به گزارش ورزش سه، یکی از کم‌حرف‌ترین ستاره‌های نسل جدید فوتبال اروپا بدون تردید مایکل اولیسه است. بازیکنی که روی زمین فوتبال با هر لمس توپ همه را وادار به تحسین می‌کند، اما بیرون از زمین به ندرت حاضر می‌شود مقابل رسانه‌ها بنشیند و درباره خودش حرف بزند.

ستاره ۲۴ ساله بایرن مونیخ که این فصل در اوج فوتبالش قرار دارد، در گفت‌وگویی مفصل با روزنامه اکیپ، سکوت همیشگی‌اش را شکست و از فلسفه فوتبالی، مسیر پیشرفتش و رابطه ویژه‌اش با توپ گفت.

اولیسه در فصلی رؤیایی، در تمامی رقابت‌ها ۲۲ گل زده و ۲۹ پاس گل داده است؛ آماری که فقط بخشی از تأثیر فوق‌العاده او بر روند بازی بایرن و تیم ملی فرانسه را نشان می‌دهد و همه چیز را درباره فوتبال زیبای مایکل نشان نمی‌دهد. هت‌تریک مقابل ایرلند شمالی پیش از سفر به جام جهانی و پاس گل تماشایی‌اش برای کیلیان امباپه در دیدار برابر سنگال، تنها دو نمونه از درخشش‌های او در هفته‌های اخیر هستند.

با وجود این نمایش‌ها، اولیسه همچنان علاقه‌ای به صحبت کردن درباره خودش ندارد.

او در مصاحبه با اکیپ با لبخند می‌گوید: «ترجیح می‌دهم با پاهایم حرف بزنم.»

با این حال، خود اولیسه هم قبول دارد که جایگاهش در فوتبال جهان تغییر کرده است. نمایش‌های درخشان مقابل رئال مادرید و پاری‌سن‌ژرمن در لیگ قهرمانان اروپا، نگاه‌ها را بیش از گذشته به سمت او جلب کرده و حالا در جام جهانی هم این روند ادامه پیدا کرده است.

وقتی از او پرسیده شد که آیا فوتبال برایش نوعی هنر است، پاسخ مایکل پاسخی خاصی بود: «بله، فکر می‌کنم فوتبال می‌تواند هنر باشد. اما خودم را هنرمند نمی‌دانم. فقط فکر می‌کنم آدم خلاقی هستم.»

اولیسه اینطور ادامه داد: «دوست دارم فوتبال زیبا باشد. هم برای کسانی که در ورزشگاه هستند و هم برای کسانی که از تلویزیون بازی را می‌بینند. فوتبال ورزش فوق‌العاده‌ای است و به نظرم باید از نظر بصری هم زیبا باشد.»

اما زیبایی فوتبال از نگاه اولیسه فقط به حرکات هجومی محدود نمی‌شود.

او توضیح داد: «حتی یک تکل هم می‌تواند زیبا باشد. اگر حرکت نرم و روان باشد، چرا نباید آن را زیبا بدانیم؟ مهاجمان هنر حمله را بلدند و مدافعان هنر دفاع را. تماشای یک دفاع خوب هم می‌تواند فوق‌العاده باشد.»

با این حال، مایکل اعتراف می‌کند تکل زدن هیچ‌وقت جزو حرکات طبیعی و غریزی او نبوده است.

«برای من تکل زدن یک حرکت غریزی نیست، اما می‌توانم انجامش بدهم. فکر می‌کنم از وقتی در سطح بالاتری بازی می‌کنم، از این نظر پیشرفت کرده‌ام.»

یکی از ویژگی‌هایی که همیشه در بازی اولیسه دیده می‌شود، بالا بودن سرش هنگام حمل توپ است؛ خیلی‌ها می‌گویند او در کریستال پالاس اینطور نبود و در بایرن از نظر سر بالا بودن پیشرفت کرده اما خودش با این نظر موافق نیست.

