به گزارش ورزش سه، در حالی که هائیتی پس از ۵۲ سال بار دیگر حضور در جام جهانی را تجربه می‌کند، هواداران این تیم شنبه با برپایی یک جشن خیابانی پرشور در مرکز شهر بوستون، حال و هوای خاصی به این شهر آمریکایی بخشیدند. این مراسم در آستانه دیدار هائیتی مقابل اسکاتلند برگزار شد؛ مسابقه‌ای که برای بسیاری از هواداران این کشور اهمیت تاریخی دارد.

در میدان کوپلی بوستون، گروهی از نوازندگان سنتی هائیتی با استفاده از سازهای بادی ساخته‌شده از بامبو و طبل‌های محلی به اجرای موسیقی پرداختند و صدها هوادار نیز با رقص و آواز آن‌ها را همراهی کردند. این در حالی بود که طرفداران اسکاتلند نیز با نوای مشهور نی‌انبان‌های خود در سطح شهر حضور داشتند و فضای ویژه‌ای را پیش از مسابقه رقم زدند.

لاولی پاتریک، یکی از هواداران هائیتی که در میان جمعیت حضور داشت، گفت: «امشب موفق خواهیم شد؛ البته بدون بی‌احترامی به حریف!» او در ۱۴ سالگی هائیتی را ترک کرده و به آمریکا مهاجرت کرده بود و حالا همراه پسر ۱۹ ساله‌اش برای حمایت از تیم ملی کشورش به خیابان‌های بوستون آمده است.

هائیتی که در رده هشتادوسوم رنکینگ فیفا قرار دارد، برای دومین بار در تاریخ خود به جام جهانی رسیده است. تنها حضور قبلی این کشور به جام جهانی ۱۹۷۴ آلمان برمی‌گردد؛ جایی که هائیتی هر سه مسابقه مرحله گروهی خود را واگذار کرد.

با حضور تیم‌های قدرتمندی مانند برزیل و مراکش در گروه سوم، بسیاری معتقدند دیدار برابر اسکاتلند بهترین فرصت هائیتی برای کسب امتیاز در این مرحله خواهد بود. این تیم در سال‌های اخیر با استفاده از بازیکنانی که در لیگ‌های معتبر اروپایی، از جمله لیگ برتر انگلیس، بازی کرده‌اند توانسته کیفیت فنی خود را افزایش دهد.

جام جهانی برای مردم هائیتی تنها یک رویداد فوتبالی نیست. این مسابقات فرصتی فراهم کرده تا میلیون‌ها هائیتیایی، چه در داخل کشور و چه در جوامع مهاجر، برای مدتی از مشکلات و بحران‌های عمیق کشورشان فاصله بگیرند.

بر اساس آمار سازمان بین‌المللی مهاجرت، بیش از ۱.۴ میلیون نفر در هائیتی به دلیل خشونت و بی‌ثباتی آواره شده‌اند. در آمریکا نیز سیاست‌های سختگیرانه مهاجرتی و محدودیت‌های سفر باعث شده بسیاری از هواداران نتوانند برای تماشای مسابقات به ورزشگاه‌ها بروند.

روتزی لویجون، عضو شورای شهر بوستون و فرزند مهاجران هائیتی، درباره این شرایط گفت: «آیا این مسائل روی روحیه مردم تأثیر گذاشته است؟ بله. اما آیا ما را متوقف می‌کند؟ قطعاً نه. ما هنوز اینجا هستیم، هنوز خوشحالیم و همچنان از تیم خود حمایت می‌کنیم.»