تیم ملی فوتبال ایران که به تازگی به تیخوانا رسیده تا تمرینانش در این کمپ را برای حضور در جام جهانی آمریکا برگزار کند، با حواشی متعددی مواجه است. اینکه به تعداد زیادی از آن ها ویزا داده نشده، کمپ شان در آمریکا را پس گرفته و مجوز حضور ساعتی در آمریکا برای برگزاری بازی های مرحله گروهی دارند، به تنهایی می تواند تمرکز یک مجموعه را به هم زده و خواب مدیرانش را آشفته کند. مرور همین چندگزاره به اندازه کافی اوضاع را علیه این تیم نشان می هد. با این حال، بالاتر و به مراتب بدتر از این حواشی، روایت جدیدی است که دیلی میل از اردوی تیم ملی در ترکیه داشته و با انتشار تصویری از یکی از بازیکنان تیم ملی، ادعا کرده او قصد تعرض به دختری را داشته که در این داستان، 14 ساله توصیف شده است.

تیم ملی همین یکی را کم داشت

واقعیت این است که به غیر از ادعای پدر دختری که معتقد است مورد تعرض قرار گرفته، داده و فکتی مبتنی بر راستگویی راوی در این ماجرا دیده نمی شود. حتی با توجه به ابتر ماندن این داستان شاید، روایتش در یکی از روزنامه های مطرح انگلیس هم هدفی از پیش تعیین شده باشد. البته که این ها به معنای نبودن و تکذیب 100 درصدی اش نیست. شاید چنین اتفاقی رخ داده و از روی ناآگاهی یا قصد و غرایضی، در لحظه ای یکی از بازیکنان به سرش زده باشد تا پیشنهادی ارائه دهد. هرکدام از این دو احتمال که درست باشد، در اصل داستان، یعنی تولید حواشی بیشتر برای این تیم، خللی ایجاد نمی کند.

تیم ملی و مجموعه فدراسیون به اندازه کافی در ماه اخیر به اتفاقات عجیب و غریب دست وپنجه نرم کرده اند؛ ولی این یکی از هر زاویه ای قفل است؛ حتی اگر آن را پای اختلاف فرهنگی بگذارند و از اساس هم تکذیبش کنند، باز انتشار چنین اخباری اثرات منفی و مضر دارد. البته که تا زمان نگارش این مطلب، فدراسیون هیچ واکنشی نسبت به چنین شایعه ای نداشته و احتمال می رود از بیخ و بن چنین موضوعی کذب توصیف شود؛ اما قبل از همه این ها نباید از ارزش آموزش و آمادگی ذهنی بازیکنان برای ورود به چنین سطحی غافل ماند. به راستی، آن قدر که به لحاظ جسمی و بدنی، روی بازیکنان تیم ملی کار می شود، آموزش های جانبی و آماده سازی ذهنی و روانی آن ها موردتوجه قرار می گیرد؟

تجاوز به دختر کره ای توسط ملی پوشان دوومیدانی

موضوع تعرض و تجاوز جنسی در سطوح ملی، هرگز نباید عادی سازی شود. واضح است نمایندگانی که پیراهن تیم ملی را می پوشند علاوه بر مسائل فنی، باید در سایر حوزه ها هم سرآمد باشند. البته که پرداختن به جزییات و ریز شدن در مسائل شخصی این بازیکنان نه پسندیده است و نه حرفه ای؛ ولی وقتی مسئله ای مثل تجاوز و تعرض به میان می آید، دیگر نمی شود به سادگی از کنارش گذشت.

تعرض مورد ادعایی که دیلی میل مطرح کرده و آن را به یکی از بازیکنان تیم ملی ایران نسبت داده، وقتی نگران کننده می شود که پیش از این، در سطح ملی و البته در رشته دوومیدانی، پای 3 به علاوه یک ملی پوش ایرانی به میان آمد. آن روزها رسانه های کره ای خبر از تجاوز 3 ملی پوش ایرانی به یک دختر کره ای دادند ولی فدراسیون دوومیدانی و مسئولان ورزش ایران ابتدا از پذیرش آن سرباز زده و تکذیبش کردند، سپس آن را در سطح تعرض خفیف کردند و نهایتا که کار به دادگاه کشید و برای ملی پوشان ایرانی زندان بریدند، تازه عمق فاجعه مشخص شد. جالب است ورزشکاران مذکور هنوز در کره مانده اند و کسی به طور دقیق از سرنوشت آن ها خبری ندارد؛ هرچند هراز چندگاهی خبری منتشر می شود که به چند سال زندان محکوم شده و رای تجدیدنظر داده اند.

البته مطرح کردن چنین مواردی به معنای تسری آن نیست؛ روشن است در طول تاریخ اتفاقات این چنینی در سطح ورزشکاران ملی نادر و انگشت شمار بوده. از این موضوع گذشته، بسیاری از ملی پوشان ایرانی در سطوح بالا، به خوبی از اختلافات فرهنگی هم آگاه هستند و به جزییات واقف. هرچند که نباید از نقش و سهم مسئولان و مدیران ورزشی هم غافل ماند. نیاز است تا آن ها در زمینه آموزش و ترویج آگاهی همت بیشتری کنند؛ به شرط آنکه اشتیاق آن ها به سفر و صدور تکذیبیه و شعارهای عامه پسند، فروکش کند.