی قرار داشت که ماه‌ها با مشکلات مختلف دست و پنجه نرم کرده بود؛ از برنامه‌های آماده‌سازی گرفته تا اردوهایی که مطابق انتظار پیش نرفتند و شرایطی که هر کدام می‌توانست تمرکز هر تیمی را بر هم بزند.

حتی تیم ملی ایران یک روز دیرتر از حریف خود به لس‌آنجلس رسید. در شرایطی که همه مدعیان جام جهانی با آرامش کامل برای مسابقات آماده می‌شدند، بازیکنان ایران همچنان درگیر مسائلی بودند که هیچ ارتباطی با فوتبال نداشت. اما شاید همین‌جاست که تفاوت فوتبال ایران با بسیاری از تیم‌های دیگر مشخص می‌شود.

ما ایرانی‌ها بارها ثابت کرده‌ایم که در سخت‌ترین شرایط بهترین نسخه خودمان را نشان می‌دهیم.

بلژیک بیشتر توپ را در اختیار داشت. این اتفاق طبیعی بود. تیمی با آن همه ستاره و آن همه کیفیت فنی باید هم مالکیت بیشتری داشته باشد. اما آنچه روی زمین دیده شد، با پیش‌بینی‌های قبل از مسابقه فاصله زیادی داشت. ایران نه تنها تسلیم نشد، بلکه در چند مورد خط دفاع و گلر خوشنام حریف را به دردسر انداخت.

گل مردود مهدی طارمی شاید بهترین لحظه این مسابقه برای ما ایرانی ها بود. ضربه‌ای پای چپ دقیق و بی‌نقص که کورتوا را با وجود تلاش زیاد تسلیم کرد اما چند سانتی‌متر آفساید مانع ثبت آن شد. همان صحنه نشان داد که ایران فقط برای دفاع کردن وارد زمین نشده است.

این گل هر چند آفساید نشان داد آنها آمده‌اند تا سوت پایان بازی با ستارگان بلژیک رقابت کنند. 
 

در نیمه دوم نیز مالکیت با بلژیک بود اما تیم ملی باز هم نشان داد، تیم دست و پا بسته‌ای نیست.

نقطه عطف نیمه دوم اخراج مدافع بلژیکی بود.
در دقیقه ۶۰ طارمی دوباره از غفلت مدافعان بلژیک استفاده کرد و در موقعیتی قرار گرفت که می‌توانست سرنوشت بازی را تغییر دهد. 

مدافع بلژیک وقتی راهی جز متوقف کردن او نداشت و کارت قرمز داور، حاصل فشار و جسارتی بود که ایران به حریف تحمیل کرده بود. اینکه یکی از مدعیان جام جهانی مجبور شود حدود سی دقیقه با یک بازیکن کمتر مقابل ایران بازی کند، اتفاق کوچکی نبود.

اما قهرمان بزرگ شب کسی دیگر بود.
علیرضا بیرانوند.

دروازه‌بانی که بارها سد راه ستاره‌های بلژیک شد و در دقیقه ۹۰ یکی از آن لحظاتی را خلق کرد که شاید سال‌ها در حافظه فوتبال ایران باقی بماند. در شرایطی که توپ از کمترین فاصله ممکن به سمت دروازه ایران شلیک شد و همه خود را آماده گل خوردن کرده بودند، بیرانوند با واکنشی باورنکردنی دستش را دراز کرد و توپ را از مسیر دروازه خارج کرد.

شاید سال‌ها بعد هنوز از آن صحنه صحبت شود. از لحظه‌ای که یک دروازه‌بان اجازه نداد تلاش یک تیم، آرزوی یک ملت و حاصل نود دقیقه جنگیدن از بین برود.

این مساوی فقط یک امتیاز نبود. این مسابقه یک پیام داشت؛ اینکه فوتبال ایران هنوز زنده است. اینکه هنوز می‌تواند مقابل تیم‌های بزرگ بایستد. اینکه هنوز می‌تواند رؤیای صعود را در دل میلیون‌ها هوادار زنده نگه دارد.
و حالا نوبت مصر است.

اگر ایران بتواند همین شجاعت، همین نظم و همین باور را به مسابقه بعدی ببرد، رؤیایی که سال‌هاست فوتبال ایران در انتظار آن نشسته، دیگر دور از دسترس نخواهد بود. برای نخستین بار در تاریخ، صعود از گروه می‌تواند از یک آرزو به یک واقعیت تبدیل شود.

شاید هیچ‌کس قبل از بازی باور نداشت ایران بتواند بلژیک را متوقف کند. اما این همان ویژگی فوتبال ایران است؛ درست زمانی که همه تردید دارند، کاری می‌کند که هیچ‌کس انتظارش را ندارد.