شب گذشته در حالی تصاویر خاطره انگیز تیم ملی ایران از جام های جهانی روی آنتن رفت که صدای عادل فردوسی پور از گزارش برخی مهم ترین مسابقات تاریخ فوتبال ایران حذف شده بود. بازی هایی که میلیون ها ایرانی آنها را با صدای فردوسی پور به خاطر می آورند، ناگهان با صدایی دیگر پخش شدند؛ گویی قرار است بخشی از حافظه جمعی فوتبال ایران بازنویسی شود.

مسأله البته فقط عادل فردوسی پور نیست. سال هاست ورزش ایران شاهد نوعی برخورد عجیب با چهره هایی است که محبوبیت آنها از مرزهای معمول فراتر رفته است. یک روز نوبت به علی دایی می رسد؛ اسطوره ای که هنوز بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی آسیاست. روز دیگر رسول خادم در جایگاهی قرار می گیرد که انگار سال ها افتخارآفرینی او برای کشتی ایران به فراموشی سپرده شده است.

واقعیت این است که محبوبیت را نمی توان حذف کرد. همان طور که نمی توان خاطره گزارش ایران و مراکش یا ایران و آرژانتین را از ذهن میلیون ها نفر پاک کرد. مردم آن لحظات را با صدای فردوسی پور به یاد دارند؛ همان طور که گل های تاریخی تیم ملی را با نام علی دایی و افتخارات کشتی را با رسول خادم به خاطر می آورند. همان طور که نمی شود بازی حماسی ایران و استرالیا را بدون گزارش جواد خیابانی در ذهن تصور کرد.

مشکل دقیقاً از همین جا آغاز می شود؛ جایی که به جای استفاده از سرمایه های اجتماعی، تلاش می شود آنها نادیده گرفته شوند. در حالی که بسیاری از کشورها برای ساختن چهره های ملی هزینه می کنند، ما گاهی با کسانی که سال ها برای این کشور افتخار آفریده اند، چنان رفتار می کنیم که انگار حضورشان مسئله است.

شاید بتوان صدای یک گزارشگر را از یک آیتم تلویزیونی حذف کرد. شاید بتوان نام یک قهرمان را کمتر بر زبان آورد. اما واقعیت این است که حافظه جمعی مردم با این تصمیم ها تغییر نمی کند.