احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود در یادداشتی با عنوان نوشدارویی پیش از مرگ سهراب! نوشت: توافق به دست آمده است. حفظ و تداوم آن در برابر مخالفان غیورش همچنان وظیفه ای دشوار اما از جنس ضرورت است.

توافق را می توان پیروزی شجاعت بر ترس، مسئولیت بر بی مسئولیتی، واقع بینی بر توهم و در یک کلام حفظ ملت-دولت از تهدیدهای وجودی دانست.

این توافق اگر چه نه در اوج نقطه ی طلایی، حداقل در دامنه ی نقطه ی طلایی صورت گرفت و اگر بیش از این به تأخیر می افتاد مُلک و مملکت و منطقه و چه بسا بخش بزرگی از جهان به چنان چاه عمیقی فرو می افتاد که مردم منطقه و فرزندان خود ما تا چند نسل، روی امنیت و رفاه و آسایش را نمی دیدند و به عذابی الیم در همین جهان گرفتار می آمدند، البته اگر نسلی باقی می ماند!

از این جهت توافق از منظر خرد معطوف به تداوم وجود و بقا، امری بسیار مهم و بی نهایت ارزشمند است و از همه ی کسانی که به شکل گیری آن کمک کرده اند باید سپاسگزار بود.

کسانی که به هر دلیلی و با هر ادعایی مخالف توافق بودند و هستند، در صورت برخورداری از هر سطح از صداقت، در حد ترسناکی با ارزش زندگی فردی و جمعی و اهمیت آن در این دنیا بیگانه اند و واقعاً خداوند تا این لحظه به دادمان رسیده است که نتوانستند بر اوضاع کشور غلبه کنند.

توافق جام زهر نیست که برخی دست اندرکاران و حامیان آن بخواهند با لحن و کلامی خجالتی از آن دفاع کنند. توافق در این مرحله نه فقط برای کشور ما که برای کل خاورمیانه و جهان عرب و اسلام یک نوشداروی پیش از مرگ سهراب است و باید با سربلندی و افتخار از آن دفاع شود. این مخالفان توافق اند که باید با شرمساری دلایل تمایل خود به ویرانی نهایی منطقه را توضیح دهند.

با امضای توافق و نهایی شدن تمام مراحل آن، کشور ما وارد دوران تازه ای از حیات خود خواهد شد که مدیریت آن در دو سطح دولت و جامعه، به احساس مسئولیت عمیق و شناخت همه جانبه ی اوضاع و پرهیز از هر نوع خودخواهی شخصی و گروهی و جناحی نیاز دارد.

بنابراین تک تک ما شهروندان ایرانی مسئولیم و نباید اجازه دهیم که فرصت ناشی از توافق برای ساختن کشور با نزاع های بی حاصل و خودنمایی های مرسوم و تحریکات بی ثبات ساز از دست برود.

به رغم همه ی مصائب، خداوند تا اینجا به همه ی ما در این منطقه رحم و کمک کرده است. به امید آنکه رحمتش را بر کشور و منطقه ی ما توسعه و گسترش دهد.