محمد معتمدی (خواننده) به تازگی با بازنشر ویدئویی از علی قمصری نوشته است: کاری که او در جنگ کرد، دهه ها بعد دستمایه خلق داستان ها و فیلم ها خواهد شد.

به گزارش ایسنا، به این بهانه نگاهی داریم به مسیری که قمصری تا به امروز طی کرده است، حضورش در نیروگاه برق دماوند و واکنش هایی که اقدام او در پی داشت.

علی قمصری 43 ساله، یکی از آهنگسازان و نوازندگان تار ایرانی است که در سال های فعالیتش به علت پیشرو بودن در عرصه موسیقی، توانسته است به اعتباری در هنر و موسیقی ایرانی برسد.

او که فارغ التحصیل هنرستان موسیقی است، در دانشگاه نیز در همین رشته تحصیل کرده، و از همان ابتدای جوانی یعنی 18 سالگی که ارکستر سرمد را تأسیس کرد، به صورت جدی فعالیتش را به عنوان نوازنده و آهنگساز موسیقی آغاز کرد و با کسب رتبه اول در جشنواره موسیقی جوان جایگاه خود را تا حدی در عرصه موسیقی تثبیت کرد.

اما نقطه عطف شهرت قمصری به آلبوم نقش خیال ِ او در 22 سالگی اش برمی گردد. آن زمان، همایون شجریان 30 ساله که تاکنون سه آلبوم موسیقی نسیم وصل ، شوق دوست و ناشکیبا را منتشر کرده بود، به واسطه کنسرت ها و آثار مشترکش با پدرش محمدرضا شجریان و البته آثار مستقل خود به شهرت رسیده بود، به قمصری جوان اعتماد کرد و چهارمین آلبوم رسمی خود را با همراهی او در سال 1384 منتشر کرد.

این اثر مشترک با شجریان و بعدا یک آلبوم مشترک دیگر با او به نام آب، نان، آواز ، مسیر قمصری را برای فعالیت با دیگر خوانندگان سرشناس همچون علیرضا قربانی و محمد معتمدی هموار کرد.

اما یکی از مهم ترین دلایل اعتبار این هنرمند در عرصه موسیقی، به واسطه تمرکز جدی بر تار و بازتعریف نقش آن در موسیقی معاصر ایران است.

آغاز پروژه تار ایرانی در سراسر کشور و همکاری با هنرمندان موسیقی نواحی نیز یکی دیگر از دلایل سرشناسی این هنرمند در موسیقی بوده است.

قمصری به واسطه سبک و سیاق کاری خود، چه در آهنگسازی و نوازندگی، چه در پروژه ای مانند تار ایرانی و چه در کنسرت هایی که برگزار کرده است، همواره به عنوان فردی پیشرو شناخته می شود. اما فعالیت های او گاه به مذاق هنرمندان سنتی تر خوش نیامده و بعضا سیلی از انتقادات را روانه او کرده است، تا حدی که در این زمینه گفته است: آنقدر به خاطر شیوه ساز زدنم از سنت گراها و هم صنف ها فحش خورده بودم که فولاد آب دیده شده بودم و ترسی از دشنام در من باقی نمانده بود.

علی قمصری، چه در زمان جنگ 12 روزه که به میدان رفت و رایگان برای مردم اجرا کرد و چه در زمان جنگ چهل روزه که با تار خود به نیروگاه برق رفت، به نوعی دین خود را به کشور و مردم ادا کرد. اما پیش از آنها نیز نسبت به وقایع جامعه بی تفاوت نبود و قبل از اجرای زندان اوین، به حاشیه دریاچه ارومیه رفت و با اجرای ملودی سویله سویله نسبت به خشک شدن آن واکنش نشان داد.

خود او درباره حضورش در نیروگاه برق اینگونه گفته است: در روزهایی که زیرساخت هایمان مورد تهدید نابودی قرار گرفته بود و هر لحظه ممکن بود برق و در نتیجه آب خانه ها قطع شود و تا ده ها سال امکان جبرانش وجود نداشته باشد، به نیروگاه برق دماوند رفتم. نه برای حرکتی نمادین، رفتم که برنگردم و خداحافظی هایم را انجام دادم؛ چراکه در مرام تارنوازِ دماوند، حرکت نمادین جایی ندارد.

قمصری که به قول خود معترض بعد از مهاجرت نیست، می گوید داخل ایران پا به پای مردم مانده اما پشت آنها حرکت نمی کند.

این اقدامات قمصری در ایام جنگ واکنش های زیادی را در بین مردم، چهره ها و رسانه های داخلی و خارجی به همراه داشت؛ واکنش هایی از هنرمندانی مانند الهام پاوه نژاد، امیرحسین سمیعی و زهرا خادم یا محمد معتمدی.

پیش تر اما افرادی در دولت، از جمله وزیر فرهنگ و ارشاد سالامی و مدیرکل دفتر موسیقی نسبت به تارنوازی قمصری در کنار نیروگاه برق دماوند واکنش هایی داشتند. سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره این اقدام قمصری گفته بود: تار هم سپر حفاظتی ایران است و ابزار دفاعی ما فقط موشک نیست.

بابک رضایی، مدیرکل دفتر موسیقی هم در یادداشتی با عنوان راز جاودانگی ایران از این اقدام قمصری قدردانی کرده و نوشته بود: انتظار خبر بست نشینی هنری علی قمصری، از جوانان سرآمد موسیقی در کنار نیروگاه دماوند، مصداق بارز جنگیدن برای آن است که چراغ از تو نگیرد دشمن .

محمد بهشتی شیرازی، از چهره های فرهنگ و میراث فرهنگی و رییس اسبق سازمان میراث فرهنگی ایران نیز درباره او گفته بود: کاری که آقای علی قمصری انجام داد ـ البته علاوه بر ایشان، افراد دیگری هم چنین کارهای بزرگی انجام داده اند ـ از بسیاری از اقدامات دیگر اثرگذارتر بود. ما ظرفیت هایی مانند قمصری داریم، چقدر از این ظرفیت ها داریم؟ و چقدر از آن ها استفاده کرده ایم؟ چقدر می توانستیم از موسیقی استفاده کنیم؟ چقدر می توانستیم به این بدنه اجتماعی اعتماد کنیم؟

علی قمصری که به واسطه حضورش در نیروگاه برق در حساس ترین روزهای جنگ، همچنان مورد توجه است، می گوید: اگر روزی میان قهرمان شدن و حفاظت از مردم مجبور به انتخاب شوم، مردم را انتخاب می کنم.