سعیده سادات اکبرزاده، کاندیدای دکتری روانشناسی، در یادداشتی در روزنامه خراسان نوشت: این روزها در گشت وگذاری کوتاه در شبکه های اجتماعی، با بازنشر یک مراسم عروسی با مخارج20میلیاردی مواجه می شویم که میلیون ها بازدید گرفته است؛ عروسی ای مجلل با هزینه ای نجومی که گویی از دل فیلم های هالیوودی بیرون آمده است. برای بسیاری، تماشای این زرق وبرق شاید سرگرم کننده باشد، اما از منظر روان شناسی اجتماعی، این نمایش تجمل ، زنگ خطری است که سلامت روان نسل جوان و بنیان های ازدواج را نشانه رفته است.

از منظر روان شناسی، وقتی پشت این هزینه های گزاف را می کاویم، به طرح واره های ناسازگار می رسیم. بسیاری از کسانی که چنین مراسم های پرزرق وبرقی را رقم می زنند، در دام طرح واره استحقاق گرفتارند، باوری عمیق که فرد خود را تافته ای جدابافته می داند که برای دیده شدن باید استانداردهایی فراتر از عرف داشته باشد. در کنار آن، طرح واره نقص و شرم به عنوان یک موتور محرک پنهان عمل می کند.

فردی که در اعماق وجودش حس ناکافی بودن دارد، به این تجملات ویترینی پناه می برد تا با خرید توجه و تحسین مخاطبان فضای مجازی، آن حفره درونی را پر کند. این یک باج گیری عاطفی از تایید دیگران است؛ تلاشی برای اثبات ارزش خود که چون ریشه در خلأهای روانی دارد، هیچ گاه با هیچ هزینه ای سیراب نمی شود.
مسابقه ای که برنده ندارد.

اما آسیب اصلی در خروجی اجتماعی این رفتار نهفته است. جوانانی که با فشارهای اقتصادی و ناامیدی از آینده دست وپنجه نرم می کنند، با تماشای این ویترین ها دچار پدیده مقایسه اجتماعی می شوند. وقتی استاندارد ازدواج تا این حد در فضای مجازی بالا می رود، فقر ادراکی ایجاد می شود. جوان امروز، ازدواج خود را نه با واقعیت زندگی، بلکه با این برش های دستکاری شده و پرزرق وبرق مقایسه می کند. نتیجه؟ افزایش اضطراب انتظار، فرار از ازدواج به دلیل ترس از نداشتن توانایی در برگزاری چنین مراسم هایی و در نهایت، احساس شکست زودهنگام در زندگی مشترک.

این تجملات، پیامی مخرب به لایه های زیرین جامعه می فرستد: ازدواج یعنی خرید اعتبار با پول . وقتی ارزش یک پیوند به قیمت گل آرایی و برند لباس گره می خورد، ماهیت ازدواج که بر پایه تفاهم ، رشد مشترک و حمایت عاطفی است، به حاشیه رانده می شود. این مدل رفتاری، چرخه ای معیوب ایجاد می کند که در آن، جوانان برای رسیدن به این استانداردهای کاذب، تن به وام های سنگین و بدهی هایی می دهند که زندگی نوپا را پیش از آغاز، به ورطه بحران می کشاند.

به عنوان یک درمانگر، باید تأکید کنم که بزرگ ترین دشمن صمیمیت، نقاب است. این مراسم های میلیاردی، بیش از آن که جشن عشق باشند، نقاب هایی سنگین بر چهره زن و مرد هستند. هرچه فرد در ابتدای مسیر، پشت لایه های ضخیم تری از تجمل پنهان شود، برداشتن این نقاب ها در خلوت زندگی واقعی و مواجهه با مسائل روزمره دشوارتر خواهد بود.

خوشبختی، کالایی نیست که بتوان آن را از گران ترین برندها خرید یا با لایک های فضای مجازی تأیید کرد. خوشبختی، محصول جانبی پذیرش خود و پیوند اصیل با دیگری است، بدون نیاز به تایید هیچ دوربینی. به نسل جوان توصیه می کنم فیلترهای اینستاگرام را به واقعیت زندگی شان تعمیم ندهند؛ چراکه آن چه در پشت این تصاویر پرزرق وبرق باقی می ماند، نه تحسین مردم، بلکه کیفیت گفت وگوی دو نفره ای است که در آرامش یک زندگی ساده، بدون نیاز به تماشاگر، بنا می شود. حقیقت زندگی، در بودن است، نه در نمایشِ داشتن .