فرارو محسن صالحی خواه؛ روز دوشنبه، فراخوانی در شبکه های اجتماعی منتشر شد که مردم را به حضور در مقابل ساختمان مجلس شورای اسلامی و اعتراض به تعطیلی پارلمان دعوت می کرد. دعوت نامه ای که در همان نگاه اول آشنا به نظر می رسید و زمانی که تکه فیلم هایی از بخش های مختلف این تجمع به شبکه های اجتماعی راه پیدا کرد، مشخص شد جمعی ثابت و خاص سازمان دهنده این گردهمایی هستند.

به گزارش فرارو، از تقاطع خیابان مجاهدین اسلام و شهید آجانلو می شد تعدادی پرچم را دید که در دو طرف خیابان تکان می خوردند. صحنه ای که در 100 روز گذشته بارها در نقاط مختلف شهرها دیده ایم، اما این مورد به خصوص متفاوت از نمونه های مشابه بود. ساعت از 22 سه شنبه شب گذشته بود که خودم را به مجلس در بهارستان رساندم.

برخلاف تجربیات پیشین، این بار جمعیت تجمع کنندگان به مقابل ساختمان اصلی هدایت شده بودند و از بیمارستان شفا یحیاییان در ضلع شرقی مجلس فاصله داشتند. نیروهای پلیس یونیفورم پوش یا لباس شخصی در ضلع شمالی خیابان مجاهدین مستقر بودند و تجمع را زیر نظر داشتند. نیروهای معمول یگان انتظامی حفاظت از مجلس (یگان انتظامی شهید مدرس) نیز اطراف جمعیت حاضر بودند. پلیس، بعد از هماهنگی اولیه در محل، مخالفتی با تهیه گزارش از تجمع نداشت.

در آن ساعت، جمعیتی حدود 100 تا 200 نفر از مردم در تجمع حضور داشتند و در دو طرف خیابان پرچم می چرخاندند، پلاکاردهای دست نوشته را نگه می داشتند و شعارهایی را که از بلندگو پخش می شد تکرار می کردند. در میان پرچم ها می شد پرچم جمهوری اسلامی ایران، حزب الله و پرچم های قرمزی با عبارت یالثارات الخامنه ای را دید.

گاهی نیز که فرد شعاردهنده می خواست نفسی تازه کند، یکی از همان افراد شرکت کننده کار را دست می گرفت و شعارها را با صدای بلند فریاد می زد. اعتراض اصلی آن ها به سه چیز بود: مذاکرات، تعطیلی مجلس و مدیریت موضوع مذاکرات توسط محمدباقر قالیباف، رییس مجلس.

مجلس چرا تعطیله؟ ترجیع بند شعارهایشان بود و به ترتیب با جملاتی مثل مجلس که یک نفر نیست ، مرگ بر سازشگر ، دیکتاتوری هنر نیست ، کجان نماینده ها و کجان حقوق بگیرا ترکیب می شد.

تا قبل از این که اصل تجمع آغاز شود، فضا به همین شکل بود. شعارهای دیگر هم حول محور دیپلماسی ذلت، عامل قتل رهبر ، دیپلماسی ذلت، عامل قتل ملت ، مرگ بر منافق ، هم غزه، هم لبنان، جانم فدای ایران ، منافق بی ریشه، تهران دمشق نمی شه ، با قاتلان رهبر مذاکره نداریم ، قالیباف حیا کن، کودتا رو رها کن ، ای عباس عراقچی، پس خون رهبرم چی؟ و قالیباف، عراقچی، پس خون رهبرم چی؟ می چرخید.

در شبکه های اجتماعی دیده بودم که مهری طالبی دارستانی، چهره اصلی این تجمع است. فردی که در شبکه های اجتماعی با مواضع تندش شناخته می شود، در دولت سیزدهم مدتی یکی از مدیران وزارت کار در دوران حجت الله عبدالملکی بود، در ستاد امر به معروف و نهی از منکر مسئولیت داشت، مبدع کلینیک ترک بی حجابی بود و سازمان دهنده تجمعات مشابه در سال های اخیر در میدان پاستور، مقابل مرکز ملی فضای مجازی و مقابل مجلس با موضوعات حجاب، عزل ظریف و رفع جزیی فیلترینگ در دولت پزشکیان بوده است.

