کیومرث اشتریان در روزنامه شرق نوشت: وقتی رهبری نظر متفاوتی از آنچه توسط نهادهای سیاسی ارائه شده است داشته باشد و آن را صریحا بیان کند، به این معناست که نهادهای رسمی کشور زمین حقوقی خود را دارند و ایشان همان را تحریر کرده و استقلال عمل حقوقی و نظر کارشناسی آنان را علی رغم تفاوت نظر پذیرفته است.

به بیان حقوق اساسی، این یعنی رهبر مسئول حاکمیت ملی است و نهادها مسئول تصمیم های روزمره رژیم سیاسی هستند. چنین رویکردی به نفع همه ارکان نظام سیاسی و ازجمله نهاد رهبری است؛ چراکه این نهادها متقابلا باید مسئولیت خویش را در پیشبرد اهداف اعلامی بپذیرند و پی بگیرند.

سپردن مسئولیت از طرف رهبری به منتخبان ملت، به نفع همه و از جمله رهبری است. رهبر شهید در سخنرانی مشهور خویش در ابتدای دهه 1390 تصریح کرده بود که رهبری یک مدیریت کلان ارزشی است، نه مسئولیت اجرایی؛ مسئولین در بخش های مختلف مسئولیت های مشخصی دارند و رهبری نه می تواند دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند، نه قادر است دخالت کند.

همه سخن ما این است که همین معنا را در ساختارهای تصمیم گیری و فضای سیاسی به وضوح و سادگی نهادینه کنید تا کشور از هوچی گری فارغ شود و همه مسئولیت های خُرد و کلان کشور بر سر یک تن آوار نشود.

اگر رهبر مسئولیت ها را به منتخبان ملت بسپارد، در عمل ملت و منتخبان آن نیز باید مسئولیت انتخاب خویش را بپذیرند و این به معنای شانه خالی کردن رهبر از زیر بار مسئولیت نیست، بلکه واگذاری حقیقی مسئولیت حقوقی و شخصیت کارشناسی به نمایندگان ملت است. هراس هوچی گران، اندیشمندان را از میدان به در می کند و نمی توان با هوچی گری و ترس از شکست، دریچه تعقل کارشناسی و دروازه اندیشه عمومی را به روی نظام تصمیم گیری بست.