به گزارش "ورزش سه"، امید اصلی تیم ملی برزیل برای جام جهانی، نه وینیسیوس جونیور، ۲۵ ساله، است، نه رافینیا و نه نیمار. بلکه کارلو آنچلوتی و تمام تجربه‌اش به عنوان کسی است که پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده است. اما این مربی که در جام‌های جهانی تازه‌کار است، شروع خوبی نداشت. این فقط به خاطر نتیجه نیست، چرا که تساوی ۱-۱ مقابل مراکش در گروه C نتیجه‌ای قابل انتظار برای هر دو تیم است. مشکل، عملکرد برزیل بود، چرا که این تیم و سیستمی که این مربی ایتالیایی انتخاب کرد، در آزمون بزرگ مرحله گروهی موفق نبود.

همچنین بسیاری از نکات منفی انفرادی جلب توجه کردند. شروع کار برای ایبانیز، گابریل ماگالائش و کاسمیرو فاجعه‌بار بود. برای لوکاس پاکتا و ایگور تیاگو کمی کمتر بد بود اما همچنان ضعیف بود. در میان این همه ناامیدی، خبر خوب وینیسیوس بود. او که همیشه برای تفاوت‌آفرینی تحت فشار است، برزیل را از شکست نجات داد. اما او نمی‌تواند به تنهایی بازی کند. باید دید آیا آنچلوتی از این درس‌ها خواهد آموخت یا خیر. بازی بعدی مقابل هائیتی روز جمعه در فیلادلفیا است.

آنچلوتی هنگام خروج از زمین به شبکه گلوبو گفت: «انتظار داشتم بهتر شروع کنیم. اما این عملکرد قابل اغماض است، چون مراکش تیم خوبی است. حالا باید در بازی بعدی بهتر شویم. کمی اضطراب داشتیم. در نیمه اول، آنها از پرس ما خارج شدند و تغییر فازهای خطرناکی داشتند. بنابراین می‌توانستیم کنترل بیشتری داشته باشیم.»

تمام انتظار و اضطراب هواداران برای اولین بازی برزیل در جام جهانی، وقتی توپ به حرکت درآمد به تنش تبدیل شد. تقریباً همه چیز برای تیم آنچلوتی اشتباه پیش رفت، تیمی که در ۱۵ دقیقه اول توسط مراکشی‌ها تحت فشار قرار گرفت. مراکشی‌ها پرس بسیار کارآمدی را در زمین خود اجرا کردند و با حملات سرعتی تمرین‌شده‌شان، دفاع برزیل را به ستوه آوردند.

در سمت راست، ایبانیز به نظر می‌رسید فشار اولین بازی در جام جهانی را احساس کرده است. تمام اطمینانی که در بازی‌های اخیر نشان داده بود (از جمله بازی در پست غیرتخصصی در سمت راست در بازی دوستانه مقابل کرواسی) به فراموشی سپرده شد. در یارگیری و در نبردها شکست خورد و مجبور شد به خطا متوسل شود.

به شکلی عجیب، آنچلوتی سیستمی چید که در آن، با وجود نداشتن امنیت در آن پست، ایبانیز کسی بود که بیشترین پیشروی را در سمت راست حمله داشت. در برخی لحظات، تیم او را در آن سمت باز گذاشته بود و وینی را در سمت دیگر. طبیعتاً این سیستم جواب نداد. این کار فقط باعث شد وقتی برزیل توپ را از دست می‌داد، آن جناح بیشتر در معرض خطر قرار بگیرد.

گابریل ماگالائش در اولین بازی خود پس از خراب کردن پنالتی سرنوشت‌ساز در فینال لیگ قهرمانان با آرسنال، به وضوح از فرم خارج بود. دفع توپ‌های ناقص و تکل‌های نامناسب و مشکل در همراهی با مهاجمان حریف، نیمه اول او را تحت‌الشعاع قرار داد. بی‌دلیل نبود که ایبانیز و گابریل از عوامل اصلی گل مراکش بودند. اولی در پاس دادن به پاکتا اشتباه کرد که منجر به ضدحمله حریف شد. اسماعیل سابیاری که در نقش شماره ۹ کاذب بسیار خوب عمل کرد، از اشتباه این بازیکن شماره سه استفاده کرد، از میان مدافعان پیشروی کرد و در دقیقه ۲۱ نیمه اول با یک ضربه چیپ، توپ را از روی سر آلیسون وارد دروازه کرد.

