به گزارش ورزش سه، جزیره‌ای کوچک در دریای کارائیب با کمتر از ۱۶۰ هزار نفر جمعیت که برای نخستین بار در تاریخ خود به جام جهانی رسیده و حالا عنوان کوچک‌ترین کشور تاریخ این رقابت‌ها را یدک می‌کشد: کوراسائو.

کوراسائو یکی از ۴ تیمی است که امسال برای نخستین بار حضور در جام جهانی را تجربه می‌کنمد. کشوری که از نظر مساحت چند برابر کوچک‌تر از بسیاری از کشورهای حاضر در مسابقات است، اما در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان کنار قدرت‌های سنتی قرار گرفته است.

اما داستان فوتبال در این جزیره از امروز شروع نشده است. تیم ملی کوراسائو سال‌ها با نام آنتیل هلند در مسابقات شرکت می‌کرد و هرگز نتوانست رویای حضور در جام جهانی را محقق کند. پس از انحلال آنتیل هلند در سال ۲۰۱۰ و شکل‌گیری ساختار سیاسی جدید، کوراسائو هم هویت مستقل‌تری پیدا کرد و از سال ۲۰۱۱ دوباره در فوتبال بین‌المللی فعالیت خود را آغاز کرد.

کشوری که بیشتر با بیسبال شناخته می‌شد، تصمیم گرفت برای پیشرفت فوتبال از ارتباط تاریخی خود با هلند استفاده کند. جذب بازیکنان هلندی با ریشه کوراسائویی و همکاری با مربیان سرشناس، بخشی از پروژه‌ای بود که بیش از یک دهه ادامه پیدا کرد.

پاتریک کلایورت بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ هدایت تیم را بر عهده داشت. پس از او گاس هیدینک مدتی روی نیمکت نشست و از سال ۲۰۲۴ هم دیک ادووکات هدایت این تیم را بر عهده گرفت. حضور این نام‌های بزرگ به تدریج جایگاه کوراسائو را در فوتبال منطقه ارتقا داد.

نخستین موفقیت بزرگ در سال ۲۰۱۷ اتفاق افتاد و کوراسائو قهرمان جام ملت‌های کارائیب شد و سپس برای اولین بار به گلدکاپ راه یافت. آنها در ادامه حتی به مرحله یک‌چهارم نهایی گلدکاپ ۲۰۱۹ رسیدند و کم‌کم به یکی از تیم‌های قابل احترام منطقه کونکاکاف تبدیل شدند.

اما نقطه اوج این مسیر، مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ بود. کوراسائو در مرحله دوم بالاتر از هائیتی صدرنشین گروه خود شد و حتی این تیم را با نتیجه ۵ بر ۱ شکست داد. سپس در مرحله بعدی در گروهی دشوار کنار جامائیکا و ترینیداد و توباگو قرار گرفت؛ دو کشوری که سابقه حضور در جام جهانی را داشتند ولی کوراسائوی کوچک نداشت. با این حال کوراسائو بدون شکست از این مرحله عبور کرد. ۳ پیروزی، ۳ تساوی و یک برد مهم ۲ بر صفر مقابل جامائیکا کافی بود تا رویای ۱۵ ساله این کشور به واقعیت تبدیل شود. در پایان آخرین مسابقه، بازیکنان و مردم جزیره جشن تاریخی خود را آغاز کردند.

لئاندرو باکونا، کاپیتان تیم، پس از صعود گفته بود: "هیچ‌کس به ما باور نداشت، اما موفق شدیم." رئیس فدراسیون فوتبال کوراسائو هم جمله‌ای گفت که به شعار این تیم تبدیل شد: "ما شاید از نظر اندازه کوچک باشیم، اما قلب و روح بزرگی داریم."

در کنار این صعود تاریخی، داستان دیک ادووکات هم توجه زیادی را جلب کرده است. مربی ۷۸ ساله هلندی که سابقه هدایت تیم‌های بزرگی مثل هلند، کره جنوبی، روسیه، پی‌اس‌وی آیندهوون، رنجرز و زنیت را در کارنامه دارد، در ماه فوریه به دلیل بیماری دخترش از سمت خود استعفا داد. او در آن زمان گفته بود خانواده برایش مهم‌تر از فوتبال است. اما اتفاقات بعدی مسیر را تغییر داد. فرد روتن که جانشین او شده بود، پس از چند نتیجه ضعیف از جمله شکست برابر چین و استرالیا کنار رفت و ادووکات دوباره به تیم بازگشت.

حالا او در ۷۸ سالگی آماده است تا به عنوان مسن‌ترین سرمربی حاضر در جام جهانی روی نیمکت بنشیند و شاید آخرین فصل از دوران طولانی مربیگری‌اش را تجربه کند.

کوراسائو در جام جهانی کار آسانی پیش رو ندارد. آنها در گروهی دشوار با آلمان، ساحل عاج و اکوادور همگروه شده‌اند. بیشتر بازیکنان این تیم در هلند متولد شده‌اند و تجربه بازی در لیگ هلند را دارند. نام‌هایی مثل تاهیت چونگ، آرماندو اوبیسپو، لئاندرو باکونا، جونیور باکونا و یورگن لوکادیا شناخته‌شده‌ترین چهره‌های این تیم هستند.

شاید کمتر کسی روی صعود کوراسائو حساب باز کند، اما صرف حضور در جام جهانی بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ فوتبال این جزیره محسوب می‌شود. کشوری کوچک که سال‌ها برای رسیدن به این لحظه جنگید و حالا می‌خواهد نشان دهد در فوتبال، گاهی رویاها از جغرافیا بزرگ‌تر هستند.