در آستانه جام جهانی 2026، مصاحبه ای از علیرضا جهانبخش در رسانه های خارجی منتشر شده که کاپیتان تیم ملی ایران در بخشی از آن می گوید: اگر وقتی 12 سالم بود کسی می گفت 20 سال بعد در چهارمین جام جهانی ات بازی می کنی، حتما می خندیدم اما امیدوارم در چند روز آینده آماده بمانم و به این هدف برسم. این واقعا فوق العاده خواهد بود. خب البته ما به علیرضا اطمینان می دهیم که در چند روز آینده هر اتفاقی هم که برای او بیفتد، باز جام جهانی را از دست نخواهد داد و نگرانی اش از این بابت بیهوده است. یعنی اصلا فرمی ناآماده تر از شرایط کنونی او وجود ندارد که قرار باشد بعدا اتفاق بیفتد و این بازیکن 32 ساله را از فهرست تیم ملی خارج کند!

راستش اگر جهانبخش 20 سال پیش به فرضیه حضورش در چهار جام جهانی می خندید، این ماجرا همین امروز هم برای ما خنده دار است، منتها خنده ای تلخ، از جنس حیرت و ناباوری. او طی سه دوره قبلی حضورش در جام های جهانی، مجموعا 8 بار به میدان رفته؛ 3 بار به عنوان بازیکن اصلی و 5 نوبت به عنوان مهره تعویضی. جمع حضور علیرضا در زمین هم روی هم 298 دقیقه بوده که در این مدت به عنوان وینگر آمار صفر گل زده و صفر پاس گل را به ثبت رسانده است. بله خب؛ گل زدن و گل ساختن در جام جهانی کار ساده ای نیست، اما در لیگ درجه دوم بلژیک چطور؟ یعنی آنجا هم کاپیتان تیم ملی ایران باید در تیم قعر جدولی روی نیمکت بنشیند و مجموع گل ها و پاس گل هایش به تعداد انگشتان یک دست نرسد؟

جهانبخش در چنین شرایطی، همچنان به تیم ملی دعوت می شود و حتی بازوبند کاپیتانی آن را به دست می بندد. او به عنوان مثال نسبت به هم پستی بسیار جوان تر و موثرترش یعنی مهدی هاشم نژاد ترجیح داده می شود. به این ترتیب وینگر موفق تراکتور باید از خانه مسابقات را ببیند تا جهانبخش پوکر حضورهایش در جام جهانی را کامل کند. بله خب؛ طبیعتا خنده دار هم هست!