پاکتا نیز عملکردی بسیار پایین‌تر از حد انتظار داشت. او علاوه بر از دست دادن توپ در صحنه گل مراکش، در یارگیری ضعیف عمل کرد و فضای زیادی به حریف برای پیشروی از مرکز زمین داد. او تنها نبود. کاسمیرو نتوانست با یورش‌های حریف همراه شود و مجبور شد به خطا متوسل شود. این دو هافبک، چه بدون توپ و چه با توپ، ناامیدکننده ظاهر شدند. آنها نتوانستند فضاها را پیدا کنند که باعث شد مهاجمان کمتر صاحب توپ شوند. برونو گیمارش نقطه مقابل آنها بود. اما او در آن منطقه تنها بود.

وینی جونیور تنها راه نجات برزیل بود. این مهاجم از یارگیری دو نفره (گاهی سه نفره) در سمت چپ مرعوب نشد. به قلب دفاع زد، دریبل زد، برای هم‌تیمی‌هایش سانتر کرد و هر زمان که فرصت شد، شوت زد. و چه شوتی! در دقیقه ۳۰، پاس برونو را دریافت کرد، به داخل محوطه جریمه رفت و یک شوت سنگین مورب زد که هیچ شانسی برای مهار توسط بونو باقی نگذاشت.

وینیسیوس جونیور آنچه را که در شب قبل از اولین بازی در چهره‌اش نمایان بود، نشان داد: تمرکز. او وارد زمین شد و نبض بازی را در دست گرفت. در برخی لحظات، تماشاگران را به حمایت از تیم فراخواند. او نیمه اول بد تیم ملی برزیل را تقریباً به تنهایی جبران کرد (با همکاری برونو گیمارش و داگلاس سانتوس که سمت چپ را به‌ خوبی پوشش داد و اشرف حکیمی را مهار کرد).

اما آن سه نفر نمی‌توانستند به‌ تنهایی از پسِ کل بازی برآیند. پیش از پایان نیمه اول، آنچلوتی با عقب کشیدن کاسمیرو و قرار دادن برونو و لوکاس پاکتا به‌ عنوان یک زوج هافبک (اولی در سمت راست و دومی در سمت چپ)، برخی از مشکلات را برطرف کرده بود. برزیل شروع به فشار بیشتر روی محوطه جریمه تیم ملی مراکش کرد.

در نیمه دوم، تعویضِ بازیکنانی که عملکرد بسیار بدی داشتند، به‌ خودی‌ خود به بهبود وضعیت برزیل کمک کرد. ورود دانیلو، لوئیز هنریکه، ماتئوس کنیا و به‌ ویژه فابینیو، باعث شد برزیل در نبردهای میانه میدان برتری یابد و از سمت راست نیز شروع به حمله کند.

برزیل در نیمه دوم با ایده‌آل بودن فاصله زیادی داشت. اما اگرچه به گل نرسید، عملکرد بهتری داشت. مطمئن‌تر ظاهر شد و تنها اجازه داد دو موقعیت گلزنی برای مراکشی‌ها ایجاد شود (در حالی که در نیمه اول ۱۲ موقعیت داشتند). همچنین موقعیت‌های بیشتری خلق کرد (هفت شوت در چارچوب، در مقابل شش شوت در ۴۵ دقیقه ابتدایی). اما با رویکردی متفاوت، به‌ جای پیشروی با پاس‌کاری، بیشتر روی توپ‌های بلند رو به جلو حساب کرد که با توجه به تعداد کمتر هافبک‌ها و خستگی و گرمای هوا قابل درک است.

مشکل بزرگ‌تر، کیفیت ضربات آخر (تمام‌کنندگی) بود. بدون ایگور تیاگو که مرتکب اشتباهات زیادی شده بود، رافینیا نقش شماره ۹ کاذب را بر عهده گرفت. اگرچه او مشارکت فعالی داشت اما در تصمیم‌گیری‌هایش دچار اشتباه شد که فقط توجه‌ها را به تصمیم آنچلوتی برای استفاده نکردن از اندریک جلب می‌کند. این تصمیم دیگری است که برای مسابقات دور دوم باید مورد بازبینی قرار گیرد.

ایگور تیاگو پس از پایان این بازی گفت: «ایده‌ای که سرمربی از ما خواسته بود در زمین پیاده کنیم، کاملاً روشن بود. ما تمام تلاش‌مان را کردیم اما کمی تمرکز بیشتر کم بود. حالا باید سرمان را بالا بگیریم و به راهمان ادامه دهیم.»