روزنامه جوان در یاداشتی به واکنش برخی از تندروهای داخل کشور درباره مذاکرات ایران و آمریکا پرداخت. در بخشی از این مقاله آمده است: گروهی هیچ گونه بحث و مذاکره را نمی پذیرند و نمی توانند هضم کنند که مذاکره هم می تواند مانند جنگ و ادامه ی آن باشد. مرتب القا می کنند که در زمان پایان تیرهای پدافند دشمن، آتش بس کردیم و در زمان پایان نفت ذخیره ی جهان، تفاهم! و روی سینه ی دشمن نشسته بودیم و زمان بریدن سر شمر بود و نباید دست از جنگ می کشیدیم.

غیر از خودشان همه را ناآشنا با کینه و عداوت اسراییل و امریکا و نقشه های پیچیده ی آنان می دانند و گمان می کنند اسرار سیاست و رموز عالم را فقط خودشان درک می کنند و باقی کسان در خواب غفلت مانده اند! این افراد حالا احتمالاً به میدان می آیند تا در مردم ناامیدی و تردید ایجاد کنند.

سیاست را باید با زندگی واقعی و جریان حقیقی و ملموس یک ملت تعریف کرد. نمی توان به اسم برخی چیزها که از امریکا دیده ایم و اطمینان داریم آن دشمنی ها ما را رها نمی کند، یکسره علیه هر حرکتی که در مسیر مذاکره می شود، قد علم کنیم. کسانی تجربه ی مذاکرات برجام را به هر تجربه ی پسینی تعمیم می دهند که این آشکارا مغالطه است و ضعف استدلال دارد. مذاکره همیشه به معنای سازش یا از دست دادن ضمانت ها یا فریب خوردن از طرف قلدر و عهدشکن نیست. حکومت ها می توانند همزمان بجنگند و مذاکره کنند. ما نیز همین حالا ابعاد جنگ مان آشکارتر از مذاکره است!

بسیاری از کسانی که نق می زنند، جنگ کنونی را با تمامی ابعادش نمی شناسند. تجربه ی مشخصی نیز از آشنایی با فنون و رموز و راهبردهای جنگی ندارند. اغلب دچار مقایسه اشتباه این جنگ با دفاع هشت ساله می شوند. هرچند آن جنگ هم بدون مذاکره پایان نیافت. در سیاست نیز تنها چیزی را که خوب رعایت می کنند آن است که نفس شان از جای گرم بلند می شود، و کاش فقط همین بود، ولی سیاست، قلمرو نیروها، تفسیرها و کنش ها است.

امریکا و ترامپ مادر پلیدی ها هستند. ترامپ اگر در این جنگ و در این توافق چیزی برای افتخار داشت، شرط اصلی اش حضور شخصی در مراسم امضا بود. او جنگ را باخته و توافق را هم به دلیل اینکه ادامه ی همان جنگ است خواهد باخت. ولی هر توافقی، یک پیروزی مطلق نیست. پیروزی مطلق حتی در جنگ ها نیز به دست نمی آید. این وضع جنگ است، صورت توافق چه بسا از این هم بسیار خشن تر است و نسبتی با پیروزی مطلق ندارد.

پس نه به مذاکرات افتخار کنید و نه به آن تهاجم. به رهبری- که مسلط بر امور است- و به مذاکره کنندگان باید اعتماد کرد و امید بست. این کف انتظاری است که از همگان می رود تا مانع هرج ومرج سیاسی شوند. بدانیم که مذاکره ابزار دفع دشمنی نیست، ابزار مدیریت دشمن است. حتی اگر احتمال موفقیت مذاکره کم باشد، ممکن است هزینه ی امتحان نکردن آن از هزینه امتحان کردنش بیشتر باشد.

سپهر سیاست متافیزیک نیست که حقایق، وقایع را دست نخورده باقی بگذارند. در سیاست، بیان یک حقیقت یا ادعای حقیقت می تواند خود واقعیت را تغییر دهد. به اسم مخالفت با هرگونه مذاکرات و توافق یا برعکس به اسم ناچاری ایران برای تن دادن به توافق، فقط به دشمن سواری داده ایم و بس!