تیم ملی ایران در اولین بازی مرحله گروهی در جام جهانی مقابل نیوزیلند متوقف شد؛ شاگردان قلعه نویی که در این جدال به مصاف ضعیف ترین تیم جام جهانی رفته بودند به نتیجه مساوی 2-2 رضایت دادند تا همین حالا، کار صعود به مرحله حذفی به اماواگر بکشد. البته که در فوتبال نمی شود چیزی را زودتر از موعد پیش بینی کرد؛ با این وجود، نمایش تیم ملی و البته قدرت رقبای پیش رو، می تواند منجر به شکل گیری یک اماواگر دیگر شود.

لعنت به میله!

ایران برابر نیوزیلند به تساوی رسید. در نگاهی کلی، حتی اگر رقیب اهل اقیانوسیه در جایگاه هشتادوپنجم دنیا هم ایستاده باشد، نتیجه چندان ناعادلانه نبود. واقعیت همین روشن است؛ بضاعت فوتبال ایران و داشته های فنی و غیرفنی اش بیش از چیزی که در اولین بازی به نمایش گذاشته شد، نیست. آشفتگی در خط دفاعی، دل بستن به هنر و تجربه مهدی طارمی در جلوی زمین و خلاقیت فردی تعدادی از بازیکنان از جمله رامین رضاییان. بیش از این، توقع داشتن از این تیم ملی، دامن زدن به بی عدالتی در فوتبال است. نیوزیلند با برنامه مشخصی مقابل ایران حضور پیدا کرد، از ضعف خط دفاعی نهایت بهره را برد و به هدفش رسید. برای آن ها متوقف کردن تیم بیستم دنیا یک دستاورد است. برای ما اما می توان دستاوردسازی کرد؛ مثلا به ایکس جی بهتر بالید و یا از بخت نالید که چرا توپ مهدی طارمی در نیمه نخست به میله خورد.

درود بر میله!

البته که نالیدن از بخت بد، همیشگی نیست؛ چراکه همین میله در نیمه دوم به کار تیم ملی آمد و ضربه سر محمد محبی را به تور نیوزیلند هدایت کرد تا مانع از ثبت یک نتیجه بد و زشت در اولین بازی جام جهانی شود. ایران دو بار از رقیب عقب افتاد؛ این یکی نکته منفی برای تیمی است که آمده بود دست پر مقابل ضعیف ترین رقیب گروه خارج شود. در سوی دیگر، تیم ملی 2 بار همین گل های خورده را جبران کرد تا این مورد تبدیل به معدود نقطه قوتش در این بازی شود. میل به برگشتن به بازی و شاید میل به پیروزی مقابل نیوزیلند.

غیر از آن، مورد چندان دندان گیری نبود. شاید اگر چند جوان در اردو بودند و در فهرست حضور داشتند، می شد به لحاظ بدنی، رقیب را عاجز کرد و دلخوش به اشتباه فردی آن ها شد. با این وجود، تکرار مکررات فعلا بی فایده است؛ ایران تیم سالخورده ای است که بهترین فرصت صعود به عنوان حداقل تیم سوم از این گروه را از دست داده و حالا کارش به اما و اگر کشیده شده. شاید با یک برد یا دو تساوی در دیدارهای پیش رو مقابل بلژیک و مصر به این هدف برسد، شاید هم وداع تلخی در ساده ترین گروه ممکن و متصور برای جام جهانی داشته باشد. با این حال، قبل از رسیدن به آن نقطه، تاج و امیر قلعه نویی باید لعنت و درود بر میله بفرستند که برنامه های شان را ابتدا خراب و بعد نجات شان داد.