به گزارش "ورزش سه"، رسانه معروف کووورة در گزارشی نوشته است حسام حسن با رساندن تیم ملی مصر به جام جهانی ۲۰۲۶، نخستین مأموریتی را که از او خواسته شده بود با موفقیت انجام داد، اما مأموریت اصلی تازه در جام جهانی آغاز می‌شود. در مرحله مقدماتی، زمان کافی برای جبران اشتباهات وجود دارد، اما در جام جهانی سه مسابقه می‌تواند حاصل سال‌ها تلاش را تعیین کند. آمار حسام با تیم ملی مصر قابل دفاع است، اما تجربه نشان داده موفقیت در تورنمنت‌های بزرگ فقط با انگیزه، شور و انضباط جمعی به دست نمی‌آید.

حسام حسن دومین مربی مصری تاریخ است که پس از محمود الجوهری، تیم ملی این کشور را به جام جهانی رسانده است. او مصر را بدون شکست رسمی به جام جهانی ۲۰۲۶ و جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۵ رساند و در جام ملت‌ها نیز تا نیمه‌نهایی پیش رفت. با این حال، جام جهانی با مقدماتی یا حتی جام ملت‌های آفریقا تفاوت دارد و همین مسئله باعث می‌شود سبک همیشگی او زیر ذره‌بین قرار بگیرد.

مهم‌ترین چالش حسام حسن، مدیریت سه مسابقه کاملاً متفاوت در مرحله گروهی است. مصر باید ابتدا برابر بلژیک، تیم نهم رده‌بندی جهانی، قرار بگیرد و سپس با نیوزیلند و ایران بازی کند؛ سه حریف با سه هویت و سبک متفاوت. در چنین شرایطی، تکیه صرف بر هیجان، انگیزه و فشار روانی کافی نیست و مصر به برنامه‌های تاکتیکی متنوع، راه‌حل‌های هجومی و توانایی تغییر نقشه بازی نیاز دارد.

نمونه هشداردهنده برای مصر، جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۵ بود؛ جایی که این تیم در نیمه‌نهایی برابر سنگال شکست خورد و در چهار مسابقه حذفی پیاپی نتوانست دروازه خود را بسته نگه دارد. تیم حسام حسن در بازی‌های بزرگ بیشتر روی مهار نقاط قوت حریف تمرکز می‌کند تا ساختن برنامه هجومی روشن. در دیدار برابر سنگال نیز مصر با توده دفاعی وارد زمین شد، اما در لحظات حساس، دقت لازم در زمان‌بندی، تعویض‌ها و ضدحملات را نداشت و نشان داد هیجان جمعی برای رسیدن به مرحله پایانی کافی است، اما برای عبور از آن نه.

از نظر ذهنی نیز حسام حسن با پرسش‌هایی روبه‌روست. او پس از حذف برابر سنگال از «حسادت نسبت به مصر و تاریخش» و تلاش برخی برای کنار زدن خود به‌عنوان مربی بومی صحبت کرد؛ نگاهی که می‌تواند نشانه نوعی ذهنیت قربانی و فاصله گرفتن از پذیرش مسئولیت باشد. در کارنامه او، با وجود تجربه هدایت ۹ باشگاه و دو تیم ملی، هنوز هیچ جامی دیده نمی‌شود؛ موضوعی که به‌تنهایی محکوم‌کننده نیست، اما نشان می‌دهد رسیدن به صحنه‌های بزرگ برای او آسان‌تر از کامل کردن مسیر تا پایان بوده است.

با این حال، حسام حسن ابزارهای مهمی نیز در اختیار دارد. او به ترکیبی نسبتاً ثابت رسیده که می‌تواند در تورنمنتی کوتاه، مزیت بزرگی باشد. حضور بازیکنانی مانند محمد صلاح، عمر مرموش، تریزیگه، امام عاشور، مروان عطیه، محمد عبدالمنعم، احمد فتوح و مصطفی شوبیر باعث شده مصر از نظر تجربه، کیفیت فردی و هماهنگی ظرفیت بالایی داشته باشد. مأموریت اصلی حسام این است که فضایی ایجاد کند تا صلاح و مرموش بیشترین تأثیر را داشته باشند؛ به‌ویژه اینکه او عملاً خود را از تنوع هجومی زیاد محروم کرده و بیشتر روی حمزه عبدالکریم جوان به‌عنوان مهاجم نوک حساب کرده است.

گروه مصر شاید روی کاغذ متعادل به نظر برسد، اما هر سه حریف خطر خاص خود را دارند. بلژیک با نسل طلایی رو به پایان خود هنوز به دنبال یک دستاورد بزرگ است و بردهای اخیرش، از جمله پیروزی پرگل برابر تونس، هشدار روشنی برای مصر بود. ایران نیز با انگیزه‌ای مضاعف وارد جام جهانی می‌شود و مهدی طارمی با ۱۰ گل در ۱۵ بازی مقدماتی، یکی از تهدیدهای اصلی این تیم است؛ مهاجمی که در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز برابر انگلیس دو گل زد. 

نیوزیلند هم با وجود اینکه ساده‌ترین حریف گروه به نظر می‌رسد، کریس وود باتجربه را در اختیار دارد. با همه این‌ها، صعود مصر به دور ۳۲ تیمی ممکن است و حتی کسب نخستین پیروزی جام جهانی این کشور از سال ۱۹۳۴ دور از دسترس نیست؛ به شرط آنکه حسام حسن فقط بازی با بلژیک را مدیریت نکند، بلکه کل تورنمنت را درست بخواند.