به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید به صورت رسمی اعلام کرد که برناردو سیلوا با قراردادی تا تابستان ۲۰۲۸ و با گزینه‌ای برای تمدید به مدت یک سال دیگر به این باشگاه ملحق شده است. این بازیکن پرتغالی که در حال حاضر در جام جهانی با تیم ملی خود بازی می‌کند، به عنوان خرید جدید رئال به مارک کوکوریا، دنزل دومفریس و ابراهیما کوناته (که هنوز اعلام نشده است) می‌پیوندد.

مذاکرات بین برناردو سیلوا و باشگاه رئال مادرید از تاریخ ۱۱ ژوئن در مرحله پیشرفته‌ای بود و امروز این موضوع رسمی است. برناردو سیلوا پس از پایان قراردادش با منچسترسیتی که از زمان پیوستن در سال ۲۰۱۷ به آن بازیکن کلیدی پپ گواردیولا بوده است، به عنوان بازیکن آزاد به سانتیاگو برنابئو می‌آید.

این بازیکن پرتغالی هفته‌ها پیش فاش کرد: «در نهایت، سعی می‌کنم تیمی را پیدا کنم که در آن من را بخواهند، جایی که واقعاً احساس کنم من را می‌خواهند. این بسیار مهم است و وقتی تصمیمم را بگیرم، خواهید دانست.» آن تیم در نهایت رئال مادرید است که در مسابقه برای جذب او، از بارسلونا و اتلتیکو مادرید پیشی گرفته است.

داستانی که سه روز بود عملاً به پایان رسیده بود اما هنوز در انتظار اعلام رسمی امروز قرار داشت، سرانجام خاتمه یافت. ماجرایی پر از فراز و نشیب. در پایان ماه آوریل، او به رئال مادرید پیشنهاد شد. انتقالی که در آن مقطع سر و صدای خاصی به پا نکرد، چرا که هنوز زود بود و پیشنهادها تا زمانی که فقط در حد پیشنهاد باقی بمانند، اتفاقی رایج محسوب می‌شوند. اما نام او وارد فهرست شد. زمانی که تمایلش برای بازی در مادرید آشکار شد، نامش بیش از پیش مطرح شد. این موضوع فعالیت‌ها را در پایتخت اسپانیا تشدید کرد. زیرا دو مدعی جدی وارد رقابت شدند: بارسلونا و اتلتیکو مادرید. رقابت آغاز شده بود.

در 24 مه، او با منچسترسیتی خداحافظی کرد، فصلی را به پایان رساند و به فصل بعدی چشم دوخت. پیشنهادها در حال بررسی بودند. بارسلونا پیشتاز بود و او در پایان ماه مه با این باشگاه به توافق رسید. این موضوع به او برتری نسبت به اتلتیکومادرید و بنفیکا (باشگاهی که احتمالاً روزی در آن بازنشسته خواهد شد، زیرا تیم دوران کودکی‌اش محسوب می‌شود) داد.

اما سپس تلفن به صدا درآمد. در ششم ژوئن، ژوزه مورینیو خواهان جذب این بازیکن شد. او به فهرست درخواست‌های رسمی این باشگاه اضافه شد. این موضوع کم‌اهمیت نبود چون نفوذ مورینیو در این پنجره نقل‌ و انتقالاتی وزن بسیار زیادی دارد. در 10 ژوئن، برناردو سیلوا درباره آینده‌اش ابراز تردید کرد و شایعات به دفترهای این باشگاه رسید.

و زلزله آغاز شد. تنها 48 ساعتی که همه چیز را تعیین کرد. در 11 ژوئن، رئال مادرید آن دکمه قرمزی را فشرد که همه چیز را تغییر می‌دهد: اولویت. این همان واژه بود. دیگر نه یک آرزو، نه یک احتمال. حتی دیگر موضوعی برای مذاکره نبود. او باید جذب می‌شد. مورینیو شخصاً با برناردو سیلوا تماس گرفت تا عزم راسخ خود برای جذب او را منتقل کند. تا مستقیماً به او اطلاع دهد که این عملیات به خواست سرمربی پیش می‌رود. این که موضوعی شخصی است.  برناردو سیلوا که دو هفته تمام بر سر تصمیمش تردید و کشمکش داشت، ناگهان انتخابش را انجام داد. تصمیم گرفته شد: رئال مادرید. همان بعدازظهر، توافق نهایی شد. ماجرایی که تنها چند ساعت طول کشید.

برناردو سیلوا در حالی که همراه تیم ملی پرتغال و در اردوی آماده‌سازی جام جهانی حضور داشت، در تست‌های پزشکی شرکت کرد. این موضوع رویه‌ای رایج است، هرچند نهایی کردن یک انتقال در میانه یک تورنمنت، اقدامی غیرمتعارف به شمار می‌رود. اما زمانی برای از دست دادن وجود نداشت. نه برای او و نه برای رئال. او که در آستانه 32 سالگی قرار دارد، قراردادی دو ساله تا سال 2028 امضا کرده است. او در ماه ژوئیه، همانند سایر خریدهای جدید و حتی خود مورینیو، به‌ صورت رسمی معرفی خواهد شد.

یک نابغه از راه رسیده است. بازیکنی چپ‌ پا، با قد 1.73 متر و در پست هافبک، هرچند توانایی بازی در کناره‌ها یا به‌ عنوان هافبک تهاجمی را نیز دارد. چند پسته بودن او همان‌قدر تحسین می‌شود که دقت فوق‌العاده‌اش. متخصص ضربات ایستگاهی و یک رهبر درون تیم. او می‌تواند نقش بازیساز را ایفا کند، هرچند منابع حاضر در سانتیاگو برنابئو تأکید دارند که این باشگاه همچنان به دنبال جذب یک بازی‌ساز تخصصی‌تر است. برناردو سیلوا بازیکنی است که در پاس آخر می‌درخشد، توانایی بالایی در دریبل‌زنی دارد و از آرامش مثال‌زدنی برخوردار است.

رهبری آرام، هم در داخل زمین و هم خارج از آن. بازیکنی اثبات‌ شده. اگر مورینیو مطابق انتظار سیستم ۱-۲-۳-۴ خود را حفظ کند، او باید یا در نقش پشت مهاجم بازی کند که با جود بلینگام تداخل خواهد داشت یا در سمت راست خط حمله. زیرا بر اساس تصورات فعلی، خط میانی در اختیار فدریکو والورده و اورلین شوامنی خواهد بود. اما این موضوعی است که باید درباره آن بحث شود. بحثی جذاب.

او مترادف استعداد و نقطه مقابل مصدومیت است. آمارها نیز این موضوع را تأیید می‌کنند: او در ۱۰ سال گذشته تنها هشت مصدومیت عضلانی را تجربه کرده است. دقیق‌تر بگوییم از سال 2015 تاکنون. فقط هشت مورد. و به‌ جز پارگی عضلانی سال 2016 که 63 روز او را از میادین دور کرد، هیچ‌یک از آنها بیش از سه هفته طول نکشیده‌اند.

برناردو سیلوا ممکن است نقاط ضعفی داشته باشد، مانند قدش که یکی از پاشنه‌های آشیل او محسوب می‌شود اما مصدومیت قطعاً یکی از آنها نیست. او در این دهه تنها 11 مسابقه باشگاهی را به دلیل ناراحتی‌های عضلانی از دست داده است. در واقع، این آماری است که نمونه‌های مشابه بسیار کمی برای آن وجود دارد. و با توجه به سن او، موضوعی اطمینان‌بخش به شمار می‌رود.