اولیسه به اکیپ گفت: «این نظر شماست و به آن احترام می‌گذارم، اما من همیشه همین‌طور بازی کرده‌ام. بالا نگه داشتن سر برایم کاملاً طبیعی است و فکر نمی‌کنم تغییری کرده باشد. در کریستال پالاس هم پاس گل‌های زیادی دادم.»

رابطه اولیسه با توپ، رابطه‌ای فراتر از یک فوتبالیست با یک ابزار بازی است. او حتی پیش از شروع تمرین یا مسابقه هم دوست دارد چند دقیقه‌ای تنها با توپ باشد.

در این باره می‌گوید: « دوست دارم قبل از شروع بازی، توپ را لمس کنم و حسش کنم. برایم مهم است که توپ در دست یا زیر پایم باشد. معمولاً چند روپایی می‌زنم یا توپ را به تابلوهای تبلیغاتی پاس می‌دهم تا ببینم چه حسی نسبت به زمین دارم.»

وقتی صحبت به دوران کودکی می‌رسد، چهره‌ اولیسه کاملاً عوض می‌شود. اولیسه با اشتیاق از فوتبال خیابانی لندن و روزهایی حرف می‌زند که همراه برادر کوچکش ریچارد، بازیکن فعلی چلسی، ساعت‌ها در خیابان فوتبال بازی می‌کردند.

او گفت: «فکر می‌کنم همه چیز از فوتبال خیابانی شروع شد. با برادرم و دوستانم بیرون از خانه بازی می‌کردیم، توپ را به دیوار می‌زدیم، یک‌به‌یک بازی می‌کردیم. آن فوتبال، فوتبال آزادی بود. کسی چیزی یادمان نمی‌داد، فقط از بازی کردن لذت می‌بردیم.»

اولیسه اعتراف می‌کند هنوز هم برای آن روزها دلتنگ می‌شود.

«بله، گاهی. وقتی بچه هستی فقط فوتبال بازی می‌کنی و به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کنی. تمام روز در خیابان فوتبال بود و این فوق‌العاده بود.»

او البته تأکید می‌کند که حضور در آکادمی‌های چلسی و منچسترسیتی نقش بزرگی در پیشرفتش داشته است، اما معتقد است بازیکن برای نشان دادن توانایی‌هایش همچنان به آزادی نیاز دارد.

«تا حدی بله. همه چیز به فلسفه مربی بستگی دارد. وقتی در یک ساختار مشخص بازی می‌کنی و می‌دانی تیم قرار است چه کاری انجام دهد، کار برایت راحت‌تر هم می‌شود.»

در پایان از او پرسیده شد در چه پستی بیشترین احساس راحتی را دارد؛ پاسخ اولیسه شاید برای بسیاری غافلگیرکننده بود.

«راستش شماره ۱۰. این نقش آزادی بیشتری دارد. من از بچگی در همین پست بازی کرده‌ام و برایم طبیعی‌تر است. شاید این روزها در کناره‌ها بازی کنم، اما اگر از من بپرسید، هنوز هم شماره ۱۰ راحت‌ترین جای زمین برای من است.»

در روزهای اخیر، کیلیان امباپه در گفت‌وگویی با اکیپ، اولیسه را «بازیکن امروز و آینده فوتبال فرانسه» توصیف کرده بود؛ تعریفی که ستاره بایرن را غافلگیر کرده است.

او با لبخند گفت: «شنیدن چنین حرفی از کیلیان واقعاً افتخار بزرگی است. وقتی کسی با آن همه افتخار و موفقیت چنین چیزی می‌گوید، ارزش زیادی دارد.»

اما اولیسه هنوز هم ترجیح می‌دهد با احتیاط درباره خودش صحبت کند.

«فعلاً فکر می‌کنم بازیکن امروز هستم. اگر سخت کار کنم و فروتن بمانم، امیدوارم روزی بازیکن آینده هم باشم.»

همین فروتنی و تواضع است که ستاره جدید فوتبال فرانسه را از بسیاری از هم‌نسلانش متفاوت کرده است.