قبل از این که تجمع به صورت رسمی شروع شود و سخنران اول میکروفون را در دست بگیرد، از چند نفر سراغ طالبی دارستانی را گرفتم، اما جواب همه این بود که خانم طالبی هنوز نیامده اند.

هرچه چشم چرخاندم، او را در بین خانم ها هم ندیدم. اما چهره های آشنای دیگری به چشمم خورد که آن ها را در تجمعات دیگر دیده بودم؛ آن هایی که حضور داشتم و گزارش تهیه کردم و چه آن هایی که فیلم و عکسشان در رسانه ها منتشر شده بود. جمع کوچکی که برگزارکننده هستند، سخنران ها را اعلام می کنند، وظیفه تنظیم سیستم صوتی را بر عهده دارند، جمعیت را ساکت یا شعارها را هدایت می کنند.

مرد میانسالی که روی یکی از سکوهای روبه روی ورودی ساختمان مجلس نشسته بود و پرچم به دست داشت، داوطلبانه به سؤال هایم پاسخ داد. او گفت: ما به این معترضیم که مجلس همزمان با حضور مردم کف خیابان تعطیل شده است. در حالی که دولت باید با نظارت مجلس کارهایش را انجام دهد. این تعطیلی فرصتی ایجاد کرده که دولت و بسیاری از فرصت طلبان هر طور می خواهند، سازشان را کوک کنند. بسیاری از معاهده ها، قراردادها و توافق ها باید به تصویب مجلس برسند و این تعطیلی غیرقانونی مجلس، خلأ بی قانونی به وجود آورده است. یکی از دلایلی که مردم خشمگین هستند و اعتراض دارند، این تعطیلی غیرقانونی مجلس است.

از او درباره مذاکراتی که در جریان است پرسیدم و جواب داد: ما زمانی مذاکرات را می پذیریم که رهبرمان از آن حمایت کنند. در حال حاضر بندهای مذاکره از سوی رهبری تعیین شده، اما متأسفانه در پیش نویس ها، گفت وگوها و تبادل پیام ها به هیچ کدام از آن ها اشاره نمی شود. پس عملاً به شروط رهبری توجه نمی شود. به این خاطر مردم با مذاکرات مخالفند. مردم با ادامه جنگ موافق ترند، چون استمهال و آتش بس جز ضرر برای کشور هیچ عوایدی ندارد. دو یا سه ماه دیگر باید منتظر حمله شدیدتر باشیم. اگر یورش دوباره شکل بگیرد، قطعاً هزینه سنگین تری باید ملت ما بپردازد.

این فرد گفت: حمله دیروز شروعش خوب، اما پایانش با دریافت سه میلیارد دلار، سخیفانه بود. مگر ما گدازاده هستیم که بتوانیم با سه میلیارد دلار کشورمان را اداره کنیم؟ نکته بعدی این است که چرا مردم ما نباید از این گونه توافقات یک طرفه و غیرقانونی اطلاع داشته باشند؟

او به خبر تأییدنشده ای اشاره می کرد که روز دوشنبه در رسانه ها به نقل از شبکه کان اسراییل منتشر شد؛ خبری مبنی بر این که پروازی از امارات به تهران حامل 3 میلیارد دلار از دارایی های ایران بود و این تحویل در ازای توقف حملات صورت گرفت.

قبل از این که سخنران اول میکروفون را دست بگیرد، روحانی جوانی که عمامه مشکی به سر داشت، تریبون را در دست گرفت و چند دقیقه ای برای مردم حاضر مقابل مجلس سخنرانی کرد و تأکید داشت 3 نکته مهم را باید با آن ها در میان بگذارد.

او ابتدا به موضوع تجمعات سال گذشته این گروه مقابل مجلس برای پیگیری ابلاغ قانون عفاف و حجاب پرداخت و تأکید کرد که آن زمان جمعیت آن ها را با چند بهانه متفرق کردند؛ از جمله این که نزدیک بیمارستان بودند. به همین دلیل از حاضران خواست مراعات کنند تا گزک به دست منافق ندهند.

