قایقی که لئوناردو داوینچی طراحی کرده بود پس از بسته شدن یک پل و افزایش ترافیک دوباره مورد توجه قرار گرفته است. این قایق مسافربر الگویی از حمل ونقل پایدار است و تنها با استفاده از جریان رودخانه کار می کند.

به گزارش یورونیوز، روی رود آدا در لمباردیا، بیش از 500 سال است که یک قایق مسافربر دو کرانه رودخانه را به هم وصل می کند. این همان کشتی لئوناردو است، قایق دوره رنسانس بدون موتور که در سال 1513 به دست لئوناردو داوینچی طراحی شد.

امروز این قایق شهر ایمبرزاگو در استان لکّو را به ویلا د آدا در ساحل متعلق به استان برگامو متصل می کند. این آخرین نمونه فعال از این نوع است.

این وسیله که پنج قرن در خدمت بوده، تا اواخر قرن هجدهم مردم و کالا را میان دوک نشین میلان و جمهوری ونیز جابه جا می کرد ؛ دو واحد سیاسی ای که در آن زمان مرزهایشان با رود آدا از هم جدا می شد.

با وجود نامش که این تصور را ایجاد می کند که خود لئوناردو داوینچی این کشتی را طراحی کرده، این نوع وسیله پیشتر و در قرن پانزدهم هم رواج داشت . اما این قایق آن قدر لئوناردو را مجذوب کرد که آن را در طرحی با عنوان منظره آدا با جزییات یک کشتی مسافربر جاودانه کرد؛ طرحی که در مجموعه سلطنتی قلعه ویندسور در بریتانیا نگهداری می شود.

لئوناردو داوینچی، منظره آدا با جزییات یک کشتی مسافربر ، 1513-1511

مدیریت کشتی پس از آن که دست به دست میان چند خانواده اشرافی چرخید، سرانجام به شهرداری ایمبرزاگو رسید. روی رود آدا پنج قایق از این نوع وجود داشت، اما از سال 1889 رفته رفته از دور استفاده خارج شدند ؛ زمانی که نخستین پل در پادرنو د آدا ساخته شد و جابه جایی با کشتی را غیرضروری کرد.

نمونه ایمبرزاگو آخرین مورد باقی مانده است.

از جمله کسانی که با این قایق از آدا عبور کرده اند، آنجلو جوزپه رونکالی هم بوده است؛ پیش از آن که به پاپ ژان بیست وسوم تبدیل شود. این پاپ که اهل همین منطقه بود، معمولا در جریان زیارت هایش به زیارتگاه بانوی ما در جنگل ایمبرزاگو از این کشتی استفاده می کرد.

رفت وآمدکنندگان روزانه در لمباردیا از اوایل مه دوباره سراغ این کشتی آمدند؛ زمانی که پل بریویو، یکی از معدود راه های ارتباطی میان دو ساحل در این منطقه، برای انجام پروژه عمرانی که تا سال 2027 ادامه خواهد داشت، بسته شد.

ترافیک روی پل مجاور سن میکله، در سه کیلومتری آن، افزایش یافته و در ساعات اوج تردد، به صف هایی دو کیلومتری و روزانه هشت هزار وسیله نقلیه می رسد.

این کشتی که پیشتر فقط آخر هفته ها و به عنوان یک کنجکاوی گردشگری در خدمت بود، حالا به فرصتی برای فرار از ترافیک تبدیل شده است. از زمان بسته شدن پل، زمان فعالیت این قایق به روزهای کاری هفته نیز گسترش یافته است.

جیانپائولو گرافانیو به اسوشیتدپرس گفت: در حال حاضر این سریع ترین سیستم است، اما از همه مهم تر خوشایندترین، چون سه دقیقه آرامش به شما هدیه می دهد. او از زمان بسته شدن پل، رفت وآمد با دوچرخه و استفاده از این کشتی را آغاز کرده است.

اداره این کشتی بر عهده یک گروه داوطلب محلی است. در میان آنها سه جوان 20 ساله ، دانشجوی رشته های مهندسی و اقتصاد، یک بازنشسته و شهردار ایمبرزاگو، فابیو ورگانی، حضور دارند.

ماسیمو زویا، یکی از داوطلبان، توضیح داد: این وسیله نقلیه ای است که 500 سال است وجود دارد و همیشه دو ساحل آدا را به هم وصل کرده است. او افزود: امروز این کشتی دوباره به کارکرد اصلی خود بازگشته است؛ یعنی برقرار کردن ارتباط میان دو جامعه ای که در دو سوی رودخانه زندگی می کنند.

این قایق یک وسیله کاملا سازگار با محیط زیست و بدون اثر زیست محیطی است، زیرا بر اساس جریان رودخانه و بدون موتور و سوخت کار می کند.

این بارج چوبی با کابل فولادی ای (که در گذشته طناب بود) که میان دو ساحل آدا کشیده شده، مهار شده است . برای حرکت، فردی که پشت سکان است طنابی را می کشد تا قایق را به سمت مرکز رودخانه بچرخاند. سپس متصدی کشتی آن را به صورت مورب نسبت به جهت جریان رود قرار می دهد و همین جریان آب است که آن را به سوی ساحل دیگر می راند.

نیروی آب به پهلوی وسیله فشار می آورد و آن را بر اساس اصل تجزیه نیروها به جلو می راند؛ اصلی که نبوغ لئوناردو را نیز مجذوب خود کرده بود.

برای راه اندازی کشتی تنها به یک نفر نیاز است و عبور از رود حدود پنج دقیقه طول می کشد .

این سکو توان جابه جایی عابران پیاده، دوچرخه، موتورسیکلت و خودرو را دارد. بلیت برای هر نفر 1٫5 یورو است (برای خودرو 3٫5 یورو). در صورت وزش باد، این سرویس متوقف می شود.