روزنامه خراسان در یادداشتی به توافق احتمالی بین ایران و آمریکا پرداخت. در متن این یادداشت آمده است:

فارغ از این که مفاد توافق احتمالی چه باشد و این که آیا واقعا توافقی امضا شود یا نه، این چند نکته را باید درباره هرگونه توافقی در این مقطع در نظر داشت:

- اول: این صرفاً یک توافق برای پایان دادن به جنگ جاری است، نه توافقی برای حل و فصل نهایی مسائل بین ایران و آمریکا؛ جنگی که آمریکا و اسراییل با هدف نابودی ایران آغاز کردند و به اهداف خود نرسیدند و حالا مجبور به پایان آن از طریق توافق شدند.

- دوم: مسائل بین ایران و آمریکا و خصوصاً ایران و اسراییل، به سطح و مرحله ای از نبرد موجودیتی رسیده است که عملا جز با پیروزی قاطع یکی از دو طرف پایان نخواهد یافت و چیزهایی مثل این مذاکرات و توافقات و... تأثیر خاصی در این مسیر ندارد و صرفاً مرحله ای است که باید طی شود تا به مرحله نبرد نهایی برسیم.

- سوم: کارکرد اصلی این توافق، نه پذیرش حاکمیت ما بر تنگه هرمز است (که بدون توافق نیز به هرحال پذیرفته شده است) نه آزادی دارایی های بلوکه شده ایران و نه هیچ آورده واقعی دیگری که در متن توافق به آن تصریح شده باشد، بلکه کارکرد واقعی آن، به تعویق افتادن نبرد نهایی و تعیین کننده پیروز قطعی است. در واقع کارکرد اصلی آن، فرصت تنفس و بازسازی توان رزم آفندی و پدافندی و آماده شدن برای یک نبرد تمام عیار و بزرگ است. فرصتی که دو طرف از آن به سود خود بهره خواهند برد.