سپس به این موضوع پرداخت که بهانه دیگر این بود که شعارهایشان وحدت شکن است. بنابراین از حاضران درخواست کرد که مانند مسئولانی که دم از حمایت از رهبری و شروط ده گانه می زنند اما دوپهلو عمل می کنند، شعارهایشان دوپهلو باشد و صراحت به خرج ندهند. اگر هم خواستند صراحت داشته باشند، آن را با سیاست استفاده کنند که به خاطر این شعارها محکوم نشوند. به زعم او، معترضان باید با کسانی که با آن ها این گونه (دوپهلو) برخورد می کنند، دوپهلو رفتار کنند و گزک دستشان ندهند.

این سخنران همچنین از مردم خواست تجمعات را رسانه ای کنند؛ چون در تجربیات قبلی، جمعیت داشتند اما رسانه نداشتند.

سپس گفت: خدا رحمت کند مرحوم شهید رییسی را که ریاست مجلس فعلی در دوران ایشان بسیار وزرا را حذف، استیضاح و نابود کرد. اما در دوران فعلی وفاق حداکثری وجود دارد. خیلی مهم است که این مطالب را تا جایی که می توانید در میان اطرافیان خود رسانه ای کنید و آن ها را به اینجا دعوت کنید. چون در میان ساحات خودمان وحدت نداریم، دشمن ما در لباس دوست می آید و ما را به تفرقه دعوت می کند.

او در بخش دیگری از صحبت هایش به این موضوع اشاره کرد که در جریان جمع کردن تحصن آن ها برای موضوع حجاب مقابل مجلس در سال گذشته، بعضی از خانم ها با ون به حوالی عوارضی تهران ـ قم منتقل و به گفته او مقابل حرم آیت الله خمینی رها شدند. موضوعی که آن زمان در شبکه های اجتماعی بسیار پربازدید شد و پلیس نیز توضیحاتی درباره آن ارائه کرد.

شروع رسمی مراسم با اعلام سخنرانی محمدحسن قدیری ابیانه، فعال سیاسی و دیپلمات سابق، همراه بود. ما پیش از این تجمعات این گروه در میدان پاستور (اعتراض به انتصاب ظریف در دولت پزشکیان در سال 1403) و همچنین تجمعات مربوط به حجاب مقابل مجلس را پوشش داده بودیم.

در آن تجربیات، هیچ وقت این موضوع مشاهده نشد که تجمع کنندگان نسبت به صحبت های سخنران اعتراض کنند یا با یکدیگر به بحث و جدل بپردازند. اما در تجمع شامگاه سه شنبه مقابل مجلس، این اتفاق ها رخ داد.

قدیری ابیانه با این که در میان فعالان سیاسی و تحلیلگران تندرو محسوب می شود، در بخشی از صحبت هایش با اعتراض تند حاضران در تجمع مواجه شد.

این سخنران بر این موضوع تأکید داشت که راه ایجاد بازدارندگی و تضمین عدم حمله مجدد آمریکا به ایران، این است که ناوهایشان غرق و نیروهایشان خوراک کوسه ها شوند.

قدیری ابیانه همچنین گفت در هر بار مذاکرات آمریکا، آیت الله خامنه ای، رهبر انقلاب، با این کار مخالف بودند اما چون اصرار رؤسای جمهور را دیدند، موافقت کردند و شروطی را گذاشتند که نه در گذشته و نه امروز رعایت نشده است.

این دیپلمات پیشین در بخش دیگری از صحبت هایش به این موضوع اشاره کرد که اگر برای تشکیل جلسات مجلس نگرانی امنیتی وجود دارد، جلسات می تواند در نقاط امن دیگر مانند تونل های مترو برگزار شود. در این زمان برخی از حاضران گفتند [اگر نمایندگان در حملات کشته شوند] جایگزین شان می کنیم که این اظهارات با مخالفت سخنران روبه رو شد.

او تأکید کرد که جلسات صحن علنی مجلس با حفظ امنیت نمایندگان باید برگزار شود. قدیری ابیانه در بخش دیگری از سخنرانی خود به موضوع دستگیری ها و محاکمه ها پرداخت و اظهار تأسف کرد که تعداد اعدام ها از دستگیری ها کمتر بوده است.

