آنتروپی از مفاهیمی است که نه تنها با فیزیک بلکه با فلسفه در هم آمیخته است که مقوله قدرت آفرینش را هم به تصویر می کشد. در واقع آنتروپی مقیاسی از بی نظمی یک سیستم است که به عنوان انرژی (البته غیرقابل دسترس) در یک سیستم بسته ترمودینامیک لحاظ می شود. قطعیت، برگشت ناپذیری و احتمالی بودن مقوله آنتروپی و البته اصل محاسبه آن، این موضوع را به چالشی متفاوت تبدیل کرده است که حتی قادر است مفاهیمی مهم و اساسی چون آغاز و پایان جهان را هم پاسخ گو باشد.

اواسط قرن نوزده بود که مفهوم آنتروپی مطرح، کشف و معرفی شد. موضوعی که به عنوان دومین قانون ترمودینامیک شناخته می شود. این مهم بیان می کند که با گذشت هر لحظه، جهان به پایان خود نزدیک می شود که البته این روند، برگشت ناپذیر است. هر چند برخی از اشخاص و حتی بعضی از دانشمندان این قانون را همچون قوانین دیگر می دانند ولی قسمی از دانشمندان دیگر نیز این قانون را همچون یک جهان متفاوت در نظر می گیرند که به مانند اساس و سنجشی برای صحت فرضیه های مطرح شده دیگر است که در همه جا رخ می دهد و به جهان معنوی و متافیزیکی نیز راه یافته است.

طبق اصل آنتروپی گرما در مسیری برگشت ناپذیر جریان می یابد. به عبارتی اگر یک منبع گرمایی در محفظه ای همچون یک اتاق قرار گیرد انرژی گرمایی انتقال یافته به فضای اتاق هیچ گاه در مسیر عکس جریان نخواهد داشت و در واقع این اتفاق غیر ممکن است و یا اگر بوی عطری در فضا منتشر شد دیگر قابل بازگشت نیست. نمونه بارز دیگر در این خصوص پیری انسان ها و استهلاک اشیا و وسایلی است که شاهد آن هستیم؛ گفتنی است این موارد همان آنتروپی و یا افزایش بی نظمی است. این اصل تا بدانجا مهم است که حتی قدرتمند ترین قانون جهان برگشت ناپذیر لقب گرفته است.

در نهایت اینکه قانون آنتروپی نشان می دهد که اساس جهان هرگز نمی تواند ابدی باشد و سرانجام زمانی می رسد که مرگ جهان نیز رخ دهد. بر این اساس جهان نقطه آغازی داشته که با آنتروپی بسیار ناچیز شروع شده و در جهت افزایش آنتروپی پیش رفته است. آنتروپی مرگ گرمای جهان را چنین بیان می کند که در آن هیچ انرژی آزاد ترمودینامیکی وجود ندارد و اینکه هیچ فرایند فیزیکی نیز اتفاق نمی افتد و این به معنای پایان جهان است.