مرتضی نعمت الهی، پیشکسوت مجسمه سازی اصفهانی امروز جمعه 22 خرداماه چشم از جهان فرو بست، او خالق نخستین اثر آبستره شهری در ایران با نام طیران بود.

به گزارش ایرنا، مرتضی نعمت الهی در سال 1324 در اصفهان به دنیا آمد. او فوق لیسانس زیباشناسی، دانشگاه سوربن در پاریس (ناتمام) و لیسانس مجسمه سازی از دانشکده هنرهای زیبای تهران را داشت.

چندین بی ینال و نمایشگاه های انفرادی و گروهی در تهران، پاریس و اصفهان را در کارنامه حرفه ای خود داشت، همچنین چندین اثر فضای شهری در اصفهان، تهران و کرج حاصل کار نعمت اللهی هستند. عضویت در هیات انتخاب دومین دوسالانه مجسمه های شهری نیز از دیگر فعالیت های این هنرمند محسوب می شوند.

مجسمه های شاخصی از او همچون مجسمه شیخ بهایی، فردوسی و علی اکبر اصفهانی در اصفهان در مکان های مختلف در معرض تماشا قرار گرفته است.

مجسمه طیران که تداعی کننده حس پرواز است و به گفته این هنرمند فقید حالت شعله شمع را دارد، از معروف ترین آثار مرتضی نعمت الهی است، اولین مجسمه آبستره ای بود که سال 1372 در اصفهان و ایران در فضای عمومی قرار داده شد و نویددهنده حرکت هنر شهری و فیگوراتیو به سمت آبستره بود.

بزرگ ترین دستاورد این هنرمند از تحصیل و آشنایی با اندیشمندان و هنرمندان بسیاری همچون یوسف اسحاق پور، فریدون رهنما و امیرحسین آریان پور، یادگیریِ روشمندی و روش تحقیق در مجسمه سازی است. اتخاذ مجسمه سازیِ روشمند از مهم ترین ویژگی های آثار مرتضی نعمت الهی است. درواقع فضای زیستی هنرمند به عنوان دستمایه اثر هنری با مباحث متدلوژیک پیوند یافت. او با مطالعات و تحصیلات در زمینه زیبایی شناسی و فلسفه هنر توانست روشمندی در ساخت آثار تجسمی را با فضای زیستی و مباحث شهری همسو کند.

او در سال 1392 طی مصاحبه ای گفته بود؛ در رابطه با مجسمه های شهری و کلا در مورد شهر نه اینکه تعریفی وجود ندارد، چرا در کتاب ها شهر تعریف دارد ولی اینجا با وجود اینکه ما تحصیل کرده زیادی در این زمینه داریم، اما پنداری قرار نیست چیزی جای خودش دارد. متولیان ما نمی دانند یا شاید هم می دانند، که شهر جدای از آدم هایش یک موجود زنده است و سیر تحولی اش را ادامه می دهد و بر اساس گذشته و حال نیازمندی هایش تغییر می کند و مناسبات آدم ها تغییر می کند و یک شهر از تمام اتفاقات دنیا تاثیر می گیرد و تاثیر می گذارد.

ما امروزه ناگزیر هستیم در مقابل شهرهای بزرگ دنیا و اینکه علم و تکنولوژی و مصالح همه به یک جایی رسیده اند، از کارشناسان برای هر کاری استفاده کنیم، چون این دستاوردها کارشناسی شده اند و کارشناسان اجرایی متناسب با خودش را می خواهد. من نمی دانم مدیران ما بر چه ظوابطی مدیراند و کارشناسان که بعضی شان بهترین اند وقتی قرار است عمل شود کجا هستند، گویی هیچ چیز قرار نیست سر جای خودش را باشد.