قدیری ابیانه تقریباً سخنانش را با اعتراض حاضران به پایان رساند و تریبون را تحویل داد. چند دقیقه قبل از آن، کامران غضنفری، یکی از اعضای تندروی مجلس و نماینده تهران، به جمع اضافه شده و کنار او ایستاده بود. زمانی که او خواست صحبتش را شروع کند، این زمزمه از میان جمعیت شنیده شد که این خوبه، انقلابیه! و همه منتظر ماندند که غضنفری سخنرانی اش را آغاز کند. صحبت های او دو محور اصلی شامل تعطیلی مجلس و مذاکرات را در بر می گرفت.

نماینده تهران در بخش دیگری از صحبت هایش به موضوع اصرار دولت ها بر مذاکره با آمریکا برای رفع تحریم ها و برگشت پول های بلوکه شده و دیگر اهداف اشاره کرد و تأکید داشت که آیت الله خامنه ای این اجازه را می دادند تا دولت ها بفهمند این مسیر به نتیجه نمی رسد و فایده ای ندارد.

او سپس در حال تشریح چرخه مذاکره/جنگ در سال 1404 بود که حوالی ساعت 23، یک کامیون مجهز به بلندگو سر رسید و مشخص شد که به دعوت برگزارکنندگان به آنجا آمده است و به قول آن ها نیروی کمکی رسید. کامیون، استیج و سیستم صوتی آن، جای تیبای صندوق دارِ نمره اصفهانِ سفیدی را که سیستم صوتی کوچکی را با خود آورده بود، گرفت.

صحبت های غضنفری هم در بخش هایی با تشنج و اعتراض حاضران همراه بود؛ به خصوص در بخش هایی که به موضوع تعطیلی مجلس می پرداخت. او همچنین دو بار به این موضوع اشاره کرد که در انتخابات اخیر هیئت رییسه مجلس رأی نداده است.

غضنفری صحبت هایش را در استیج سیار پشت کامیون ادامه داد؛ جایی که یک روحانی دیگر، با کاور استتار جنگل مرسوم نیروهای بسیج و چفیه، جمعیت را مدیریت و شعارها را هدایت می کرد.

ساعت تقریباً به نیمه شب نزدیک می شد که وقت ترک کردن تجمع رسید. با نگاهی به اطراف می شد دید که جمعیت افزایش پیدا کرده است. در میان صحبت های کامران غضنفری، صدای بلندگوهای پشت یک وانت به گوش رسید و روحانی مجری برنامه گفت: این عزیزان به دعوت ما به اینجا آمدند.

خودروهای پرچمداری که همراه با وانت جلودار به مقابل مجلس رسیده بودند، دو طرف خیابان مجاهدین اسلام و کمی هم در خیابان مصطفی خمینی پارک شده بودند. بخشی از آن ها در دو طرف خیابان پرچم هایشان را تکان می دادند و بخشی دیگر به جمعیتی اضافه شده بودند که مقابل کامیون جمع شده بود.

شاید در زمان ترک تجمع، حدود 300 تا 400 نفر به صورت پراکنده و متراکم در این دو جبهه ایستاده بودند. بعد از تمام شدن صحبت های نماینده تهران، پرسش و پاسخ ها آغاز شد. با این که مجری برنامه می گفت از دادن میکروفون به پرسشگران به خاطر ملاحظاتی که دارد معذور است، اما چند ثانیه بعد از شنیده شدن این صحبت، صدای پرسشگر از بلندگوها می آمد.

انتهای خیابان مجاهدین اسلام، جایی که تابلوی سازمان برنامه و بودجه در یک سو و تابلوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سمت دیگر دیده می شود، در شمال خیابان چند نفر مسلح که کاروان پرچمداران را همراهی می کردند ایستاده بودند و در سمت جنوب خیابان، مماس با پیاده روی مقابل مجلس، جایی بود که موتورهای تریل پلیس کنار هم پارک شده بودند. زمانی که موتور را روشن کردم و از خیابان مجاهدین بیرون رفتم، کامران غضنفری هنوز داشت به سؤال های مردم پاسخ می داد، هرچند صدایش دورتر و دورتر می شد.