روزنامه اعتماد در یادداشتی به توافق میان ایران و آمریکا پرداخت. در متن این یادداشت آمده است:

در خصوص توافق اولیه احتمالی میان ایران و امریکا در جهت پایان بخشیدن به جنگ، چند نکته قابل اشاره است:

1) هر مذاکره سیاسی- امنیتی به ویژه در زمانی که طرفین آن روابطی تعارض آمیز را تجربه کرده اند بر مبنای بی اعتمادی است و زمانی امکان توافق وجود دارد که علاوه بر وجود اراده سیاسی، طرفین از مواضع اولیه اعلامی شان عدول کرده باشند. به نظر یکی از عوامل موثر بر این تفاهم، فهم با تاخیر ترامپ از عدم امکان تحقق خواسته های خود از طریق نظامی و پرهزینه بودن شان است. در نتیجه ظاهرا از بازی با حاصل جمع صفر (برد- باخت) به سمت بازی با حاصل جمع مثبت رفته است. هر توافقی نتیجه بده- بستان و حاوی نه الزاما بهترین گزینه ها، بلکه مفاد تامین کننده منافع پایه طرفین است.

2) یکی از بزرگ ترین دستاوردهای جنگ اخیر در امتداد جنگ 12روزه، تقویت انسجام ملی است. هر رفتار و حرکتِ موجب آسیب به این مهم، در اصل امنیت ملی کشور را به مخاطره می اندازد. از این رو، ترسیم تصویر یک بازیگر شکست خورده یا مستعمره شده به واسطه توافق احتمالی، در راستای ادعای پیروزی ترامپ در شرایطی است که امریکا و رژیم صهیونیستی به اهداف اعلامی شان در جنگ دست نیافتند. این کار باعث حس سرخوردگی در میان حامیان پا به میدانِ نظام نیز می شود. البته ضمن توضیح به دل نگرانان واقعی باید توجه کرد که برخلاف هیاهوی اقلیتی اکثریت نما، غالب مردم از تدابیر نظام و دولت در پایان دادن به جنگ و وضعیت تعلیقی پرهزینه حاکم بر کشور حمایت می کنند. بنابراین تیم مذاکره کننده باید بدون لکنت از این توافق دفاع کند.
3) نباید تصور کرد این توافق اولیه و حتی نهایی احتمالی به معنای پایان مناقشه ایران با امریکا (با یا بدون ترامپ) و به طور خاص با رژیم اسراییل (با یا بدون نتانیاهو) است. ادامه مذاکرات برای رسیدن به توافق نهایی کاری سخت تر و پیچیده تر همراه با تهدیدها و لفاظی های جدید و تکراری خواهد بود و تضمینی هم برای تحقق قطعی آن نیست. باید برای این فضا و مدیریت آن در داخل و خارج آماده بود.

4) چالش با ترامپِ دمدمی و کاسب پیشه در اجرای توافق، تفسیر آن، انجام تعهدات و... همچنان ادامه پیدا می کند. همانطور که مکر نتانیاهو برای به چالش کشیدن توافق و بر هم زدن آن قابل پیش بینی است. البته در تفاوت با دوره برجام، رژیم صهیونیستی در تخریب دیپلماسی تنهاتر از گذشته خواهد بود. مهم، استفاده از فرصت جدید برای رفع ضعف ها و تقویت کشور در همه عرصه ها و آمادگی برای نقض گسترده و حتی احتمال کنار گذاشتن آن از سوی امریکا و برخورد دوباره در آینده است. باید در این دوران بر زمینه هایی تمرکز کرد که با ایجاد منافع مشترک، احتمال برخورد مجدد را به میزان زیادی کم می کنند.

5) برخی کشورهای عربی برخلاف دوره پسابرجام، ناشی از تحمل هزینه های زیاد در جنگ اخیر تمایل شان بر تداوم توافق خواهد بود. از سوی دیگر حیات سیاسی نتانیاهو، همچنان وابسته به درگیری و چالش زایی بیرونی است. او ضربه به ایران و نیز ایده اسراییل بزرگ را رها نکرده و نمی کند. مقابله با این ایده در کنار تامین ثبات منطقه ای می تواند چارچوب های اولیه برای شروع بازسازی روابط با اعراب جنوبی و نیز تسری آن به دیگر همسایگان باشد.

6) ضمن غافل نبودن از مدیریت روابط با اروپا به خصوص از منظر نقش انگلیس و فرانسه در شورای امنیت مبتنی بر تحولات ژئوپلیتیکی نوین، پیشبرد و تعمیق عملیاتی روابط ایران با چین حائز اهمیت است. با تغییر نگاه و برداشت پکن به تهران پس از دو جنگ اخیر و رفع تردید ها درباره پایداری و ثبات سیستم به ویژه پس از جنگ مستقیم و سنگین با امریکا، فرصت های نوینی برای همکاری های گسترده دوجانبه و منطقه ای میان دو کشور مهیا شده است که باید آنها را غنیمت شمرد.

7) در کنار مهربانی عملی با مردم و گشودن راه برای جوانان و ایده های نو و خلاق ، استفاده از ظرفیت چهره های ملی باتجربه و کنار نشستهِ سیاسی، اقتصادی، مدیریتی و بین المللی داخلی برای تقویت نظام مدیریتی، ارتباطی با جامعه و نیز بهبود مناسبات خارجی ؛ رویکرد متمایز و ملموس در جلب و جذب ایرانیانِ خارج از کشور با اولویت چهره های شناخته شده و موثرِ ضدجنگ ، تداوم بهره گیری از ظرفیت های خلاقانه رسانه ای غیررسمی دوران جنگ برای ارایه پیام به جهان بیرون ، یاری همگان به دولت و مهم تر از همه اقدامات فوری برای کاهش فشارهای معیشتی و اقتصادی به مردم در زمانی که آثار جنگ و محاصره به زودی خودنمایی خواهند کرد، می توانند جزو تدابیر دوره کنونی فارغ از توافق یا عدم آن باشند.