عدنان طاهری، کارگردان مستند هوران که در نوزدهمین جشنواره سینماحقیقت حضور داشت، در گفتگویی به ارائه توضیحاتی درباره موضوع این مستند پرداخت.

به گزارش مهر، عدنان طاهری گفت: در دل جنوب جایی که زمین و آب در هم تنیده اند، تالاب های شادگان و هورالعظیم قرن ها میزبان پرندگان مهاجر، ماهیان کمیاب و زندگی پرشور مردم بومی بوده اند. اما امروز، سایه بحران بر آن ها افتاده است. صیادانی که به جای تور و قایق چوبی، شوکرها و دستگاهای برقی به دست گرفته اند، زندگی زیر آب را به سکوت می کشانند. از دل خاطرات تلخ جنگ ایران و عراق تا سال های خشکسالی و کاهش آورد آب، این سرزمین زخمی شده است. در کنار این همه، امیدی کوچک در گردشگری و آگاهی بخشی نهفته است. این مستند با سفر به قلب تالاب ها، داستانی از گذشته پرافتخار، حال پرچالش و آینده ای نامعلوم روایت می کند.

او ادامه داد: من خود فرزند همان منطقه هستم و از کودکی من تا حالا، تغییرات زیادی در این محیط زیست شکل گرفته است. تعداد نخل های شادگان به 5 میلیون اصله می رسید اما الان متأسفانه به دلیل احداث سدها و توزیع نادرست و حق آبه تالاب و رودخانه هایی که به تالاب منتهی می شوند، بیشتر این نخل ها از بین رفته اند. متأسفانه بعد از خشکسالی های اخیر و ارائه نشدن درست حق آبه، وضعیت اسفناک شده است. صید غیرقانونی نیز ضربه بزرگ دیگری بر محیط زیست منطقه زده است. در طول تولید مستند هوران برای اینکه بتوانیم واقعیت این شکار غیرقانونی ماهیان را که با شوکر انجام می شود به تصویر بکشیم، ماه ها تلاش کردیم تا ارتباطی به دست بیاوریم و نهایتا با پرداخت رشوه به شکارچیان، با آنان همراه شدیم و چگونگی این صید را که مخرب طبیعت، حیوانات و حتی آب دریاچه است به تصویر کشیدیم و مستندسازی کردیم.

این کارگردان در رابطه با چگونگی روایت اثر عنوان کرد: مستند ما یک دریچه به تاریخچه تالاب های شادگان و هورالعظیم می زند و به خشکسالی، بی آبی، جنگ و خیلی از امور اشاره می کند. در مواجهه با این مسئله ها، روایت مستند ما به صورت شخص اول و از دید خود تالاب هاست. همچنین یک سری مصاحبه های موجز و کوتاه با مردمی که کنار تالاب زندگی می کنند انجام داده ایم. تصاویر تالاب قاب های زیبایی دارد و از تصاویر هوایی استفاده زیادی کردیم. یک سری آرشیو قدیمی هم داشتیم که بیشترشان را از فیلم مستند حمید تمجیدی با نام هوردورق که در حوالی سال 60 ساخته بود برداشته ایم. دستیابی به آرشیو با کیفیت بسیار دشوار بود و برای یک تصویر خاص، حدود 6 ماه منتظر ماندم تا بتوانم به دستش بیاورم.

او با اشاره به تجربه حضور در جشنواره سینماحقیقت اظهار کرد: در سال 96 با مستندی دیگر به نام شیخ حاتم در جشنواره حقیقت حضور داشتم و باید بگویم که آن موقع کیفیت جشنواره بسیار بهتر از الان بود و متأسفانه یک سری سیاست ها عوض شده است. نمی توانیم منکر این باشیم که فیلم در جشنواره دیده می شود و فرصت خوبی است، اما در نسبت با توقع ما شهرستانی ها که کمتر با آنجا آشنایی داریم، این طور حس می شود که واقعاً چندان هم به فیلم ها کاری ندارند و بیشتر به کارگردان هایی که از شهرت بیشتری برخوردارند توجه می شود. البته هر سال سیاست جشنواره با سال قبل متفاوت است و نمی شود به شکل کلی قضاوت کرد.

طاهری در پایان با گلایه از نبود حمایت نهادها از مستندهای دغدغه مند گفت: حمایت از فیلمسازان مستقلی مثل ما که از جیب خودمان هزینه می کنیم و خودمان کار را انجام می دهیم، بسیار کم است. فیلم را برای جاهای مختلفی فرستادم؛ جاهایی مانند مرکز گسترش سینمای مستند، خانه مستند و سازمان های دیگر. مسئولان خود شهرستان و خوزستان اساسا به این مسائل نگاه نمی کنند و محیط زیست آخرین دغدغه فکری آن هاست. خود مسئولان سازمان هایی مانند مرکز گسترش هم که باید حمایت کنند متأسفانه کاری انجام ندادند. در نهایت توانستیم با انجمن سینمای جوانان آبادان همکاری کنیم؛ آن ها 50 درصد هزینه فیلم را تقبل کردند هرچند که هنوز پرداخت نشده است. این مسئله دلسردکننده است و ما را از ادامه دادن به شکلی که باید بازمی دارد.